Yaz biter,
cam bir pencerenin
yanısmasına bir an konup
uçuveren ,
sarı ışıkları gibi hızlı arabaların.
Sonbahardan çekinen,
evleri kalır geriye
renkli balkon çiçeklerinin;
hüzünlü ve az ürkek.
Yaz biter,
uçar ağaç gölgelerinin serçeleri
ve sessiz bir yalnızlık konar onların boşalttığı
sıcağa.
Gidip gelir denizlerin sesi,
kararsız yağmurları gibi uçsuz kıyıların.
Serin bir derin olur artık köpüğün
dediği,
bir tek limanların eylüllerinde
büyüyebilen.
Yaz biter.
Hatırlanır geçmiş nice yazlar,
uğurlamak istemeyen bir sarılmadan kalmış
sımsıkı kokular gibi…
Balkonlara serilmiş şiltelerde
üşümeye başlar rüyalar,
içeri taşınırken yavaş yavaş geceler…
Yaz biter.
Şiirler kalır geriye,
buruşmuş kağıtların dibinde bir yerde;
söylenip söylenmemiş…
Şiirler kalır geriye;
masalardan,
yollardan,
soğuk limonatalardan,
uzun konuşmalardan,
sırlardan ve sorulardan…
Şiirler kalır geriye,
düşecek bir yaprağın titrek
korkusundan.
Yaz biter…
Bir sandal dolanır ortasında denizin.
Saat sesleri duyulur, zamandan kaçıp,
ömre sığınmış.
Bir şeyler özlenmeye başlar yaza ait,
yaz daha düne ayak basmadan…
Yaz; yüzü rüzgarda yavaş yavaş
kaybolan yolcu gibi kapıda,
hep hatırlanacak anılarıyla…







Yorumlar kapalı.