Bisikletimin üzerinden inmeden Ledra Palace çıkış kapısından geçiyorum. Görevli memur bana şu soruyu sordu: “Osmanlı’nın Kıbrıs’tan çıkışından itibaren gönderde hangi bayrak en uzun süre sallanmaktadır?”
Ben de bunun üzerine bir dakika dedikten sonra yanıtı yapıştırdım:
“Birleşik Krallık.”
“Hayır ama!” dedi.
Peki soru hangi ülkenin bayrağı en çok sallandı değil miydi?
“Evet” dedi…
1878’den beridir Birleşik Krallık bayrağı dalgalanıyor!…
Şimdi tarih bilimi gönlümüze keyfimize ve arzumuza göre anlatılacak bir disiplin değildir. İlk önce olgular somut biçimde belli olmalı.
Kati, çıplak ve sarih biçimde görünmeli. Elbette soracağınız sorunun önemi büyük, doğru soruyu sormak da şart, lakin yanıtın da doğru olması gerekiyor. Öbür türlü tarih yazımında nesnel bir yaklaşım yerine öznel yan ağır basar.
Peki gelelim memur arkadaşın sorusunun yanıtına… 1878’de Osmanlı Kıbrıs’ı Birleşik Krallığa terk ettiğinde göndere İngiliz Bayrağı çekilmiş Osmanlı Bayrağı indirilmişti.
Bu bayrak 16 Ağustos 1960 tarihinde kurulan Kıbrıs Cumhuriyeti ile birlikte Lefkoşa’dan indirilmiş, ama egemen üslerinde gönderde durmaya devam etmiştir. Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası’na göre göndere Türk, Yunan ve belirlendikten sonra yeni Cumhuriyet’in bayrağı çekilmişti.
Yani 16 Ağustos 1960 tarihinden itibaren Kıbrıs’ta 4 farklı bayrak gönderde olmak üzere tarih makinası çalışmaya ve yazmaya başladı.
Cumhuriyetin ilanının üzerinden üç yıl geçmişken başlayan iç çatışmalardan sonra 4 Mart 1964 tarihinde alınan BM Güvenlik Konseyi’nin 186 sayılı kararıyla adaya gelen BM Barış Gücü askerleriyle birlikte BM Bayrağı da milli bayrakların yanına eklenmiş ve böylece bayrak sayısı beşe çıkmıştı.
15 Kasım 1983 tarihinde KKTC’nin ilanıyla birlikte bir de bu yeni devletin milli bayrağı belirlenmiş ve o da kuzey kısmında göndere çekilen altıncı bayrak olmuştu. Sorunun yanıtına geldiğimizde; gönderde en fazla duran bayrağın açık ara Birleşik Krallık bayrağı olduğunu çok net ortada.
Bayrak konusuyla Kıbrıs uyuşmazlığı arasında bir bağ var mı?!
Peki, bunun sorgulanmasının yapıldığını hiç duydunuz mu? İki toplumlu bilim insanları öncülüğünde bu konuda bir diyalog ciddi anlamda hiçbir zaman kurulamıyor.
Bunun içerdeki dinamiklerin yönüyle alakası olduğu bariz. Yani bu konuyu konuşmuyorsak bilmediğimizden değil.
Peki neden? İşimize gelmediğinden mi? Yoksa bu Kıbrıs sorunu dedikleri uzlaşmazlığın devamı herkesin öyle ya da böyle işine gelmesinden mi?
Oysa işin kısası bu bayrak meselesi ile sorunun devamı arasında tarihi bir irtibat var. Bu nedenden ötürü de Birleşik Krallık bayrağı burada esas aktörlerin bayrağından daha uzun yıllardan beri her daim gönderdedir. Bu anlaşılmadığı sürece Kıbrıs’ta adil ve kalıcı bir çözüm bulma şansımız yoktur.
Kıbrıslılarda ulusal bilinç denildiğinde içine bir parça İngiliz hayranlığı veya en azından ona karşı hoşgörü de katıldığını anlamak ve bundan artık uzak durmak gerek.
Bugünlerde Ankara ve Lefkoşa merkezli bazı açıklamalar oldu. Önce Akıncı ardından Erdoğan… Ne demek lazım? Tam da bu hangi bayrak gönderde en uzun süredir duruyor sorusuna tekabül ediyor yanıt…
Ankara-Lefkoşa arasında üst düzeyli açıklamaların içermediği hassasiyetler…
Elbette Türkiye kendi sınırlarıyla ilgili tedbirler alma ve kendisine yönelik bir tehdit olarak gördüğü unsurlara karşı mücadele verme hakkına sahiptir.
Bunu ülkenin bekasıyla ilgili son derece gerekli ve kaçınılmaz bir mücadele olarak görebilir ve uygulamaya koyabilir.
TBMM böyle bir karar aldığında Türkiye toplumunun “milli iradenin arkasındayız” diyerek bu kararı desteklemesinde de biz buradan bakarak bir tuhaflık görmeyebiliriz. Bunun tartışılmasına bile gerek yok.
Ancak tüm bunlara ek olarak bir de Cumhurbaşkanı Akıncı’nın,“Barış Pınarı Harekatı”yla ilgili şahsi görüşlerini kamuoyuyla paylaştı.
Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’dan da buna cevap geldi. Erdoğan kendi tezleriyle yanıt vermesi gerekirken başka şeyler söyledi.
Söyledikleri özünde “Kıbrıslı Türkler kurtarılmamış olsa KKTC’de o makamlar olmayacak ve Cumhurbaşkanı da konuşmayacaktı.”
İlk olarak şu konuda bir uyarı yapayım: KKTC öncesinde Kıbrıslı Türklerin sahip oldukları en üst makam olan Kıbrıs Cumhuriyeti Muavinliği, Menderes ve Zorlu öncülüğünde yapılan büyük bir mücadeleyle kazanılmış önemli bir mevkiiydi.
O etkinlikteki makamlara KKTC üzerinden ulaşmak hiçbir zaman mümkün olmayacaktır. Kıbrıs Türkleri, Menderes ve Zorlu ile yakaladıkları bu dünyalı olma şansını 27 Mayıs 1960 darbesinin ardından tetiklenen süreçlerle hızla kaybetmeye başladı ve bugün artık karşımızda belirsizlik derinliğinde yüzen köklerinden kopartılmış bir Kıbrıs Türkü profili var.
Bu durumdan 1963 yılından itibaren KKTC ve Türkiye’de görev yapmış siyasilerin ağırlıkları oranında payı olduğunu unutmamak lazım…
Kıbrıslı Türklerin bekasına ilişkin dişe dokunur tek laf eden yok…
Bu tablonun oluşmasında Kıbrıslı Rumların ırkçı ve ayrımcı politik figürlerinin estirdiği faşizan rüzgarların ve emperyalistlerin böl-yönet siyasetinin büyük bir zemin oluşturduğu da muhakkak.
Lakin burada üzerinde durmamız gereken esas konu Kıbrıslı Türklerin demokrasi geleneğidir ve o gelenektir ki o makamlara bazı insanları seçerler ve beğenmezlerse oradan onları indirirler.
Kıbrıslı Türklerin dış dünyada algılanması da bunun üzerinde olmaktadır. Hem de KKTC’nin esasen o askeri yönetim esnasında Ankara’nın kapalı koridorlarında bir şekilde gündeme getirilip ilan edilmiş olmasına karşın…
Devlet adamları bazı konuşmaları yaparken sözcüklerin ve cümleciklerin gittiği, gidebileceği yere artık hiç bakmıyorlar galiba. Oysa onların dudaklarından dökülen bazı cümleler bir süre sonra hepimizi bağlıyor.
Laf ağızdan çıkarken onlara ait belki ama, çıktıktan sonra herkesin oluyor. Hele konuşanlar kardeşliğin ötesinde muhabbeti olan iki toplumun seçtiği devlet insanları olduğunda her sözcüğün gittiği yerin son menziline kadar düşünülmesi ve öyle konuşulması gerekiyor.
Rum siyasetinin Türkiye olmadan Kıbrıslı Türkleri bir kaşık suda boğacağı günler geride kalmış olsa bile bu tip durumlara karşılıklı birbirimizi düşürmeyecek bir tarih bilinciyle olaylara yaklaşmak lazım.
Yani Yunanistan’ın Kıbrıs Rumlarına sağladığı şu destek çok manalı değil mi? “Lefkoşa önerir Atina destekler!”
Bunu uluslararası alanda yıllardır Yunanistan devlet politikası yaptığından dolayı Kıbrıs Rumlarına milletlerarası camia daha fazla saygı duymaktadır.
Saygı görmek zahmet ve bedel gerektirir!
Burada elbette biz Kıbrıs Türklerine de bir karar vermek düşüyor. Saygı istiyorsak, Ankara’ya avuç açma siyasetinden öteye gidemeyen ülke siyasetçilerinden artık uzak durmamız gerek.
Ekonomi politiği olmayan ve sadece altı boş açıklamalarla günü kurtarmak deyim yerindeyse “bekara karı boşamak” misali bir faaliyettir sadece.
Türkiye medyası ya da kanaat önderlerinin bizim hakkımızda söylediklerine sinirlenirken bu avuç açma geleneği dışında kalan siyasetçilere de hiç teveccüh göstermediğimizi de hatırlamamız gerekiyor.
Acaba KKTC’de 2020 yılının Nisan ayında yapılacak Cumhurbaşkanlığı seçimleri olmasaydı bu atmosfer bu kadar konsolide etmeye hazır efeler ortaya çıkarır mıydı?
Hiç sanmam. O yüzden geçelim bir kalem de işimize gücümüze bakalım. Önce biz toplum olarak ne olmak istediğimize karar verelim de başkalarının saygısı arkadan gelsin.







Yorumlar kapalı.