Yağmurda

  Bugün sabah perdeyi aralar aralamaz
   camda, yeni düşmüş yağmur damlaları
   buldum. Hepsi camın üzerine özenle yapışmış
   değerli taşlar gibi kusursuzca parıldamaktaydı.
   O kadar ışıltılı ve pürüzsüzdüler ki, hepsinde
   yüzümün başka bir halinin yansımasını
   gördüm. Bir anda kendimi yüzlerce ayna olan
   bir odada, nereye bakacağını bilemez, tereddütlü,
   şaşkın ama aynı anda çocuksu bir ruh hali içinde
   buldum. Kendime uzun zamandır bakmadığım
   kadar baktım ve bu ilginç an’ın keyfini damlalar
   kaymaya başlayıncaya kadar çıkardım.
   Sonra damlacıklar, birer birer kaymaya başladılar.
   Sonunda ıslak bir pencere ve berrak bir
   bahçe manzarası dışında bir şey kalmadı.
   Aynadaki yüzlerim yüzümdeki evlerine
   kapandı.

   Damlalar kayınca, pencereden sanki tül bir
   perde kalktı.
   Dışarıdaki manzara bir güneş gibi odamın
   her duvarında yankılandı.
   Tarlaya bakan yüzleriyle bahçede, yazdan
   kalan iki adet tahta sandalye, ortalarındaki
   kısa sehpa, içi toprak dolu saksılar,
   boş saksılar, eski torbalar, ağaçlar, meyveler
   odaya doldu… Dışarısı bir süreliğine sanki
   usulca içeriye taşıp, durdu.

   Yağmur bana evi çağrıştırırdı önceleri.
   Nerede olursam olayım, eve koşar,
   tıpkıbu sabah olduğu gibi,
   sıcak bir çay dumanı ve evi dolduran zencefil
   ve anason kokusuyla yağmuru karşılamayı seçerdim.
   Ama bir gün yağmurlu bir günde kafede
   oturduğum sırada, yağmurda yürüyenleri
   seyrettim. Yağmurdan kaçmadan,
   yağmurla bir, yağmurun kokusunu
   duya duya yürüyenleri…
   Yine yağmurlu o günde fark ettiğim bir de
   o genç var. Yağmurun ve rüzgarın şiddetine
   dayanamayan şemsiyesi kırılınca, ben,
   yağmur dininceye kadar bir yerlere
   sığınacağını düşünürken, tam o anda
   oradaki şemsiye satıcılarından yeni bir şemsiye
   alan ve yeni şemsiyesiyle yoluna devam edip,
   beni yanıltan ama aynı anda, bana, yağmurda hayatı
   durdurmamayı da öğreten hiç tanımadığım o genç.

   Şimdi ne zaman pencerede bu sabahki gibi yağmur
   bulsam, aklıma yağmurun altında, yağmuru yaşayarak,
   yağmuru koklayarak yürüyen o insanlar
   ve yağmurla birlikte işine, gününe ve en önemlisi
   hayata devam eden o genç kardeşim gelir.
   Ve ne zaman yağmurda evde kalmak
   zorunda kalsam, yağmur yağdığı için
   iptal olsa planlar, ertelense işler,
   içimi tuhaf bir sıkıntıdır basar, bir can
   sıkıntısı oturur göğsümün ortasına.
   Hem yağmur kokusunu kaçırmış,
   hem de şemsiyesi kırılır kırılmaz eve döndüğü için
   hayatın kaçmasına izin vermiş olduğuma inanır,
   kalbime yayılmış bu suçluluk duygusuyla
   günün geçmesini beklerim.

   *

   Güzel haftalara…