Bir kağıt ve bir kalemle baş başa kaldığında, türlü dizeler,
türlü yazılar geçer aklından. Bir yer vardır
çünkü demek istediğin, bir konu vardır varmak istediğin.
Başlarsın yazmaya. Sonra kelimelerin kendi söylemek istedikleri
olduğunu fark edersin. Sözü onlara verirsin; tıpkı hayat gibi, önce ısrar
edip sonra baş eğdiğin. Tıpkı hayat gibi; çocukluğun müthiş
heyecanında hayallerinle sıvayıp örttüğün, gençliğinin delikanlıyla
ona kafa tuttuğun, sonrasındaysa onun sana kendini hatırlatmalarıyla akışına
kendini bıraktığın hayat gibi.
*
Yazıda yeni kelimeler bulmak güzeldir, yeni birleşimler yakalamak…
Daha önce bir araya gelmemiş bir ikiliyi bir araya getirmek…
Hayatta da güzeldir yenilikler. Kendi hayatının çemberinden çıkıp yeni
uğraşlarla yoğrulmak, yeni insanlarla yeni zamanlar aralamak,
hiç gitmediğin yerlere uzanıp, daha önce yapmadığın bir aktivitenin
ortasında uyanmak, güzeldir.
*
Başkalarını dinlemeden olmaz yazıda. Çoğalamazsın. Başka yaşantıların
duvarlarından, topraklarından yükselen sese kulak tıkayamazsın.
Yazın işte; öyküsüyle, romanıyla, şiiriyle, masalıyla… Buna izin verir,
buna şans verir. Yaşayarak tanışamadığın kadar çok evin, memleketin
kalbini açar. Yeryüzünün başka taraflarında adı geçen başka başka
halleri, aslında, başka başka hallerdeki aynı aynı halleri, anlatır bize.
Hayatta da dinleyerek ancak dinlenebilir insan yaşadıklarına.
Yoksa bir tek kendine olmuş sanır, yoksa en kötüsü onun başında
diye yenilir, yanılır. Bütün büyük acılar, teselliden ziyade, daha
büyüklerinin yanında iyileşilir çoğu kere. İnsan, kendi yaşadığından
daha büyük bir kederin etrafında gezmeden, küçültemez bir türlü
yaşadığı kederi gözünde. Ancak daha büyüğünü bildiğinde biraz dindirir içinde
tepinip duran keder illetini. Ya da kendi acılarıyla denk insanların
hayata devam edişini görerek yol alabilir ve hayata yeninden
güvenmeyi seçip, ona isyan etmeyi bırakır. Teslim olur hayata.
Ancak başka insanlarla konuşarak benzer yollarda yürümüş,
ancak başka insanlar duyarak benzer kederlerde
erimiş, uyanır, az da olsa kendine gelir.
*
Yazmakta varmak yoktur. Bir serüven bir diğerini doğurur.
Tam tamamladım denilen bir yazı bir bakarsınız, yeni bir yazı
Fikrini çağırır. Tam bitti denilen bir kitap, yeni bir kitap fikriyle
sizi masanın başına tekrar oturtur. Hayatın freni yoktur çünkü.
Gün ağarmaya devam ettiği sürece, yeni bir sabah ve yeni bir
geceden, yeni yaşantılar fırlar çünkü. Geçmişte, henüz
söylenmemiş öyküler, eteğinizi çekiştirip durur. Bayram
çocukları gibi zili basıp durur adı henüz tarihte geçmemiş şiirler.
Şarkılar, şiirleri, sesleri bekler durur köşelerin birinde.
Onlar kayıtlarıdırlar yaşantıların çünkü. Onlar tanıklarıdırlar
yaşanacakların çünkü. Ya hayatta? Hayatta varmak var mıdır?
Yıllarca gerçek olsun diye uğraştığımız bir hayal tam bittiği anda,
yenisinin ışığı çakmıyor mu az ilerde? Doğrusuyla yanlışıyla,
gerçeğiyle yanılgısıyla, limanıyla dalgasıyla, geçmiyor mu bu
ömür, kavgası ve barışıyla. Bazen diplerde, bazen zirvelerde, gitmiyor
mu bu ömür önümüze çıkıp duran yolları ve yapılacaklarıyla?
*
Yazıda milyonlarca yazanı tanısan bile, kendi yazını, kendi izini,
kendi özgün duruşunu bulmalısın. Hayattaki gibi aynı. Milyonlarca
insanın yanında dolansan ve milyonlarca sesler, milyonlarca
hayat görüşü duysan da, sen, vazgeçmeden, içindeki sesi duyurmalısın
onlara. İçindeki sana ait kendinin bu dünyaya sunacağın bir kişilik
olduğunu unutmadan yol almalısın.
*
Yazmanın ve hayatın saydığım bağları vardır; kendi başlarına yol alışlarıyla,
yeniliği sevişleriyle, başka hayatlar sunuşlarıyla, devam edişleri ve kişilik
arayışlarıyla birbirlerine benzerler. Hayattan yazı fırlar, yazıdan da hayat.
Önemli olan hayattayken yazıyı yakalayabilmek, yazıdayken de hayatı
avuçlayabilmek.
*
Herkese güzel ve mutlu bir hafta diliyorum.







Yorumlar kapalı.