Sevilay Sadıkoğlu

Yenibaştan



Hani bir boşluğa düşer ya insan zaman zaman

Hani kendini yapayalnız hisseder ya koca dünyada…

Hiç sevenin yokmuş gibi mesela

Hiç sevmemiş gibi kimseyi,

Herkes gitmiş,

Tek başına kalakalmışsın gibi…

 

Ne kapı çalar,

Ne telefonlar…

Dört duvar ve anılar,

Bir de sen tek başına…

 

Bütün aynalar kırılmış,

Susmuş bütün sesler,

Çiçekler solmuş,

Kupkuru her yer…

Yalnızlık ölümden beter

İstesen de ölemezsin…

 

Sonra bir sıcaklık yayılır küçücük yüreğine.

Bir hayal gözlerinde

Tüm özlediklerin resm-i geçitte…

 

Sonra sevgilin

Sisli-puslu bir akşam vakti el eder uzaktan,

“Gel” der, yıllar sonra da olsa…

 

Yıkılır duvarlar

Kırılır kapının kara kilitleri

Susmaz telefonlar…

Koşarsın aynalara,

Bir çift göz gülümser karşıda

Solgun çiçekler canlanır mis kokularla…

Bülbüller öter,

Şarkı söyler kuşlar…

İyi ki doğdun der

İyi ki doğdun yeni baştan…

 

Alır başını düşersin yollara,

Ölmek ne ki?

Yaşamak zamanıdır şimdi tüm güzellikleri

Yeni baştan…

18 Ekim, 2017.

Yenibaştan
+ -

Yorumlar kapalı.