Cenk Uzunoğlu
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Bayramda neredeyiz?

Bayramda neredeyiz?



Bizi sorarsanız…
Bayramda nerelerdesiniz derseniz…
Biz ailecek evimizde olacağız. Biz derken ben ve sevgili eşim Didem. İki kişi kalakaldık. Son 5-6 yıldır bayramları çocuklardan uzakta geçiriyoruz ama sanırım artık bunun geçici değil kalıcı olacağını inkâr etmiyoruz. Üniversite sonrası çocuklarımızın biri Londra diğeri de New York’ta çalışmaya başladılar. Bundan sonraki bayram sabahlarında çocuklarımızın girdiği kariyer kulvarlarını düşünerek onlar adına mutluluğu, kendimizi düşünerek hüznü aynı anda yaşayacağımız evredeyiz.
Mutluluk ve hüzün arasında arada kalan ruh halimizle bu bayramda kaliteli vakit geçirmek olmalı bayram dedik kendi kendimize eşimle. İstanbul’u nispeten boşalmış haliyle eski günlerimizde olduğu gibi yaşamaya çalışacağız bayramda.
Bu bayram fiziken İstanbul’da olsam da, düşüncelerimde ve hayallerimde Lefkoşa’da Meriç sokakta büyüdüğüm evimizde ve Kumsal’daki mahallemizde olacağım.
Bayram sabahlarında gittiğimiz yakın akraba evlerinde, eski günlerin özleminde…
Demeyin sakın “eski bayramlar diyecek yaşa geldin mi diye”…
Öyle değil…
Dur ya,  belki de öyle.
59 yaşındayım. Kasım’da 60.
Ama madem itiraf ettirdiniz bana.
Birlikte bakalım eskiye, size de ait bir şey bulunur mu diye…
Eminim bulunur.
Kocaman sofralar var geçmişteki bayramlarda.
Fırında annemin yaptığı domatesli soğanlı patates ve tavuk. Yanında da şehriyeli pilav, humus ve bol zeytinyağlı salata.
İkinci gün bol domatesli İzmir köftesi ve bir gün önceden kalırsa humus ve pilav.
Çocuklara Bel-Kola ve Bubble-up.
Küçücük dünyamızdaki o zamana göre tüm hayalleri aldıracak bayram harçlıkları.
Bunun verdiği mutluluk ve tatmin olma duygusu.
Hikâye ve fıkra anlatma üstadı rahmetli yazar Hizber (Hikmet) eniştemin öncülüğünde bol sohbet… Kahkaha… Ah keşke o fıkra kıvamına biraz da abartılarak anlatılan o anekdotların tümünü hatırlayabilsem. Yanılmıyorsam Şam’da ceplere çaktırmadan taş koyup tartılarak girilen lokantadan çıkışta tekrar tartıya çıkarak hesap ödeme hikayesinde veznede yaşananları mümkün olsa da şu bayram gününde Hizber eniştem bir kez daha anlatabilse. Anılarda kaldı hepsi.
O bayram günlerinden bakiye kalan duygunun en önemlisi sanırım ait olma.
Sorumluluğun üzerinde olmadığı, başın her sıkıştığında kucağına koşacak onlarca insanın içinde yaşama…
Dede, anneanne, babaanne amca, enişte, teyze, yeğenler, baba ve anne…
Ve komşular…
Şimdi sokakta gördüklerini bırak mahallendekini tanımıyorsun ya…
O zamanlar tüm mahallenin evladı olma…
Yıllar geçtikçe eksilme ve giderek yabancılaşma mahalleye.
O eksilmeyle artan sorumluluk sahibi olma…
Olgunlaşma…
Neyse ya…
Bu satırları yazdığım Bayram arifesinde bu kadar da duygusallık fazla…
****
Bunları yazarken çocukluğumdaki bayram sabahlarını düşündüm ya.
Şimdi ayaklarımın altı acıyor…
Sebebini biliyorum.
Çocukluğumdaki bayramlara yürüdüm farkında olmadan.
50 sene öncesine.
Az yol değil İstanbul’dan Kıbrıs’a yürümek.
En önemlisi nerede olursak olalım sağlık ve yaşadığımız topraklarda huzur.
Özellikle yanı başımızdaki coğrafyaya ve Filistin’in haline bakıp biraz düşününce gerisi gerçekten teferruat değil mi?
Elbette çok daha iyisini hak ediyoruz ama bayramda yine de çok daha iyisinin olabileceğini düşünerek hayıflansak da sabırla şükür de etmesini bilmek lazım.
Bayramınız kutlu olsun.

Bayramda neredeyiz?
+ -

Yorumlar kapalı.