Yıllardır, önce rüzgâr uğrar bize.
Artık bunaldığımız sıcak günlerden,
o çekip alır bizi yazdan.
Sonbahar bir rüzgârdır Kıbrıs’ta.
Bu yazı da rüzgâra yazıldı o yüzden
ve rüzgâra bırakıldı, essin diye evlerinize.
Mutlu bir hafta dilerim:
Aç kapıyı özlem, rüzgâr geldi.
İçeriye al dışarıyı, soğuk serin geldi.
Tüm noktalar çekilsin yoldan.
Beklemesin virgül giyimli kıvrımlar,
yavaşlamayacağım.
Dans edecek kalemim esintinin ayak
sesinden ve çatırdayacak bu sayfa yazı
kaldıran her yerinden.
Sağımdan solumdan önümden arkamdan
rüzgâr geçecek ve biliyorum bu rüzgar
mürekkebi ardına alıp beni de sürükleyecek.
Rüzgârı anlatacağım bugün…
Bir portakal çiçeğini kokusundan tutup
nasıl getirdiğini…
Sıcaklar sıkıntı yapsın kendine,
ter döksün bu ekşimiş nem
dört taraf denizlerin merdiven boşluğunda ve
bunaltan ne varsa adı ‘yaz’a karışan bu bedenin
bugüne kadarki tarihinde, susa dursun şimdi.
Haziran susa dursun, temmuz güneşin çehresini
unutsun ve kapılsın ağustos ekim
akşamüstünün mağrur serinine.
Aç kapıyı özlem, rüzgâr geldi.
İçeriye al dışarıyı, soğuk serin geldi
Kavuniçi çiçekler verecek kapımın gölgesi şimdi,
filizlenecek penceremin başını alıp gitmiş yeli.
Yaprak gıcırtısı dolacak ortalıktaki tenhalık,
ağır bir dalga havası çalacak deniz kızları
ve yaşamak gömleğe bulanmış bir mürekkep
gibi iz yapacak bu serin akşamlarda.
Birbirimizin çocukluğunu örteceğiz bir buseyle,
rüzgârlandıkça. Rüzgârlandıkça ıslıklarımıza
yenilenmiş şarkılar bulayacağız.
Ve uğultusunda ninniler söyleyeceğiz
rüyalarımızın en küçüğüne. Aç kapıyı.
Bilirim, bir selam deyip gidecek,
alt tarafı bir uçağın izini karalayacak gökyüzünde,
dokunsalar düşecek bir yaprağın, inciriyle
arasını açacak, anılar sallandıracak,
velhasıl biraz üşütüp bu gönlü,
ayaklanacak yine yoluna, bilirim.
Ama sen yine de aç kapıyı özlem,
ayakları çamurlu girsin içeri rüzgâr,
dokunsun biraz, gitsin sonra,
bir selamını diline düşürüp,
gözümün içine bakarak, gitsin.
Yoksa azıcık da olsa hatırımız aklında,
akıta akıta serinin tadını damağımıza,
bırakıp bizi gitmez ‘yaz’ların avucunda,
gitsin madem. Naklini bize çıkarana kadar
kış, yine özletiversin kendini.







Yorumlar kapalı.