Yaşamak

Yaşayabildiklerimizin ve yaşayamadıklarımızın

matematiğinde geçiyor zaman. Ömür; tutulmaz

akşamüstü gölgesi. Zaman ve geçmek…

Bazen aklın, bazen duyguların,

ama hep soruların dumanında yığılmış, hayat.

Hep aranmış, hep sorulmuş…

Oysa ağa gelmez bir koca dalga, hayat

Tam anladık diyoruz, tam bildik soruları,

öyle bir şey oluyor ki, bir bakıyoruz

enkaz tüm hesaplar. Sırtını dönüp

gitmekte hayat…Ne sorularımızla,

ne de gelen cevaplarımızla, kendi bildiği

yolda geçmekte hayat.

Tüm bu düşünceler kımıldıyor kalbimden

bugün eve dönerken. Bir günün yarısını

geride bırakmış, önümde hem uzun bir yol

hem de günün geri kalanı uzanmışken,

Hayatı düşünüyorum sarının ve yeşilin yayıldığı,

mis kokulu, geniş ovaların yanından geçerken.

Yaşamaya çalıştıklarımdan ve yaşadıklarımdan çok

daha güzel duruyor bugün bu baktığım ovalar.

Güneşin aydınlattığı ağaçlar, kırlar,

tüm hayallerden daha parlak bugün karşımda.

Belki de hayat buydu diyorum;

bu yeşil-sarı kırlarda koşmaktı diyorum.

Az önce önümden geçen mavi beyaz kuşun

göklere dokunuşuydu…Hayat oydu, diyorum,

hem gördüğüm hem tutamadığımdı.

Hem belki de diyorum hem de emin oluyorum.

Güneşin pütürsüz aydınlığında gördüğüm

her manzaraya teker teker, tekrar tekrar

hayran oluyorum. Demek ki buydu;

tek yapmamız gereken denizi dalgasından

öperek uyandırmaktı, diye fısıldıyorum kulağıma

eğilip.

Unutmayı seçiyorum. Bunun adına bilmemek

de denebilir. Evet, unutmuşum. Evet, Bilmiyorum.

‘Merhaba dünya, bu sana ilk doğuşum!’

Her yeri ilk defa görüyorum.

Her su birikintisi, her taş, her yosun

her toprak, her kaya…

Coştukça coşuyorum, sevdikçe seviyorum.

Yaşamak diyorum, yaşamak…

Sırf bu güneşi görmek için bile yaşamak!

Yaşamak; bazen yalnızca bu dünyada durmak.

Olmak, varmak, bulmak değil! Hiçbiri değil;

hayat, durmak! Bir ağacın gölgesindeki

serinde durmak, bir şiir seni öperken durmak,

şarkılar senin elinden tutup, seni düşündüğün

yere götürürken durmak…Durmak!

Burada! Bir rüzgarla, bir kalemle,

bir balıkla, bir dalla aynı evi paylaşmak.

Ne kadar da çok yaratmaya çalışmışız yaşamayı.

Yazıp yazıp nasıl da silmişiz bu bulmacayı.

Belki de tek yapmamız gereken buydu,

Camı açmak ve içeriye taşmasına izin vermekti

vakitsiz baharın. Sarının yeşilin, balığın kekliğin,

toprağın ve gökyüzünün!

Buldum, evet, durmaktı! Tam da bir yere yetişirken,

koşup gelen gün ışığını ömrüne almaktı hayat…

*

Bahar ve umut dolu bir hafta olsun.