Yerel ekonomimizin en önemli unsurlarından biri şüphesiz aile şirketleri. Babadan oğula, anneden kıza, gelin ve damatların katılımıyla büyüyen bu şirketlerde yönetim genellikle aile fertleri arasında paylaştırılıyor. 1. nesil kurucu patronlar ise hâlâ işin başında ve çoğu zaman “her şeye” hâkim olma refleksi taşıyor.
Bu yapının getirdiği tablo pek iç açıcı değil: Profesyonel üst düzey yönetici ve CEO’lara ya hiç yer verilmiyor ya da veriliyor ama kısa sürede “dişlinin çarkları arasında” harcanıyorlar. Geriye kalan orta ve alt kademe yöneticiler de hızlı bir değişim içinde. Şirketlerde kurumsal hafıza bir türlü oluşmuyor, sistem oturamıyor, kurumsallaşma ise hep erteleniyor.
Kurucu patronların sıkça dile getirdiği bir savunma var:
“Bak, dünya çapındaki ünlü zenginler kendilerine hâlâ CEO diyor, ben niye demeyeyim? Dışarıdan CEO almaya ne gerek var?” Bu argüman samimi olsa da önemli bir gerçeği göz ardı ediyor. Evet, dünyanın en zengin insanlarından bazıları kendilerine CEO unvanını kullanıyor. Ancak onlar 1. nesil kurucular. Şirketlerini sıfırdan kuran, vizyonuyla büyüten ve genellikle hâlâ aktif olarak yöneten isimler. Onların “CEO’luğu”, kuruculuk enerjisiyle iç içe geçmiş bir konumdur.
Oysa 2. ve 3. nesil için durum tamamen farklıdır. Artık kuruculuk ateşinden ziyade kurumsal yönetim becerisi, profesyonel yapı ve uzun vadeli vizyon gerekiyor. Aile şirketinin nesiller boyu ayakta kalmasını istiyorsak, “Ben CEO’yum” demek yerine, şirketi kurumsal bir geleceğe hazırlamak şart.
Aile içi yönetim konforu anlaşılır bir durumdur. Ancak rekabetin, teknolojinin ve ölçeğin hızla arttığı günümüz dünyasında bu konforun bedeli giderek ağırlaşmaktadır.
Devam edecek…
Yorumlar kapalı.