Ayla Kahraman

AĞIT



Hülya Özbaşar için

 

Ölüm

Sen ne kadar yakınmışsın bana

Ne kadar öğretici bir bilge imişsin

Beni terbiye ediyorsun.

Ben Ayla Kahraman

“Çocuktum ufacıktım top oynadım acıktım”

Ben bu kadar basit,

Bu kadar sade bir hayat yaşadım.

Ölüm, bilir misin ki ben hep masallara inandım.

En kâbus dolu rüyalarımı masallarla yendim?

Bak, 9-10 yaşındaydım. 74 öncesi

Kâbuslar görürdüm hep

Oysaki ben dünyanın en iyi annesine ve babasına sahiptim.

Soframız zengindi

Envai çeşit et, sebze

Bilmezdim ki babam nöbet arası avlanır, annem patatese gider…

Evdeki zenginlik… Bir düş dünyası işte.

Kâbuslarımda yalvarırdım, Yunan subaylarına

“Beni vurmayın, ben aslında sizdenim” derdim, ufacık yaşımda.

Çocuktum, ufacıktım, top değilse de beş taş veya bir ayak oynardım. Ve isyankâr kulaklarım ne duyuyorsa artık, gece gelince içerime, bu kâbuslar ses olurdu düşlerime.

“Beni vurmayın, ben sizdenim…”

İşte böyle, geçti günler, aylar ve birkaç yıl.

Ta ki 74 yılının, Temmuz 20 sine kadar…

Ablam, canım… Gebe… Sancılar başlar Temmuzun 20’sinde… İlk çocuğuna gebe.

Ne yapsın, 17 yaşını geçeli bir aydan biraz fazla olmuş.

Karnındaki bebe, oğlan…

İlk bombardımanda doğacak.

İlk şehidin adı verilecek ona…

Şaka gibi… İlk şehidin adı, Kurtuluş… İşte Kurtuluş, böyle kurtuldu.

İlk beşiği, eski bir bavulun iki gözünden biriydi.

Diğer gözde, bezleri vardı. Kundak bezi, zıbını falan…

Kaçarken evden ne altın ne para aldık yanımıza. Bir tek bebeğin doğum bavulu. Kurtuluş’un bavulu.

Ne yoktu ki içinde.

Korku, umut…

Bombardıman başladığında, ablamın sancıları da başladı. Ufacık kız.

Korktu mu?

Korktu elbet.

Kocası, babası ortada yok.

Anası, kardeşleri mazgalın birinde saklı.

O, hastaneye dönüştürülmüş yüzlerce yıllık harabe bir kilisenin toz-toprağının içinde.

Yaşam mı, ölüm mü öğreten bize?

Kurtuluş ölür, Kurtuluş doğar.

17 yaşındaki anne-kız bir daha doğar… Korkudan ölür ve umuttan doğar.

 

Ağlardı ufacık bebe…

Akıllı akıllı ağlardı.

Bir tarafta, şehitler, yaralılar…

Anacığı öbür tarafında.

Kurşunlar yağar öbür yanda.

Düştü kucağıma, salladım onu salıncakta.

Bir tarafta ölüm, bir tarafta yaşam…

 

Ölüm,

Çok şey öğretti bana. Yoksa yaşam mı öğreten acaba?

Yok iki kardeştir onlar, birbirinden ayrılamayan

Biri varsa öbürü yok. Biri yoksa öbürü de yok..

 

Abla, Hülya…

Ölmeye mi gidiyorsun?

Ne gördün ne yaşadın ablam…

Şu koca dünya zannettiğimiz, evrenin ufacık odasında bir toz zerresi değil miydik biz?

Nereye gidiyorsun?

Daha işimiz bitmedi bizim.

Yapılacak ne çok şey var abla.

Bir Ankara’ya gitmedik beraber.

Herhangi bir yerde oturup iki çift laf etmedik, kahve eşliğinde.

Çocuklarımızı anlatamadık birbirimize daha.

Şöyle, zamanı bol keseden harcamadık.

Gidecek zaman gelmedi be ablam.

 

Hülya, Ablam…

15’nci yaşın gözümün önünde… Mahallenin güzel goncası, nazlı ve kaprisli, birazcık huysuz kızı.

O ne güzellik öyle.

Ağaçlardan inmeyen, silahlar konuşurken mahalleliye ekmek dağıtan küçük kız büyüdü, görücüler geliyor eve.

Babam tedirgin. İlk göz ağrısı, asi güzeli isteyen isteyene.

Kısmet dedikleri, kaderle alakalı bir şey herhalde. Yaramaz çocuk zaman, 17’sinde ana yapar seni. Topun tüfeğin acı çığlıklarında, doğurursun oğlunu. Kurtuluş derler ona. Sen doğurdun ama başkaları koyar adını, oğluna. İlk şehidin adı. Bir şehit adı bu kadar umut dolu olur mu?

Olur ve ad olur yavruna.

Ablam, canımın içi.

18’lik anne, bunalır savaşın bitiminde. Kederlenir. Kurtuluş teselli olmaz hüznüne. Sokulur ana yarısının göğsüne.

 

Ben küçücüktüm daha. Necat benden küçük. Hatiç daha doğmadı. Şifa, Hülya’nın küçüğü. Sessiz, sakin, olgun. Annemle babam, sinemaya gittiler bir akşam. Ben ağlarım, huysuzum. Sen darı patlattın bana. Abla, ben o günden beri darıyı çok severim. Bazen mısır derim, bazen darı. Ama sevgim bitmedi. Bazen yemek yerine patlamış darı yerim. İlk defa senin elinden yedim.

Ablam, ölme sen sakın…

Ecelin gelmeden, yüzün kırış kırış olmadan ölme…

Ecel geldiğinde gitmek istermiş insan. Hazır olurmuş o sonsuz uykuya. Abla gitme, hazır olma uykuya.

Ecel beklesin az daha.

AĞIT
+ -

Yorumlar kapalı.