Ayla Kahraman
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Gece korkuları

Gece korkuları



MESAJLARINIZ İÇİN:
AYLA KAHRAMAN MESSENGER,
[email protected]
[email protected]
05338621713

 

Sevgili ayla Hanım, 7 yaşındaki oğlum için yazıyorum. Son zamanlarda uyku bozukluğu yaşamaya başladı ve odasında yalnız kalmak istemiyor. Genelde uyumlu ve akıllı bir çocuktur. Biraz hassas ve bize düşkündür ancak onu ilk defa bu kadar gergin, tedirgin görüyoruz.
Kendini zorlar, odasında uyur ama sonra uyanır ve korkuyla yanımıza gelir. Odasına birinin girmiş olabileceğini ve o uyurken kendisine kötülük yapabileceğini söyler. Bizi korkutur. Onu yanımıza alırız ve ancak öyle uyur. Gündüzleri her şey yolundadır. Okulu, öğretmenleri ve arkadaşlarıyla hiçbir sorunu yoktur. Bizim derdimiz gece korkularımızdır.
Bu konuda arkadaşlarımı da dinledim. Onların çocukları da arada buna benzer davranışlar gösterirlermiş. Hatta bir arkadaşım, 9 yaşındaki kızının yalnız başına uyumakta zorlandığını ve her şeyden korktuğunu söyledi.
Her çocuğun bunları yaşama olasılığının olduğunu düşündüğümde rahatlıyorum ama sanırım bu çözüm değil.
Sizce anne baba olarak nasıl yaklaşalım, doktora veya psikoloğa mı gidelim?
Görüşleriniz için şimdiden çok teşekkür ederiz.
Rumuz: SADECE OĞLUM

Korku ve endişeler de çocuk için önemli engellerdir. Çocuklar; yetişkinlere oranla pek çok şeyden korkarlar. Bize saçma gelen pek çok imge, durum ve düşünce onlar için karabasan olabilir. Hayaletler, dev adamlar, öcüler, karanlık, yatağın altına saklanmış kötü insanlar onların dünyasının kâbusu olabilir.
Korku ile yatağında büzüşen bir çocuk; kesintisiz ve dinlendirici bir uyku uyumakta zorlanır. Oysaki uyku çocuğun sağlıklı gelişimi için gereklidir.
Bazı ebeveynler, çocuk için ciddiyet taşıyan bu durumu şakaya vurur veya dalga geçer. Bu çok sakıncalı ve sorunu çözmekten uzak bir davranıştır.
Zamanımız gerçekten de çocuklar için çok zor bir zamandır. Günümüz çocuklarını olası tehlikelere karşı hazırlıklı tutmak zorunda kalıyoruz. Etraf gerçekten çok kötü insanlar ile dolu ve biz, çocuklarımızı onlardan korumak için elimizden geleni yaparak, onları bilinçlendirmeye, eğitmeye çalışıyoruz. Böylelikle çocuk, olası bir tehlikenin yarattığı acı ile baş başa kalıyor. Kurban olma tehlikesi ile hiç karşılaşmadan; kaygı ve güvensizlik ile tanışıyor. Aslında tanımlayamadığı bir korku, ona egemen olmaya başlıyor.
Çocuklar korku ve kaygılarıyla baş edebilme becerisine sahip olmadıklarından bu durum onlara çok ağır gelir. Istırap ve acı içinde kalırlar ve bu durumda elbette anne ve babalarına sığınırlar.
Çözüm istiyorsak, öncelikle çocuğun duygusunu anlamalı ve bize güvenini sağlamalıyız.
Anne babaya düşen; bıkmadan, usanmadan açıklama yapmak ve çocuğa, ihtiyaç duyduğu güveni vermektir.
Siz ilgili ve duyarlı bir ebeveyn olarak, odasını defalarca kontrol etmekten vazgeçmeyin. Kendini rahat hissetmesi için bunu yapın. Oda kapılarını aralık bırakın. Koridor ışıkları da açık olabilir. Ne zaman isterse, size seslenebileceğini ve onun yanınıza gideceğinizi bilsin.
Bir de onu konuşturun. Duygularını dışa vurabilsin. Anlaşıldığını hissedebilsin. Yalnız ve korunmasız olduğunu düşünmesin.
Son olarak, arkadaşları ile ilişkilerini gözleyin. Korkutucu sanal oyunlar oynuyorsa müdahale edin. Uykudan önce sanal oyunlar oynamasın ve ona rahatlatıcı kitaplar okuyunuz.
Kendi de okuyabilir elbette ama her çocuk uykudan önce, ebeveynin kitap okumasını veya güzel hikayeler anlatmasını sever.
Aile içi ilişkilerinizin uyumlu ve gerilimden uzak olmasına da dikkat edin.
Sorun devam ederse, bir çocuk ve ergen psikiyatri doktorundan görüş almanız gerekebilir.

**

Kaçasım var

Ayla Hanım ben 40 yaşında iki çocuk babası bir adamım. Çok iyi bir eşim var. Maddi durumumuz da iyi sayılır. Ancak ben kendimi pek iyi hissetmem.
Her konuda performansım çok düşüktür. İşimi bir an önce bitirmeye bakarım. Hiç keyif almam.  Çocuklarımı çok sevdiğim halde, onlara yönelik sorumluluklarımı yerine getirirken çok bıkkın hissederim. Okula, kursa götür, akşam ilgilen falan hep kendimi zorlayarak yaparım. Eşim de çalışır ve doğal olarak sorumlulukları paylaşırız.
Ama her şey bana anlamsız, sıkıcı gelir ve bir şey yapacak enerjim yokmuş gibi hissederim. Her şeyi kendimi zorlayarak yaparım.
Bu durumum canımı çok sıkıyor. Babayım, kocayım. Ailemi çok seviyorum. Ama her şeyi bırakıp gidesim, kaybolasım var. Yatayım, uyuyayım, bir daha kalkmayayım isterim.
Bu çelişkiler içinde, karım sıklıkla, bana ne olduğunu sorar ve ona “hiçbir şey” derim. Ama bu doğru değil. Bir şeyler var ve ben anlayamıyorum. Bu anlamsız boşluktan kurtulamıyorum. Kaçma hissinden de.
Neden böyle hissediyorum, lütfen durumumun ne olduğunu bana yazın.
Rumuz: KAÇASIM VAR

Daha önce depresyon veya depresif bir çöküntü geçirmediğiniz anlaşılıyor. Genelde, insanlar hayatlarında 3-4 defa depresif çöküntü yaşayabilirler. Bütün normal insanların arada bir yaşama ihtimali olan bir çöküntü içinde olduğunuzu söylemek mümkündür.
Sorumluluklarınızın ağır gelmesi, kaçma arzunuz bu çöküntünün eseri.
Her birimizin yaşam sürecimizde bunu yaşama ihtimali olsa da bu ciddi bir durumdur ve önlem almak zorundasınız.
Kendi kendine geçmesi çok zordur. Öncelikle, spor, bedensel ve ruhsal rahatlık sağlayan etkinlikler şart. Kendinizi zorlayarak da olsa, görev ve sorumluluklarınızı yerine getirmeye devam edin. Asla pes etmeyin.
Ve en önemlisi. Bir psikiyatrist ile temasa geçin. Yaşadığınız depresif çöküntü veya depresyona yönelik geçici bir tedavi başlatacaktır. Ancak bu da yetmez, yaşadıklarınızın nedenini anlamayı ve kontrol etmeyi başarmayı öğrenmeniz gerek. Bu da psikoterapi süreci ile olur. Bir psikolog ile bir süre çalışmanızı öneririm.
Sonuçta her şey yoluna girecek. Keyif alma duygunuz geri gelecek. Yaşamın renkleri parlayacak ve sevdiklerinize sarılarak yürümeye devam edeceksiniz.

 

Gece korkuları
+ -

Yorumlar kapalı.