#nomakeup

Dünya çapında albümleri 50 milyondan fazla satmış olan ve çeşitli ödüller kazanmış olan Amerikalı şarkıcı ve oyuncu Alicia Keys, son dönemlerde farklı bir eylemle gündemde.

On beş Grammy ödülü kazanmış olan sanatçı, endüstrinin ünlü kadınlar üzerindeki “mükemmel görünme” baskısına isyan etti ve makyaj yapmamaya karar verdi.

Alicia Keys’in aldığı bu kararının detaylarını ben de Melike Karakartal’ın, Kelebek’te yazdığı “Nelerin arkasına saklanıyoruz?” isimli köşesinden okudum.

Ünlü sanatçı, Lennyletter.com’a yazdığı makalede bu kararını şöyle açıklıyordu:

“Yeni albümüme başlarken beni mutsuz eden şeyleri listeledim. Bu maddelerden birisi, kadınların zayıf, seksi, arzulanır veya mükemmel görünmek zorunda olduğu yönünde hayatımız boyunca beynimizin yıkanması idi.

Kadınlar, görünüşleriyle ilgili olarak sürekli yargılanıyor, bundan dolayı kendimi yılgın hissediyorum. Normal kilo bile anormal sayılıyor, bir de aşırı kiloluysanız vay halinize…

İşte, tüm bunları düşünürken yeni şarkılarımda maskeler ve ‘saklanmak’ kavramlarıyla ilgili metaforlar yazdığımı gözlemledim.

Bu metaforları yazmıştım, çünkü bu özgüvensizlikleri ben de yaşıyordum.

Ben kimim?

Kim olmak istiyordum?

Fark ettim ki, sürekli makyaj yapıyordum.

Makyajsızken biri fotoğrafımı çekerse ve bunu yayınlarsa diye endişeleniyordum.

Bunlar son derece kendine güvensiz, yüzeysel ama samimi düşüncelerimdi.

Ve burada mesele ‘ben’ değildim, başkalarının benimle ilgili düşünceleriydi!”

Keys, aldığı bu kararla birlikte artık günlük yaşantısında da, sanat yaşamında da makyajsız.

Bu akımın bir felsefi derinliği var aslında, bir başkaldırı, bir isyan, bir tepki, bir ses…

Çok eleştirilere maruz kalsa da sanatçı katıldığı ses yarışmasının jüri koltuğuna da eleştirilere aldırmadan makyajsız olarak oturmaya devam ediyor.

Şimdi düşünüyorum da insan, dış görünüşüyle ve makyajıyla kendini gerçeklerden nasıl da saklıyor ya da saklama gereği hissediyor. Kendimizi olduğumuzdan daha farklı gösterme gayreti içine giriyoruz çoğu zaman, hareketlerimizle ve maskelerimizle.

Saklanıyoruz hep bir şeylerin arkasına, kendimizi unutarak.

Ne güzel de söylemişti Mevlana “Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol”…

(Lefkoşa, 2016)

***

İzlenmeli…

Blindness  (Körlük)

Büyük usta Jose Saramago’nun Blindness (Körlük) romanından sinemaya uyarlanan film mutlaka izlenmeli. 1995 yılında yayınlanmıştı Saramago’nun romanı, Don McKellar’ın senaryosunu yazdığı, Fernando Meirelles’in yönetmenliğini yaptığı film ise 2008 yılında beyazperdeye yansıdı. Filmin başrollerinde ise Julianne Moore ve Mark Ruffalo’yu izliyoruz.

***

Objektifimden…

İstanbul’da gece… (2017)

***

Bir Şiir…

MELEZ KEHRİBAR

melez kanatlarında

melekliğinin asi kanatları

külden doğar künyeme

dengesiz, asil bir süzülüş

kıyametimde taşır rüzgârının tülü

omuzlarında iki ömrü

yabancı gecelerimizden sonsuzluğa

-tanrılaşarak-

bırak! sarılalım yaralarımıza

kayıp ruhlarımızın günahsız arafında

minemosye’nin bereketli yalnızlığında

bilerken acıyı aşk

melez bir kehribardır bu aşk

ve kanatlarımızın boşluktaki suskunluğu

fakat dinleyemiyorum asi suskunluğunu!

yüzeyselleşiyor, katlanarak derinleşirken

-sakin bir örgüyle-

kanatlarımda biriktirdiğim kehribar

Hüseyin BAHCA

(Eylül Bir, Işık Kitabevi, 2017)