Bağ

Gittikçe daha fazla dalıyoruzsanki telefonların

ekranlarına ve başkalarının hayatlarına.

Gittikçe daha da uzaklaşıyor gibiyiz

yaşamın sunduklarından ve gerçekte

neyiyaşamak istediğimizden.

Derin ve içimizi konuştuğumuz

sohbetler geride kalmış… Bir ifade çabasında

olsak da, gerçekten var olduğumuz kişiyi

mi yoksa olmak istediğimiz karakteri mi

ifade etmekteyiz? Çoğu zaman belirsiz.

Hayatı seyre dalmayı unutmuş olabilir miyiz?

Hayatı dinlemeyi atlıyor olabilir miyiz?

Belki evet diyeceksiniz belki de kendinden emin

birhayırla yanıtlayacaksınız bu soruları

ama artık bunun içinde

bir çaba göstermemiz gerekmiyor mu;

hayatı dinlemek ve onu hatırlamak için.

Teknoloji,değişimler ve gelişmeler,

dünyayıileriye taşıyacak önemli adımlar.

Çoğu yenilik ve çalışma,

hayatlarımıza müthiş kolaylık

ve anlamlı geri dönüşümlerle gelmekte

ve gelmeyede devam edecek.

Ancak tüm bu değişimler devam ederken,

insanın da kendisiyle ilgili belli denklemler

geliştirmesi,

yaşamayı atlamamanınyollarını bulması gerek

sanki; Bir bağ bulmalı,

yaşamayı ona fark ettirecek…

Benim için hayatla böyle bir bağ

kurmanın yolu, yazmaktır.

Yazdıkça, gördüklerim, gözlemlediklerim,

duyduklarım, kokladıklarım, dinlediklerim,

sezgilerim ve hislerimle, hayatın nice karesiyle

gülümsediğini düşünüyorum,

beyaz bir kağıdın engin çehresinde.

Yazmak, sadece hayatla bir bağ da değil,

aslında kendisiyle de bir bağı gibi insanın,

sesli konuşamadıklarını,

kalemin sesinde telaffuz ederken.

Bazen en çok ihtiyacımız olana temas ederken

adresi oluyoryaşamak istediklerimizi görmemizin,

yaşamakistemediklerimizi duymamızın,

içimizdeki değişimlerimizi bulmamızın,

vurup duran pencerelerimizin,

kapanan kapılarımızın,

eski ve yeni hallerimizin…

Hayat değişiyor… Hayatlarımız da…

Önemli olan aynı kalmak değil belki

amauzaklaşmamamız kendimizden…

Ve bağlar kurmak hayatla,

her seferinde, yeniden.

*

Huzurlu bir hafta dilerim.