Birkaç arkadaş oturmaktayız.
Sofrada biraz ada çayı kokusu,
Biraz humus,
Birkaç dilim ekmek.
Sofrada biraz düşünce,
Biraz söz, biraz dert.
Kocaman çam gölgelerinde
Başka bir rüzgarın
Getirdiği bitkileri gibiyiz oraların, o gün.
Uzağıyız sanki o ana kadar olan
Ömrümüzün.
Evlerimiz, kaldırımlarına çöktüğümüz
Mahalleler bizim değil. Başka bir yerdeyiz.
Farklı bir sayfada.
Ve o saate dökülmüş varımız, yoğumuz.
Üzerimizde hatıralı kıyafetler. Ufalanmış
Özgürlüğüyüz hayallerimizin.
Herkes birbirinin yaşını unutmuş,
Yaşadıklarımızdan sormaktayız
Birbirimizi.
Güneşe karşı oturmuşuz.
Başımızda geniş dalların arasından
Parlayan gökyüzü. Gökyüzünde çamlar,
Bulutlar ve tavşankulağı kokuları.
Gökyüzünde esen yaprak,
Uçan umut ve biçilmiş ekin serinleri.
Yanımızda durgun, bulanık ve koyu yeşil bir su;
Göllere ve yorgun düşüncelere benzeyen.
Düşünüyorum… Bundan beş yıl önce hepimiz
Nerede ve kimlerleydik,
Nelerin kaygısı ve nelerin telaşıydı
Yaşadıklarımız.Oysa şimdi o insanlar
Hiç hayatımızda olmamış gibi.
O kaygılarla hiç karşılaşmamışız
Gibi. Bir başkasıyız sanki kendimizin,
Bir daha eski yaşadıklarımıza
Dönemeyecek olan.
Tam yanımızda açık bir defter.
Sayfası rüzgardan hareket edip duran.
Ve boş sayfaları yaşanmayı bekleyen
Zamanları gibi sonraların.
Bakışlar, boşluklar ve kımıldayıp duran
Masa örtüsü. Her şey yeniden başlayıp duruyor,
Ve kalkıp devam ediyoruz
Unuttuğumuz ya da unutulduğumuz
yerden sanki. Gerçekten uzaklaşabiliyor
muyuz yaşadıklarımızdan? Gerçekten
uzak mıyız dönemeyecek olduğumuz
anılara?
Hatıralar, bazen daha gerçek değil m
Şu an yaşanandan?
Bazen bir koku, bazen bir ses,
Bir manzara… Bazen her şey unutulmaya
Bırakıldığı halde, kendi varlığına direnmişçesine
Karşımıza çıkmakta, aklımıza gelmeyen
Bir anda, bir yerde…
Birkaç arkadaş oturmaktaydık…
Sofrada biraz ada çayı kokusu,
Biraz humus, birkaç dilim ekmek.
Sofrada biraz düşünce,
Az söz, biraz dert.
Kocaman çam gölgelerinde
Rüzgarların getirdiği bitkileri gibiydik
Oraların, o gün. Ve sorular soruyordum
Hayata, sorar gibi kendime…







Yorumlar kapalı.