Yaşamın, “insanın kendisiyle mücadelesi” üzerine kurulu olduğu sonucuna vardım. Buraya varana kadar türlü evrelerden geçerek tabi. Bu sonuç beni biraz dinginleştirdi.
İnsanın kendisiyle mücadelesi derken, kendi doğruları, kendi vicdanı, kendi ideali, kendi hayali ve kendi çabasını kastediyorum. Yani gücünü kendinden almayı, köle olmamayı, dışarıdan gelen negatif yönde müdahaleye karşı akıl yolunda yürümeyi işaret ediyorum.
Bu son cümleyi yazıp okumak kolay olsa da gerçek yaşamda mücadele gerektiriyor. İnsanın kendisiyle mücadelesi de burada başlıyor. Oysa insan kendisiyle mücadele etmez, uyum içindedir. Eğer donanımı iyiyse kolayca bu sınavı geçer. Değilse malum, maskara olur.
Girişte belirttiğim sonuca varmamdaki büyük etken, insanların şikayet ettiği konularda talepkar olduklarını görmemdir. Daha önce samimiyetle dinlediğim konularda, samimi olmadıklarını idrak edince, insanın kendisiyle mücadelesinin mühim konu olduğunu anladım. Bu anlayışın beni rahatlattığını itiraf etmeliyim. Şimdi sadece dinlemiyorum, neler yaptıklarına da bakıyorum.
Bir diğer etken ise yaşamın sonsuz olmadığını idrak ettiğimde belirginleşti. Hepimiz biliriz bu gerçeği ancak üzerinde durmadan geçeriz. Oysa geçtiğimiz bu dünyadır. Bu dünyada kalıcı olmadığımızı unutarak, birçok şeyin sahibi olmak isteriz. Kalıcı olmanın tek yolu değerli ve anlamlı eserler bırakabilmektir.
Genellikle sahip olduğumuz güzelliklerin farkına varmadan, olmayanı isteriz. Fark ettiğimizde ise geç kalmış oluruz. Bu açıdan bakınca önce elimizdekilerin değerini bilmeli, bir parça da şükretmeliyiz.
Görüyorum ki aynı dünyada her insan ayrı bir dünya olarak yaşam deneyimini sürdürüyor. Fark edilmek için türlü olaylar gerçekleştiriyor. Bunları gerçekleştirirken kendinden geçiyor. Halbuki insan en başta kendini bilmeli.
Her canlının yükü kendine ağır misalinde olduğu gibi her birimiz kendi yaşam mücadelesini vermekte. Önemli nokta ise bu mücadeleyi verirken bilgi dağarcığını doğru bilgilerle güçlendirip dürüstçe, vicdanla uyumlu, hakkaniyet çerçevesinde insanlığa faydalı hizmetler verebilmek.
Eğitimci ruhum bana bu satırları yazdırırken aynı zamanda bu mesleğin engin huzurunu yaşatıyor. Bu defa sadece gençlere değil, eğitim yaşam boyu devam ettiğine göre kaç yaşında olursa olsun her insanın kendi değerine, kendi doğrusuna, kendi vicdanına, kendi çabasına, kendi gücüne, kendi hayaline inanarak ilerleyeceği kendi yaşam mücadelesinde kalpten başarılar diliyorum.
Ayşe Aslan
Diğer Yazıları
Köşe Yazarı







Yorumlar kapalı.