Günlerdir yüzüyorum. Hatta günleri geçtim.
Haftalardır yüzüyorum bu derinden kurtulup geldiğim kıyıya
dönmek için. Attığım kulacın haddi hesabı yok. Geçirdiğim
gecenin sayısını kaçırdım. Haftalardır yüzüyorum sadece. Tek
yaptığım bu; yüzmek.
*
Yıllar sonra döndüğüm bir anne evi gibi
dönmek istiyorum başladığım eve, başladığım
yere; kıyıya. O sığ, o basit, o ayaklarımın ve aklımın yere
bastığı coğrafyaya. Sıkıldım ve yoruldum derinin karmaşasından
ve dağınıklığından. Bu görünenden ötesini bulmaya çalışma
koşusundan, bu olanın nedenini araştırma huyundan, olandan içeriye
akabilme tavrından. Sıkıldım. Buraya kadarmış. Geri dönüyorum.
Geldiğim kıyıya; sığa.
*
Ah boşuna uğraştım yıllardır. Boşuna cevaplar aradım derinlerde.
Boşuna çabaladım. Hepsi ya kıyıda çıktı cevapların, ya da içimde.
Meğer başladığım yerdeymiş hayatın kopyaları, hayatın mesajları.
Derinler, işimi zorlaştırmaktan, hayatımı karmaşıklaştırmaktan başka bir
işe yaramadı. Demek ki aradıklarım, o bilinmeyende, o uzaklarda değilmiş.
Demek ki derinleri keşfetmek, derinlerde yüzmek, asıl mesele değilmiş.
*
Kıyıdayım şimdi, döndüm uzaklardan. Ayağımın altına bir
uğrayıp bir kaçıyor dalgalar. Oysa derinlere yüzmek, derinlere
devrilmek isteyen bendim. Derinlerin cazibesiyle, derinlerin
serin bilinmezliğiyle tanışmak isteyen de bendim. Ama geri
geldim. Çünkü aradıklarım orada değildi, hiçbiri. Orada
olmadıkları yetmezmiş gibi, bir de oyaladı beni derinlerde gezinmek.
Zamanımı çalıp gitti. Hayatla derin karıştı. Hayat derinden,
zorlaştı. Karmaşıklaştı. O yüzden geri döndüm. Kıyıya geldim.
*
Bir yenilgi mi bu bilmiyorum. Belki de bir yanılgıydı, onu da bilmiyorum.
Oturuyorum. Öylece. Basit. Ayaklarımı uzatmış, oturuyorum.
Karşımda deniz. İki kolumu yana dayamış, onlardan da destek alarak,
oturuyorum. Şu an tek yaptığım, öylece yaşamayı düşünmek. Basit ve sade.
Olanda olanı görmek, duyduğumdan, demek isteneni duymak. Ötesini aramamak.
*
Hayat nedir? Nereden yapılır? Bilmiyorum. Ama şu an üzerime düşen güneş
acayip sarı ve parlak bunu biliyorum. Bu deniz burada neden duruyor, beni
çocukluğumdan ne kadar hatırlıyor? Bilmiyorum. Ama şu an kaşımda oturan
mavi çarşafla aylarca örtünebilirim, biliyorum.
*
Oturuyorum. Zaman kaybettim biliyorum. Oyalandım derinlerde,
farkettim. Ama döndüm. Yalınlığa geri yüzdüm.
*
Kıyıdayım. Ne derinin karmaşası ne de akan zamanın endişesi. Kendimdeyim.
Ne herkesleşmenin tehlikesi ne de kendi olamamanın kederi. Olandayım.
Ne ‘olur gibi’de ne de ‘olmuş olabilir’de. Bitendeyim. Ne ‘arada kalan’da ne de
‘karar veremeyen’de. Ne arayış, ne varış, yalnız basitteyim. Ayaklarımda dalgalar,
kıyılardayım, kıyılarımdayım.







Yorumlar kapalı.