yonetici
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Yaz Biterken

Yaz Biterken



Yaz biter,

cam bir pencerenin

yanısmasına bir an konup

uçuveren ,

sarı ışıkları gibi hızlı arabaların.

Sonbahardan çekinen,

evleri kalır geriye

renkli balkon çiçeklerinin;

hüzünlü ve az ürkek.

 

Yaz biter,

uçar ağaç gölgelerinin serçeleri

ve sessiz bir yalnızlık konar onların boşalttığı

sıcağa.

Gidip gelir denizlerin sesi,

kararsız yağmurları gibi uçsuz kıyıların.

Serin bir derin olur artık köpüğün

dediği,

bir tek limanların eylüllerinde

büyüyebilen.

 

Yaz biter.

Hatırlanır geçmiş nice yazlar,

uğurlamak istemeyen bir sarılmadan kalmış

sımsıkı kokular gibi…

Balkonlara serilmiş şiltelerde

üşümeye başlar rüyalar,

içeri taşınırken yavaş yavaş geceler…

 

Yaz biter.

Şiirler kalır geriye,

buruşmuş kağıtların dibinde bir yerde;

söylenip söylenmemiş…

Şiirler kalır geriye;

masalardan,

yollardan,

soğuk limonatalardan,

uzun konuşmalardan,

sırlardan ve sorulardan…

Şiirler kalır geriye,

düşecek bir yaprağın titrek

korkusundan.

 

Yaz biter…

Bir sandal dolanır ortasında denizin.

Saat sesleri duyulur, zamandan kaçıp,

ömre sığınmış.

Bir şeyler özlenmeye başlar yaza ait,

yaz daha düne ayak basmadan…

Yaz; yüzü rüzgarda yavaş yavaş

kaybolan yolcu gibi kapıda,

hep hatırlanacak anılarıyla…

Yaz Biterken
+ -

Yorumlar kapalı.