İnsan yaşadıklarının yanında, ona kalanların da bir toplamı.
Örneğin bir şehrin yanına kıvrıldığında,
Koyu kırmızı bir karanfili uzanıp kokladığında,
ya da bir kitabın kapağını örtüp,
yavaşça onu, diğerlerinin yanına bıraktığında,
onların hepsinden bir iz kalır geriye.
İşte, hayaller defteri de bana, okuduğum bir kitabın
Fısıldadığı bir emanet.
Tarihi geçmez bir armağan.
*
O günden beridir, başucumda bir hayaller defteri var.
Anlayacağınız, yanımdaki az ışıklı sarı lambanın yanında,
içi bol ışıklı bir de defterim var.
Lambanın ışığı sönse de hayallerin içindeki ışıktan dışarıya sızan,
dışarıya koşan pırıl pırıl, coşku coşku ışık ve umut parçacıkları var.
*
Çok uzun zamandır şiirler ve yazılar hayatımda.
Ve yazmanın da hayalle ciddi bağlarının olduğunun farkındayım.
Ama bu defter daha başka.
Yazdığım için değil yaşadığım için var hayal defterim.
Yaşamayı aklımdakine, kalbimdekine dönüştürmek istediğim için.
Ömrüme yağmur yağmasın diye değil,
ömrüme yağmurdan bir şey kalsın diye var.
*
Hangi mesleği yapmakta olsaydım, o defterim mutlaka olacaktı.
Çünkü hayal, ekmeğidir, suyudur umudun.
*
O defterde belki yeryüzünü pembeye boyamaktan bahsetmiyorum
yada uçurmuyorum kedileri ekşilicelerin tüylerinde ama
o deftere bir şiir yazmak istediğimi not ediyorum.
Yapmak istediklerimin, planladıklarımın, planlamadıklarım ama
bir şekilde olmasını istediklerimin hepsi o defterin bir odasında durmakta.
*
O defter olmadan, hayallerim,
kocaman ağaçların, gür yaprakların arasında
kendine yer bulmaya çalışan
cılız bir gün ışığıydı.
O defter olmadan, hayallerim,
rüzgar dileyen bir gül yaprağıydı.
Öksüz bir gölgeydi.
Kaybolmaktaydı.
Azalmaktaydı.
Di’li geçmiş zamanların yollarını tutmaktaydı.
*
Ama onları not ettiğimden beri,
Bulundular,
Çoğaldılar,
Şimdiki anlarda ve gelecek zamanlarda
doğup doğup gerçeğe bulaştılar,
Hatta korkuttular,
gerçeği korkuttular.
Onları not ettiğimden beri, hayallerim,
ömrüme uzandılar.
Ömrümü uzattılar.
*
Hayatın fizibilite çalışması olur mu? Olur.
Her hayalin ulaşılabilirliğinin hesabı
yapılabilir mi? Yapılır. Yapılmalı.
Çok ilginç ama hayatın en özgür
halini bileyine hesap kitap kurtarıyor.
*
Bir hayali yazarken, ona nasıl ulaşacağınızı,
onun için ne kadar zaman gerektiğini,
ona varmak için en uygun zamanın ne zaman
olduğunu hesaplarken,
çıkarırken, bölerken, toplarken,
bir bakmışsınız hayatın matematiğine dalmış gitmektesiniz.
Hayallerin sürdürülebilirliğini masaya yatırmış,
kendinizle müzakere halindesiniz.
Cesaretinizi, korkaklığınızı sınamaktasınız.
*
Şimdi bu yazıyı durdurup size sorsam,
ya da daha en başta o soruyu sorsaydım,
yani hayallerinizi, belki de bu yazıyı okumadan,
çoktan hayallerinizin serin anlarında dalmıştınız.
Hayaller, kokular gibidir,
durdurur, götürür çünkü.
*
Ama hayallerimiz olsun diye yazmadım bu yazıyı.
Onları not edelim diye yazdım.
Çünkü yetmez, onların olması yetmez.
Yazmalıyız, hatırlatmalıyız onları kendimize.
Yaşımız yedi mi, yetmiş mi? Fark etmez.
Not düşmeliyiz onları.
Çünkü nefes almak kadar
nefes yaratmaktır da yaşamak.
*
Kalbimizin çarptığını duyamadığımızda,
hayatın bir günde bitip gittiğini hatırladığımızda,
o defter dokunacak ellerimize.
O defter açacak tıkanmış göğsümüzün kapılarını hatta sökecek kapılarını!
Soğuk ve ferah bir rüzgar uçacak yüzümüze hayallerin verdiği
bir emirle
ve bu dünyaya bir şeyler bırakma düşüncesiyle yeniden
ayaklanmış bulacağız kendimizi.
Yeninden.
Hem de ömrümüzden bize kendimiz kaldığını görmenin
o tuhaf sevinciyle…
*
Hayallere açılan bir hafta olsun.







Yorumlar kapalı.