Önceleri bir kelimeyi yanlış yazdığımız,
cümleyi bozacak bir sözcüğü ya da hatalı
bir formülü belirtmek için çizilirdi
yazdıklarımızın altı,
koyu renkli bir kalemle.
Oysa şimdi, okuduğumuz kitaplardan,
yaşadığımız hayattan altı çizili deyişler
biriktirmek için yanıp tutuşuyoruz.
Bazen o kadar sarsılıyoruz ki,
cevaplarını bildiğimiz halde
yaşadığımız olayların ve içinde bulunduğumuz
anların, bir kitabın sayfalarının arasında
birilerinin cesaretle söylediklerini
duymak istiyoruz,
birilerinin bize benzemelerinin altını
çizmek, işitmek duymak istediklerimizi.
Bir savaşta,
alt etmeye çalıştığımız bir aşkta,
kendimizi harap ettiğimiz kavgaların birinde
birilerinin yenilip yenilip yeniden zafere
vardığını bilmek,
korkularının üzerine gidenlerin
başardığını görmek,
bizim dışımızda da sevenlerin,
gerçek hikayelerine, düşüncelerine,
kaygılarına rastlamak istiyoruz.
Birinin en içten gelen sesini süzmek istiyoruz
içimize.
Bir yerlerde kendimize rastlamak istiyoruz,
bir yerlerde hayatın gerçek hallerine…
Sanatta da benzer değil midir
beklentilerimiz çoğu kez?
Hayatın kaygılarını dürüstçe
barındırmayan bir yazı,
bir sevişmenin yalpalamasını açıkça
anlatmayan bir roman bir fotoğraf ya da bir
resim, yaşanmışlıklardan uzak şiirler,
hangimizin görüş açısının ve kalp atışlarının
yanından cesaretle geçebilir ki?
Sıkı sıkıya giydirilmiş hüzünler hangimizin
hüznünden hık deyip burnundan
düşebilir?
İnsan bir toplamdır; bazen hüzün fazlası,
bazen zamandan sevinçler kaçırmış çizgili
bir ten hatırasıdır. Ama hepimiz
yaşamın katmanlarından ve
hayatın sunduklarından ibaretiz ve
ancak dürüst ve gerçek kalabildiğimiz sürece,
birbirimizin hayatlarından hep hatırlanmak üzere,
geçebiliriz.
Size kendinizi hatırlatacak
insanlarla karşılaşacağınız bir hafta olsun.
Huzurlu haftalar.







Yorumlar kapalı.