Canev Dinçer

Kantara 1



Doğu Beşparmaklar’ın tepesine sere serpe yaslanmış

Çam ormanlarının kucağında dingin

Esintinin ritmine uyup

Altodan sopranoya mırıltılı ahengiyle her daim dansta

Fırtınalara kafa tutmuş gönül çelen

Sevdalım

Gençliğimin güzelliğini dolu dolu yaşadığım mis kokulum

Kantara

 

Pembeden beyaza

Tavşan kulaklarından mistik bir halde buldum kendimi çamların altında

Bir kuşluk vakti

Yağmurlu bir güneş nazlanırken tahtında

Ben meditatyonda

İç huzurumla kendi kendimle baş başa

 

Çam dallarının arasından ıslak bir işveyle bana göz kırpan

Yağmur damlalarına

Yüreğime ferahlık elmas tanelerine

Gözüm kaydı

 

O an kalbime saplanmış aşkın okuyla

Vurgun yediğim

Ömrümce sen benim

Ben senin dediğim

 

**

 

Kantara 2

 

Bir ateş yaktı birisi

Kavruldu ağaçlar kuşlar tavşanlar

Sabır taşları çatladı

Çamlar zift karası Kantara kırgın

Ninnilerden yoksun yağmursuzlukta

Ağaçların meyili denize gerçi

Deniz uzak ve kum zambakları kokusuz

Çamlar nice sevdiğini yitirmiş susmuş

 

Kese böcekleri çıkageldi ardından

Ateşin tüketemediğini kurutmaya

Çamlar tat almıyor artık rüzgârdan

Elektrik tellerine yaslanmışlar dal dal

Sarılmak istiyorlar

Ormanda elektrik telleri varsa hele vah

Yağmuru bekliyor ağaçlar güneşi bekliyorlar yaşamak hatırına

Ya da küçük bir kıvılcımı

Tutuşmak için tekrar

 

Fıstık çamlarının orkidelerin tavşan kulaklarının yurdu yuvası

Tavşanların tilkilerin kekliklerin barınağı

Nergis kokulu Kantara’nın çam ormanları bize küs

Yağmur sonrası güneşinde damlalar donuk

Işıltısız

 

Bize ayıp

Kantara’ya yazık oluyor

 

Kantara 1
+ -

Yorumlar kapalı.