Ukrayna topraklarında devam eden savaşı izledikçe, binaların harabeye döndüğünü, göç edenlerin sayısının 1 milyonu aştığını işittikçe, kadın ve çocukların yüzlerindeki korku ve endişeyi gördükçe ne diyeceğimizi bilemiyoruz. 21’inci yüzyılda nükleer savaştan söz edilmesi, nükleer enerji santrallerinin vurulması, zıvanadan çıkışın belirtileridir. ‘Yoksa rahatlık süperlere battı mı?’ sorusu da akla gelmektedir. Pandemi, insanların 3 yılını çaldı. Hasta etti, öldürdü de! Ama savaş gene başka!
Savaşın ne olduğunu bizim kuşak iyi bilir. Hele 1955-58 ve 21 Aralık 1963-20 Temmuz 1974 dönemi… Neyse ki, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin varlığı sayesinde yarım yüzyıla yakın bir süreden beri Kıbrıs Adasında herhangi bir çatışma veya savaş vuku bulmuş değildir. Bu yüzden Rumların da yatıp kalkıp Türkiye’ye teşekkür etmeleri gerekir. Bizim gibi Rum komşularımız da, savaşın ne denli acımasız olduğunu, ülkelere, insanlara yıkımdan, acı ve gözyaşından başka bir şey getirmediğini herhalde televizyon ekranlarında izlemektedirler.
Dün başyazıda da işaret edildiği gibi, Kıbrıslı Türkler olarak, 1974’e kadar askeri, silahlı güç bağlamında belki on kat daha fazla güce sahip Rum tarafına karşı direndik. Orantısız bir güce karşı yaşama tutunmanın, değerlerimizi savunmanın ne demek olduğunu yaşayarak öğrendik. Anavatan Türkiye olmasaydı, Kıbrıs Türkünün varlığının tehlike altında olacağı Kıbrıslı Türklerin ortak yargısıdır.
Esasen son savaş nedeniyle BM’nin varlığı sorgulanır hale gelmiş bulunuyor. Dünya ülkelerinin temsilcileri sadece konuşmakta yapmakta, laf üretmekte, ancak sonuca varamamaktadırlar. Geçen gün de vurguladığımız gibi, Güvenlik Konseyi’nin 5 daimi üyesi kendi işlerine geldiği gibi hareket etmektedir. O nedenle zamanında alınmış olan 4 Mart 1964 kararı da yanlıştır ve geçerli sayılmamalıdır.
Üzerinde yaşadığımız coğrafya, öteden beri dünyanın en sancılı, en karmaşık bölgesidir. Petrol ve diğer çıkarlar nedeniyle büyük güçler Yakındoğu ve Ortadoğu’da cirit atmaktadırlar. Irak Diktatörü Saddam Hüseyin’in elinde uzun menzilli silahlar olduğu gerekçe gösterilerek, Irak’ın işgale uğradığını da bilmeyen yoktur. Nitekim bizzat uzmanlar hazırladıkları raporlarda, Saddam’ın elinde ifade edildiği gibi, silahlar bulunmadığını belirtmişlerdi. İşgal için bir gerekçe uydurulmuştu, o kadar! Ancak işgal öncesi Saddam da dolduruşa getirilmiş ve Kuveyt’e girmişti… Belki de tüm bunlar hazırlanan senaryo gereğiydi.
Yine bölgede 50 senedir devam eden Filistin-İsrail sorununa değinmeye gerek yok. Ancak Suriye’nin ne hale geldiği pek ala görülmektedir. Suriyeliler yıllardır göç yollarında perişan olmakta, ölmektedirler. Bu güne kadar binlercesi balıklara yem olmuştur. Batılı ülkeler, şimdilerde ‘Mavi gözlü, sarı saçlı, beyaz tenli’ dedikleri Ukraynalılara gösterdikleri sıcaklık ve yakınlığı göstermemiş, ülkesine ve rengine bakarak, insanlar arasında ayrımcılık yapmayı yeğlemişlerdir. Son günlerde dünya medyasında bu olay gündeme getirilmekte ve eleştiri konusu olmaktadır.
Yunan hücumbotlarında bulunan görevlilerin, ellerinde sivri uçlu uzun demir çubuklarla tıka basa mülteci dolu botları delerek batırmalarının insanlık suçu olduğu bizzat AB tarafından da defalarca açıklanmıştı. Söz konusu botlarda genel olarak Suriyeli, Iraklı, Filistinli ya da Uzakdoğu ülkeleri ile Afrika’nın çeşitli ülkelerinden mülteciler ‘umuda yolculuk’ yapmaktadırlar. Ancak Yunan sınır muhafızlarının insanlık dışı uygulamaları sonucu, çoğu defa hedeflerine varamadan ya denizde boğulmakta ya da Türk sahil görevlilerince kurtarılmaktadırlar. Diyeceğimiz şu ki, genelde siyah renkli, siyah saçlı mültecilere bu şekilde ayrımcı muamele yapanlar, onların yerinde ‘sarı saçlı mavi gözlü’ mülteciler olsaydı aynı muameleyi yaparlar mıydı? Hiç sanmıyoruz.
Rengine, saçına, tenine bakarak insanlar arasında ayrımcılık yapan bir zihniyet maalesef dünyada hâlâ egemendir.







Yorumlar kapalı.