Toplumların, ülkelerin refah düzeyleri ne olursa olsun, nüfusun ne kadarının çalıştığı, çalışan insanların ne ürettiği çok önemlidir.
Bu önem, üretimin türüne göre, stratejik nitelemeleri de hak eder.
Ekonomik gelişmişliği en yukarılarda olan ülkelere bakılsın…
Bizim buralarda herkesin aklına tarımdan uzaklık gelir.
Halbuki hem tarım hem de hayvancılık ön sıralardadır.
“Avrupa Birliği’nde en çok teşvik, tarım ve hayvancılığadır”, dersek yanlış demiş olmayız.
Çünkü çok iyi bilinir ki, toprağından kopuk insanların, o ülkeyi sahiplenmesinde sorun, zayıflık yaşanır.
Hizmet sektörlerinde de üretimin bir türü vardır. Ancak hizmet sektörünün getirisi ne olursa olsun, sanayi, tarım ve hayvancılığa sırt dönülmez.
Kuzey Kıbrıs’ın en önemli sorunlarından biri, belki de en önemlisi, verimliliği de organize edilerek tarıma ve beraberinde hayvancılığa gerekli değerin verilmemesidir.
Çiftçiler, kuraklığın kaygısını yüksek sesle seslendirmeye başladı.
Mart ayına mevsim ortalamasına uygun yağmur yağsa da çiftçinin yüzü gülmeyecek.
“Kıbrıs Türk Çiftçiler Birliği Başkanı Hüseyin Çavuş, bu sezonun yağış azlığı nedeniyle kurak geçtiğini belirterek, mart ayında yeterli yağışın olmaması durumunda tohum miktarında da sıkıntı yaşanacağını söyledi. Hayvan Üreticileri ve Yetiştiricileri Birliği Başkanı Mustafa Naimoğulları ise ülkede çok ciddi bir kuraklığın yaşanmasından dolayı bu yıl tohumluk arpa bulmakta bile zorlanılacağına işaret ederek, arpa tüketiminin azaltılabilmesi için devletin ‘sano’ ve ‘silaj’ üretimine desteği artırarak, hayvancıları yönlendirmesi gerektiğine dikkat çekti.”
Tırnak içindeki bölüm, gazetemizin konuya ilişkin haberinin özü.
Bu durum yeni mi?
Yeni değil.
Açık havada yapılan tarımın riski her zaman yüksektir.
Çiftçiler çok iyi bilir. Ürün hasat edilip, güvenli ortamlara aktarılana kadar, risk geçerlidir.
Risk sadece sorunsuz hasat değildir.
Kıbrıs’ın mevsim özellikleri, çiftçinin yüzünü güldürecek bereketli yıllar bakımından uygun değildir. Bu nedenle çiftçiliği “kumar” olarak niteleyenler bile var.
Kısa ve öz.
Tarımı, hayvancılıkla bağlantılı planlayıp, düzenlemek gerekir.
Çiftçi üretecek, talep listesinde hayvancı önlerde olacak.
Bu kendi içinde sözleşmeli üretim gibi bir sonuçtur.
Tarımsal, toprakla bağlantılı üretime değer verilen ülkelerde, üretimde riski azaltacak tüm önlemler rutine bağlanmıştır.
Bu bizde başarılamaz mı?
Başarılabilir.
Yeter ki, geleneksel anlayışın dışında, üretenden önce üretime sahip çıkma başarılsın.
Hayvancılar Birliği Başkanının önerdiğinin içinde de bu var.
Çok bilinen bir sözdür.
NE EKERSEN, ONU BİÇERSİN…
Bizde ise ekilenin biçilme garantisi yok.
Bilimsel çalışma ve tüketicilerin talepleri birleştirilirse hiç kimsenin kuşkusu olmasın biçilebilecek olan ekilir…
Kıbrıs Başyazı
Diğer Yazıları
Köşe Yazarı







Yorumlar kapalı.