Bir şeye ihtiyacım olmasa bile,
çoğu günler iş çıkışı marketlerden geçer,
oralardaki raflara, yeni ürünlere, bakar,
her yaştan her konumdan insanın uğradığı
bu kalabalık mekanlardan, yalnız yaşadığım eve
gitmeden, hiçbir şey almasam da, biraz ses alıp
eve dönerdim. O gün de öyle bir gündü.
Rafların arasında gezerken, renkli deterjan
şişelerinin arasında durmuş, üzerlerindeki
yazıları büyük bir dikkatle okuyordum.
Tam o sırada, hemen yanımda duran kadına,
başka bir kadının seslendiğini işittim:
-Oo nerelerdesin?
-Gerçekten de zamandır görüşmedik.
Ne var, ne yok?
-N’olsun be canım, koşuşturma işte.
Çocuklara yemek yap, evi toparla derken
geçer zaman vallahi.
Son cümleyi söylerken elini de sallamış,
bütün söyledikleri arasında, zamanla ilgili
kısma gelince bakışları belirgin bir
biçimde değişmişti. Eğildi.
Kısıkça ama onu düşündürdüğü her halinden
belli bir ses tonuyla yanımdaki arkadaşa:
-Elli olduk, elli. De ne zaman olduk?
diye söylenerek cılız bir kahkaha attı.
Diğeri, söylediğini onayladığını belirtmek
isteyen bir ifadeyle başını birkaç kez yavaşça
salladı. Bu arada gözleriyle, markette gelen geçene
baktı. Onu gören kadın da peşinden, onun
baktığı yöne atladı, ama bakmaya değer
bir şey görmeyince,
gözlerini oradan toplayıp, açtığı derin
konuya geri döndü:
-Bilin, bazı zaman kendimi makine gibi hissederim:
Kurulmuş bir makine. Onu yap, bunu bitir,
ona devam et. Bir bakarım birden akşam olur.
Sabah olur, akşam olur.
-Eh insan gerçekten de bir süre sonra öyle olur.
Sade sen mi? Hepsimiz. Napalım, sağlık olsun da.
-Siz ödediniz?
-Ya, bizim kız ödedi, orda durur, kasaların yanında.
-Amaan, çamaşır suyu alacaktım ama
yetiştirmem şimdi, napayım, yarın bir ara
gelir bakarım.
-E sen bilin.
-Hade arada gel oturalım ha.
-Ya gelirim, sen da gel.
*
Marketten çıkışta park yerindeki aracımı
orada bırakıp, eve yürüyerek gitmeyi tercih ettim.
Yolda uzun saatler yürüdüm. Güneş gökyüzüne tüm
aydınlığıyla yayılmış olmasına rağmen, esen rüzgarda
keskin denilebilecek, insanın önce yüzünü sonra içini
ürperten ağır bir soğuk vardı. Yürümeye devam
ettim. O gün yürürken etrafımı değil, ilk kez insan
yüzlerini seyrettiğimi fark ettim. Yaşları kaçtı,
ömürlerinin nasıl bir hikayesi vardı, geçip giden
zamana nasıl karşı durmuşlardı ve yaşamı, yaşamayı
farklı yaşlarında nasıl kutlamışlardı, kendime
sorup durdum. Makineleşmiş olmaya direnmiş
olmalarını umdum.
*
Güzel haftalara…







Yorumlar kapalı.