Akay Cemal
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Meslekte ilk toplu katliamı Ayvasıl’da görmüştüm…

Meslekte ilk toplu katliamı Ayvasıl’da görmüştüm…



Zamanında Girit’te olduğu gibi, Kıbrıs’ta da 21 Aralık 1963’te uygulamaya konulan ‘Akritas Planı’nın amacı, bir gecede, bilemedin 24 saat içinde Kıbrıslı Türkleri ortadan kaldırmaktı. Direnenler öldürülecek, teslim olanlar da, Batı Trakya’daki Türk azınlığı gibi, Yunan bayrağı altında, ‘Kıbrıs Elen Cumhuriyeti’nde yaşamaya mahkûm edilecekti. ‘Akritas Planı’ ona göre hazırlanmıştı ve çok hızlı bir şekilde sonuca ulaşmayı öngörmekteydi. Onlara göre, liderlik esir alındığı takdirde, halk çözülecek ve dize getirilecek, böylelikle ENOSİS ilan edilecekti…

Uzun hazırlıklardan sonra ve söz konusu plan çerçevesinde, Yunan subaylarını da arkalarına alarak, ağır silahlar, bazuka ve havan toplarıyla ‘kırmızı bez’ görmüş boğa misali saldırıya geçmişlerdi. O güne dek hiç bu kadar mermi atılmamış, kurşun, bazuka ve havan sesi duyulmamıştı… Havanlar birbiri ardına patlıyor, henüz BM Barış Gücü’nün gelmediği o günlerde Rumların denetiminde bulunan Ledra Palace, Lefkoşa’nın Türk kesimine kan kusturuyordu. Uzun Yol’daki (Ledra Caddesi) “Mangli’nin Binası” ha keza!.. Bunların yanı sıra, Severis Un Fabrikası’nda konuşlanan Rum milislerin görevi, Lefkoşa-Gönyeli irtibatını kesmek ve Girne yolunu kontrole almaktı…

İlk günlerde Barış Gücü görevini Ada’daki İngiliz askerleri yerine getiriyordu… Yoğun çatışmalar sürerken, Cumhurbaşkanı Yardımcısı ve Varoluş Mücadelesi Lideri Dr. Küçük, şimdilerde adı Türkeli olan Ayvasıl’da toplu bir katliam olduğunu ve oraya gitmemiz gerektiğini söyledi. Bu bir rica değil, direktifti. Her ne şekilde olursa olsun, Ayvasıl’a gitmek gerekirdi. Sonuçta, Halkın Sesi gazetesinin o günlerdeki foto muhabirlerinden rahmetli Mustafa Dayı (Mustafa Özünlü) ile vardık Ayvasıl’a… Henüz gazetecilik mesleğimde 3’üncü yılımdı ve orada ilk toplu katliam çukuruna tanık olmuştum… İzlenimlerimi yazının sonunda aktaracağım.

Önceki gün Ayvasıl katliamının 57’inci yıldönümüydü. 23 Aralık 1963’te orada katledilen 21 Kıbrıslı Türk törenle anıldı. Türkeli köyündeki Ayvasıl Şehitliği’nde yer alan anma töreninde konuşan Şehit Aileleri ve Malul Gaziler Derneği Genel Sekreter Yardımcısı İbrahim Açman, barış ve huzur dolu günlere gelinmesinde canlarını feda eden şehitlerin ve mücadelelerinin unutulmaması gerektiğini söyledi. Açman, Türkiye’nin garantörlük hakkını kullanarak, gerçekleştirdiği Barış Harekâtıyla hem Türklerin hem de Rumların can ve mal güvenliğini tesis ettiğini ifadeyle, Türk askerinin, adada devam eden barışın tek güvencesi olduğunu kaydetti. KKTC’den ödün verilmeyeceğini, Türkiye’nin garantörlüğüne dayalı bir ortamın sağlanması halinde kalıcı bir anlaşmanın olabileceğine inanç belirten Açman, onurlu ve yaşayabilir iki devletli bir çözüm için çaba sarf etmeye devam edeceklerini ifade ederek, “Toprağımızdan, bayrağımızdan, devletimizden asla vazgeçmeyeceğiz” dedi.

Çok soğuk bir kış günüydü. Mustafa Özünlü ile Ayvasıl’a gittiğimizde İngiliz askerleri, katliam çukuru etrafında toplanmış, şehit edilenlerin aileleri korku ve heyecanla birbirlerine ve evlatlarına sarılıyorlar, hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı… Otomatik silahlarla taranmışlar, sonra da kendilerince hiçbir değeri olmayan birer eşya gibi buldozerin kazdığı çukura atılmışlardı. İngiliz askerlerinden biri, mezardan çıkarılanın kimlik tespitini yapıyor ve not tutuyordu. Çok soğuk bir kış gününde katliam çukurundan çıkarılanların bedeni adeta çamurla kaplanmıştı… Cesetler çıktıkça bekleyenlerin çığlıkları yükseliyordu.

Genç bir gazeteci olarak, oradaki hüzünlü tablodan etkilenmemiş değildim. Çünkü katliam çukuruna atılanlar masum insanlardı ve Türk olmaktan başka hiçbir suçları ve günahları yoktu. Zamanında Girit’te de aynı oyunlara başvurulmuş ve bir gecede Türkler yok edilmişti…

Fotoğrafları da çektikten sonra, Lefkoşa’ya döndük ve olup bitenleri Dr. Küçük’e ve diğer yetkililere anlattık. Olay, ertesi günü Halkın Sesi gazetesi ve Bozkurt gazetelerinde manşetti.

Meslekte henüz yeni bir muhabir ve de çiçeği burnunda acemi bir yazı işleri müdürü iken tanık olmuştum bu vahşi cinayetlere. Yıllar sonra da Atlılar, Muratağa ve Sandallar toplu mezarlarını ortaya çıkaran birkaç gazeteciden biri idim. Oradaki barbarlık ve vahşet çok daha acımasızdı. Üç köyün insanları yok edilmişti. Hep kahrolası ENOSİS uğruna. Kıbrıs Türk halkı çok bedeller ödedi. Bu topaklarda var olabilmek için canını dişine taktı, gecesini gündüzüne kattı ve tüm zorluklara ve şartlara karşı direnerek bu günlere geldi, bir devlet sahibi oldu. Her zaman anavatan Türkiye’ye olan güveni dik duruşuna, direnişine dayanak oldu. O acı günleri unutmadan doğru bilinen yolda yürümeye devam ediyoruz.

 

Meslekte ilk toplu katliamı Ayvasıl’da görmüştüm…
+ -

Yorumlar kapalı.