Yıllar geçti…
Ben unutamadım hâlâ…
Ancak;
Hep tuz basıyorum yürek yarama
Kanadıkça…
* * *
İnsanlar vardır…
Bana unutmayı öğret
Seni daha az düşünmeyi…
Daha az sevmeyi öğret…
İnsanlar vardır mahzun, kırılgan…
Rüzgar esse kırılacak dal misali incecik, hassas…
Çok severler, sevilmek isterler.
Görüldükleri gibi değildirler aslında…
Umursamaz, boş veren her şeye
Öyle değillerdirler oysa…
Güçlü sanırsınız.
Ne istediklerini bilenlerdendir.
Tek kusurları çok sevmektir
Aynı sevgiyi sevdiklerinden de beklerler.
Bir acı yerleşmiştir yüzlerine
Bir bakış hüzünlü gözlerinde
Ve bir ağır yük vardır yüreklerinde…
Kimse anlamaz… Anlatmazlar kimselere
Aslında verdikçe almak değil karşılığında
Sevdikçe sevilmek isterler…
Umursanmamak kırar o hassas gönüllerini
Sevince sevilmemek duygusu,
Fırtınalar estirir yüreklerinde…
Ararlar sorarlar sevdiklerini hep,
Aranıp sorulmamak kışa çevirir tüm mevsimlerini…
Yine de umut eksilmez yüreklerinden,
Vazgeçmezler sevmekten
Vazgeçemezler isteseler de…
Unutmak ister, unutamazlar…
Anılar bırakmaz
Kol gezer dört bir yanda…
Vefalıdırlar affederler…
Üzülürler üzemezler asla
Zarar görürler de kimseyi yaralamayı düşünmezler…
Hep düşünürler
Böyle gelmiş, böyle mi gidecek diye.
O mahzun, masum, kırılgan yürekler…
Ve her gece dua ederler Yaradan’a
Sevdiklerini, özlediklerini rüyalarında görsünler diye…
Ve bu kadar sevmek
Hastalıklı, çaresiz bir ruh halidir bilirler.
Dualarında Allah’tan;
Bir an önce iyileşmeyi
Yüreklerinden bu sevdayı bir an önce almasını dilerler…
31 Ocak, 2017.







Yorumlar kapalı.