Geçtiğimiz haftanın yaralı iki takımının maçından çıkacak sonucu kestirmek zordu. Ligde rahat bir konumda olsalar da arka arkaya mağlubiyetleri bünyelerinin kaldıramayacağı açıktı. Maça Gönyeli hızlı başladı. Klasik oyun taktikleri olan Okoli’nin koşu yollarına atılan uzun paslarla gol arama düşüncesini ilk 15 dakikada iki kez uygulayarak golleri buldular. Savunmanın boşluklarına sinsice sokulan Okoli, adeta şeytana pabucunu ters giydirircesine arkadaşlarının ikramlarını geri çevirmedi. Gönyeli oyuna o kadar hızlı başladı ki Cihangir daha ne olduğunu anlamadan golleri kalesinde gördü. Bunda Gönyeli’nin tempolu ve akılcı oyunu kadar Cihangir’in hücum hattındaki son derece hatalı saha içi dizilişi ve savunmadaki savrukluk ve dağınıklığının payı çok büyüktü. Kaptan Fırat sağ kanatta verimli olamadı. Genç Ali solda hiçbir varlık gösteremezken ortada Uche ve Henry birbirlerini markaja almışlar gibi oynadılar. Buna bir de son haftaların formda ismi Musa’nın yedekler arasında başlaması eklenince Cihangir hücum organizasyonlarında son derece yetersiz kaldı. Okoli karşısında başta Salih Say olmak üzere çok zor durumlara düştüler ve savunma arkasına atılan pasları önlemede yaşadıkları zaaf ve yaptıkları kademe hatalarının bedelini kötü ödediler.
Oyuna hızlı başlayan Gönyeli, kaleci Kemal’ın güven veren oyunu, savunma dörtlüsünün ve orta alanın garantici futbolu, Okoli’nin fırsatçılığı ile sonuca kolay gittik hissine kapılsalar da işin sonunu getiremediler. Bunda ilk önemli etken Cihangir teknik heyetinin baştaki hatasından dönmesi ve oyuna yaptıkları müdahale ile takımın alışılagelmiş dizilişine dönmesi ile oldu. Fırat merkeze, Uche sola, Ali sağa geldi. Erol’un sağ kanat bindirmeleri, Uche’nin sol kanadı hareketlendirmesi, kaptan Fırat’ın oyuna ağırlığını koyması işin rengini değiştirdi. Gerçi Talat-Uche mücadelesinde hakem Emre Öztaşlı’nın verdiği penaltı kararının çok ağır olduğunu, Uche’nin kendini göstere göstere yere attığını düşünsem de sonuç değişmedi. Cihangir arka arkaya bulduğu gollerle eşitliği yakaladı. Skorun bu noktaya gelmesindeki ikinci faktörü ise Gönyeli takımının çok erken oyundan düşmesine bağlamak gerektiğini düşünüyorum. Özellikle ikinci yarıda ama genel olarak ilk 30 dakikadan sonra ciddi anlamda tempoları düştü, kendi yarı alanlarından çıkmakta zorlandılar. İkinci yarının son bölümlerinde kimi oyuncuların ayaklarına giren kramplar da bazı oyuncuların ciddi anlamda antrenman sorunu yaşadığı konusunda ipuçları verdi. Sabri’nin sakatlanması, Raif’in kopuk kopuk oynaması, Okoli’nin topla buluşmasının aklı başına gelen Cihangir savunması tarafından engellenmesi “B” planı olmayan Gönyeli’yi beraberliğe mahkum etti. İkinci yarıda son 5 dakika hariç oynanan son derece durgun ve vasat futbol, iki takımın beraberliğe razı oyunu, bitse de gitsek tarzı düşünce iki takımı da kaderine razı etti.
Yorumlar kapalı.