Uğurlarken her zaman yaptığı gibi arkamdan
Seslendi.
Ben de her zaman olduğu gibi, gülümseyerek başımı
Salladım.
Direksiyonun başına geçip arabayı çalıştırdım.
Şehre doğru hareket ettim.
Havada, güneşin ışıklarına rağmen,
Aradan sızmayı başarabilen ince, hissedilir
Bir soğuk dolanmaktaydı. Yolda karşılaştığım herkes
Az sonra buluşacaktı; kimisi sıcak bir evle,
Kimisi onu bekleyen sessiz, yalnız ve soğuk bir evle.
*
Günün son saatleriydi.
Camı biraz açıp, içeriye giren havaya seslendim.
Şehir, kafelerin ve restoranların hafif hafif
Hareketlenmesiyle ışıklanmaya başlamıştı.
Bu hareket ve telaş beni heyecanlandırmış,
İçimde, kısa süreli de olsa tatlı bir sevinç dalgası yaratmıştı.
O sevincin esintisiyle, kafenin birinin önünde durup,
İçeriye girdim ve kendime sütlü çay söyledim.
İçeride oturan iki çift vardı.
Siparişi verdikten on dakika sonra yanıma uğrayan
Garson, özür dileyerek süt kalmadığını ve
Az önce siparişimi alan garsonun bu durumdan haberi
Olmadığını söyledi.
Peki, dedim. Yavaşça kalktım.
*
Hava ılıktı.
Eve dönmeyi geciktirerek, kaldırımda yürümeye
Karar verdim.
Az sonra, bir genç koşarak yanıma geldi, ateş sordu.
Çakmağım yanımda olmasına rağmen, vermedim.
Yok, dedim.
Yürümeye devam ettim.
Üç sokak köpeği, hızla önümden geçip gittiler.
O sırada market sahibi arkalarından bir şeyler
Söylenip duruyordu.
Yürüyordum.
Ve sanki berrak bir gölün kusursuz damarlarında
Akıyordum. Attığım her adım, yolda ince bir iz
Bırakıyor ve bu iz dünyaya varlığımı bir kez daha
Hatırlatıyordu.
Yürüyordum.
Tüm olana, olamayana, içim her an tetikte bekleyen
Kaosa, yaşadıklarıma, yaşayamadıklarıma rağmen
Yürüyordum, yürüyebiliyordum. Çok şey değil,
Bunları düşünüyordum.
Tam bu sırada, uzun bir korna sesiyle irkildim.
Demek ki fark etmeden, ayaklarım yola doğru uzanmıştı.
Arabadaki adam, hırçınca kelimeleri ağzından
Savuruyor, yaptığı el kol hareketleriyle,
Bütün bedenini yaşadığı kızgınlığa ortak ediyordu.
İyi ki camları kapalı, dedim.
Birkaç saniye söylendikten sonra, vitesi takıp,
Bütün sinirini gaza yüklercesine arabaya asıldı
Ve şehrin ışıklarının arasında kayboldu.
Biraz canım sıkılmıştı. Bana bağırdığını duymamıştım
Ama bana bağırdığını görmüştüm. Biraz kendime
Gelmek için, olduğum yere umutsuzca yığıldım.
İçimdeki sevinç dalgasından bir kırıntı bile yoktu
Artık.
Sanki az önce çalan korna, şehrin yarattığı
Sevinç dumanını dağıtıp gitmişti.
Başımı terletmeye başlayan şapkamı çıkarıp yanıma
Koydum. Şapkadan terleyen saçlarım,
Kendini rüzgara bırakmış çimenler gibi salınıp
Duruyordu. Başımda çimenler, çimenlerde ayak izleri,
İzlerde insanlar, izlerde evler…
O gece karşımda şehir, başımda ayrı şehir,
Orada sabahladım.







Yorumlar kapalı.