Ahmet Özyaşar
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Bu sefer deyip duralım…

Bu sefer deyip duralım…



Yaklaşık 40 yıl önce dünyaya geldim…
   Güzelyurtluyum…
   Doğduğum evi ev,
   Oynadığım bahçeyi bahçem olarak gördüm…
   Çocuktum, evimin önünde gerçekleşen Güzelyurt Portakal Festivali açılışlarına yıllarca tanıklık ettim…
   Rauf Raif Denktaş’ın, Derviş Eroğlu’nun Türkiye’den gelen siyasilerin Güzelyurt verilmez söylemlerini yıllarca dinledim…
   Büyüdük Annan Planı’nda Güzelyurt verilecek dendi…
   Birleşik Kıbrıs hayat bulacak dendi…
   Evimiz ev değil, bahçemiz bahçe değil dendi…
   Anlamakta zorlandım…
   Öyle, böyle, şöyle dendi; hiçbir şey olmadı…
   Denktaş’ı barışın önündeki en büyük engel gördük; Talat istedi Rumlar istemedi dedik…
   Barışı en çok isteyen Akıncı’yı Kıbrıs Türk Toplumu seçti…
   Canla başla uğraştı…
   Peki, ne oldu? Şu an sonuç yok…
   Yalnız bu noktada şunu da belirtmek lazım…
   Eskiden birlikte yaşayan nesil bunu başaramadı…
   Liderler başaramadık dedi…
   Bizler 40’lı yaşlara geldik…
   Bizden önce birlikte yaşayan nesil artık iyiden iyiye yaşlandı, Yeni kuşaklar eskiler gibi değil…
   Bundan sonrası daha zor…
   Bir de bırakın lütfen artık eski ve yeni cumhurbaşkanlarımızı suçlamayı…
   Rum niye bizimle ortaklık yapsın?
   Niye?
   Aynı nakaratın yaşanmasından ne kaybediyor?…
   Peki, Yunanistan’ın eline ne geçecek?
   İngiltere durumdan memnun değil mi?
   Ya, resmen dünya bizimle bazen dalga geçiyor…
   Giden gelen temsilciler…
   Bir gevşek model yoktu, bir de karşımıza bu çıktı…
   Gevşek bir federasyon modeliyle merkezi hükümetin yetkilerinin az olduğu bir model karşımıza çıkarılıyor…
   Tabii burada esas nokta merkezi hükümetin yetkiyi nasıl paylaştığı olacaktır…
   İçi ve alt başlıkları iyi doldurulursa Kıbrıs’a en uygun bir model ortaya çıkarılabilir…
   Bugüne kadar toprak verdik olmadı…
   Bir değil iki adım önde olduk olmadı…
   Her yerde barış ateşi yaktık olmadı…
   Eroğlu’nu gönderip, Akıncı’yı getirdik olmadı…
   Hep aynı nakarat…
   Bu sefer deyip şimdiden çok yorum yapmayalım…

 

Yükseköğretimde uluslararasılaşmaya verdiğimiz önemi daha da yukarıya çekmek zorundayız…
 

KKTC’nin yükseköğretimde dünya uluslararası pazarındaki payının yükselmesi, performans odaklılık, ihtisaslaşma ve çeşitlilik ilkeleri çerçevesinde kalite odaklı, rekabetçi bir yapının kurgulanması ve yükseköğretimin uluslar arası öğrenciler ve öğretim üyeleri için çekim merkezi haline getirilmesi gerekmektedir…
   KKTC yükseköğretim sisteminin uluslararasılaşması için üst düzeyde sahiplenme ve sistematik bir çabanın ortaya konulması gerekmektedir…
   Tanıtım ve markalaşma faaliyetlerine önderlik edecek bir yapının hayata geçmesi lazım…
   KKTC üniversiteleri markası oluşturularak, hedef pazar analizleri yapılmalı, tespit edilen hedef ülkelere yönelik tanıtım stratejileri hayata geçirilmelidir…
   Uluslararasılaşmada hedef bölgeye yönelik çalışmalar yapılmalı…
   Burada da hedef bölge ve kitleye yönelik tanıtım araç ve ortamları belirlenmelidir…
   Uluslararasılaşmada farkındalık, sadece eğitim kurumları ve hedef öğrenciler üzerinde kalmamalı…
   Toplumun her kesimini kucaklayan bir boyuta taşınmalıdır…
   Ortak akıl yaklaşımları benimsenmeli…
   Bu bağlamda hem uluslar arası öğrenciler hem de uluslararasılaşma noktasında farkındalığın artırılması ve algının iyileştirilmesine yönelik faaliyetler yürütülmelidir…
   Ülkemizde ortak akıl anlayışları artık hayat bulmalı…
   KKTC üniversitelerinin kalitesinin artması ve uluslararasılaşmaya yarar sağlayabilmek adına yabancı akademisyenleri adamıza çekebilmek için gerekli düzenlemelerin yapılması gerekmektedir…
   Yükseköğrenimde üniversitelerimiz toplumsal proje bazında daha üretken olmalı…
   Üniversitelerimiz artık öğrenci sayısıyla değil topluma, bilime kattıklarıyla gündem oluşturmalı…
   Bu alanda yaptığı çalışmalar uluslararasılaşmaya da ciddi katkılar sağlayacaktır…

 

Bu sefer deyip duralım…
+ -

Yorumlar kapalı.