Yazının buluşturduğu bir konferansta,
her ikimiz de konuşmayı dinler gibi yapmayı
bırakıp, etrafımıza bakmaya başladığımız sıradaydı.
-Bir yazı bir odaya ne kadar da benziyor, dedi.
Ardından devam etti,
-İnsan, o yazının içinden
geçtikten sonra, başka türlü bakabilmeye
başlıyor hayata.
Birkaç saniye içinde bile farklı bir düşünce
gözlüğüyle selamlayabiliyor hayatı,
belki de daha önce hiç haberdar olmadığı ya da
haberdar olup da üzerinde durmadığı bir
bakış açısıyla. Neyse, sen ne yazıyorsun?
Şu önündeki karalamalara bakılırsa uzun bir
hikayeye doğru yol almışsınbir okyanusun
ortasısın, dedi.
Belli ki benim de dinlemediğimi, hatta olduğumuz
yerin çok uzağında bir yerlerde gezip
durduğumu fark etmişti.
-Olmak istediğim yerin resmini yapıyorum, dedim.
-Yazarak mı, diye sordu.
Şaşırmaması gerektiğinin farkında olsa da,
elinde olmadan sorduğu soruya kendinin bile
şaşırmış olmasını, sakin bir gülümsemeyle karşıladı.
-Evet, dedim ve devam ettim,
-Bu kapalı salon, koyu renkli perdeler, zor okunan yazılar,
ışıklar çok yorucu. Sabahtan beri, içeriye
tek zerre gün ışığının girdiği yok.
Sanki dünyandan uzak bir yerdeyiz.
Kimbilir dışarıda ne güzel,
ne ılık bir hava vardır şimdi, dedim.
Son cümleyi söyler söylemez,
yanlış bir şey söylemişim gibi,
gözlerini ‘ne saçmalıyorsun’ dercesine bana dikip,
bir anda ciddileşti ve telaşla sözümü kesti,
-Aralığın ortası, farkında mısınız? Ve herhalde
siz de pencerenizden o keskin fırtınayı,
eriyen karların kayganlaştırdığı çamurlu yolları,
bahçedeki kırık dalları ve buz gibi soğuğu
görmüşsünüzdür!
-Gördüm. Haklısınız. Ama hayal etmek de güzel.
Hayal etmek anlamlı. İnsana, yaşadığı zamanlara
dikkat etmesi gerektiğini hatırlatıyor, dedim. Ve ekledim,
-Bu yaptığım, bir resme, en uzakken, onu tüm görkemi,
Tüm detaylarıyla çizmeye çalışmak.
İşte şimdi, tam da şimdi
Onu yazarak çizmeyi başarabilirsem,
doğadaki o baharlı manzarayla iyi zaman geçirmiş
sayacağım kendimi.
Güneşi içmiş, gökleri içime çekmiş sayacağım.
Ayrıca şu an, zihnimde onu algıladığım şekliyle,
yani benim gerçeğimle ve benim hayal gücümün
kattığı küçük detaylarıyla izleyebileceğim onu.
Ve bu onu benim manzaram yapacak.
Herkesin bakarken o bildikleri manzara sanacağı
ama aslında daha önce görmedikleri bir manzara
çizeceğim yazarak, dedim.
Gülümsedi. Beni anladığını ifade eden bir gülümseyişti
bu. Sonra elini yanağına dayayıp, önündeki kağıda,
bir oda ve tüm odayı dolduracak kadar büyük bir
pencere çizdi. Sonra o pencereyi küçük küçük pencerelere
böldü. Ve her pencereye ayrı bir manzara çizdi.
Konuşmacı konuştu, ben yazdım, o çizdi.
O gün, herkes, aynı odada, aklında başka manzaralar,
Sessizce dolanıp, geri geldi.
***
Güzel haftalara!







Yorumlar kapalı.