Zamanla insan yalnızlığıyla bir bağ kurar.
Ne zaman seslense orada duran tanıdık bir ses,
ne zaman uğrasa onu bekleyen bir ev gibi olur
yalnızlığı.
Adının çağrışımları gibi, çok da teklik
barındırmaz aslında yalnızlık.
İnsanın kendisiyle ilgili birçok halini,
geçmiş zamanlarını, zihninde dolanıp duran
düşüncelerini, kalbinde gezen duygu yankılarını
kabul etmesi gereken gerçeklerini, keşkelerini de
barındırır.
Yalnızlıkla arkadaşlık, birazcık da keşkesiz
bir geçmişten geçer ve bir gün sanırım, hepimiz
yalnızlığımızla başbaşa kaldığımızda,
onunla kurduğumuz iyi bağlar sayesinde,
tutunuyor olabileceğiz yeni doğan güne.
Geçmişimizi gülümseyerek hatırladıkça,
yeni gün için tüm moralimizle umutlanırken,
soluksuz.
Bana tüm bunları düşündürense,
aşklayalnızlık arasındaki bir seçim
yapan ve sonunda yalnızlığına dönen
birisinin yalnızlıkla sohbetini anlattığım yazım.
Sizlere güzel anılar biriktireceğiniz
bir hafta dilerken, aradan çekilecek ve
sizi o yazıylabaş başa bırakacağım:
Geldim, bekle. Ne olur ‘çok bekletmedin’ de.
Yüzünün bu hali ne? Görmüyor musun
Buradayım işte; her yerinde tüm kendimle.
Sorma zor kaçtım o kalpten, bulup aralık
bir pencere zor sıyrıldım bahçesinden.
Beni arıyordur aşk şimdi her yerde.
Köşe bucak soruyordur gördüğü her kıyısız yüzde.
İnanamıyorum, aşkın bu kadar kokusunun
sindiğine üzerime. Gider değil mi yalnızlık,
kalmaz bu koku bizimle? Konuş! Yapma böyle
dönerim yoksa geri o dertli düşe!
İyi tamam, nasıl bilirsen öyle yap.
Alışkınım zaten kendi kendimle dertleşmeye.
Ne kadar bekleyeceğim peki, ne kadar uzağa
gidince unutacağım? Bari onu söyle…
Böyle biraz garibim istersen aslını,
Apar toparım. Karların en soğuğundayım.
Sanki öpüşmenin en ayıbında, yüzü;
diplerin en yakınındayım.
Beklemekteyim.
Şimdi şiir var değil mi önümüzde?
Şimdiki duraktan şiir alacak bizi, öyle değil mi?
Misafir etmez çünkü hiçbir düzyazı böyle
kaçak böyle isyanlı halde ikimizi. Dinlemez,
söylemez değil mi coşkulu ve aynı anda
solgunhislerimizi?
Nasıl gidilir acaba buradan hiç yaşanmamışlara?
Uçup konabilmek mümkün mü ta en başlara,
bildiğin kadarına? Varsa eğer öyle bir şans,
girmek isterdim çünkü elinde elma
aromalı şeker yalayan bir çocukluk zamanına.
Konuşuyorum yalnızlık, çünkü konuştukça
unutuyorum geride kalanı, unutuyorum o hain aşkı.
Benim sevgili yalnızlığım,
biliyor musun, iyi ki hep oradasın.







Yorumlar kapalı.