Erkekler tehlikeli varlıklar… Geçen hafta en son böyle demiştik ki yerimiz kalmadığından gerisini bu haftaya bırakmıştık.
Erkekler neden tehlikeliler. Fıtratları mı öyle? Onun da payı vardır muhakkak ama en başta çok basit sebepler de var. Mesela bizim bu cennet Kıbrıs’ımızda
Dünyanın pek çok yerinde görülebilen bir hastalık geleneksel olarak şiddetli seyrediyor. Aileler, özellikle de anneler erkek çocuklarını küçüklüklerinden itibaren şımartma konusunda inanılmaz bir ihtisasa sahip.
Şımartma var ama aynı zamanda kulağının dibinde, her zaman her şeyin en iyisini isteyen bir süper ego gibi durmaksızın konuşmak da mevcut.
Geçen hafta değindiğimiz Alfred Hitchcock’ın Sapık filminde evin üst yani süper ego katında oturan anne figürü gibi…
Etrafımızda mebzul miktarda rastlanan bu sapkın erkek tiplerinin toplaştıkları, birbirlerini görüp tanıdıkları bir mekân var mı diye merak ediyorum.
Yani bildiğiniz kulüp havasında bir yer. Bir araya geliyorlar ve eziyet yaptıkları, alay ettikleri insanları birbirlerine anlatıp birkaç kadeh bir şeyler içiyorlar…
“Hangi yöne baksan bu muhabbetin geçtiği bir erkek masasını bulabileceğin yerler kaynıyor ortalık” dediniz belki. Evet, siz de haklısınız.
Psikanaliz çıktığından beri herkes hasta!
Aslına bakarsanız iki haftadır üzerinde konuştuğumuz bu konu, bir ihtisas mevzu olarak psikologların ve/veya psikiyatrların alanında olması hasebiyle öyle çok fazla ukalalık yapma niyetim yok.
Daha çok o alandan gelmesini istediğim cevaplara yönelik sorular sormak benimkisi. Mesela bu bahsettiğimiz yaptıklarını sorgulamaması, daima kendilerini haklı çıkararak, yaptıkları en büyük kötülüklere bile bahane olacak gerekçeleri bulmakta pek mahirler.
Peki zihinleri nasıl işler? Kendini nasıl daima özel, değerli ve zeki görür. Kişilik bozukluklarının yarattığı bu tahribat, nasıl o şekilde özgüven patlamalarına yol açar?
Aslında o özgüven yanıltıcıdır, diplerde yatan kendini değersiz bulma haline karşı bir psikolojik savunma mekanizması mıdır?
Sürekli toplumun akılsızlığından, deliliğinden, aptallığından, arızalı olduğundan dem vuran bu kişiliklere bakarsanız kendisi hariç herkes hastadır. Gerçi Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Saatleri Ayarlama Enstitüsü’nden abartarak söylersek, zaten “psikanaliz çıktığından beri herkes biraz hastadır”. Neyse…
Poprisçin’in algısında Sophie’ler…
Bu sebeple bu meczupların hiçbir zaman danışmanlık ve rehberlik sahasına adım atmaya yanaşacak tipler olmadıklarını sanırım söylemek gerekiyor.
İşte o yüzden bu kişilerin en büyük danışmanları meyhanedeki ahbaplık ettiği kişilerdir. Bu tiplere baktıkça Gogol’un “Bir Delinin Hatıra Defteri” adlı oyunu geliyor aklıma…
Eserin kahramanı 19. yüzyıl Rusya’sında yaşayan Poprişçin adlı bir devlet memurudur.
Devlet memuru ağırlıklı orta sınıf bir toplumda Poprişçin’in bilinçaltı içinde yaşadığı dönemin değerleriyle ele geçirilmiştir:
Zengin olmak, sınıf atlamak, yükselmek, başarılı, popüler, beğenilen ve tanınan itibarlı biri olmak…
Aristokrat Sophie’ye tutkuyla hissettiği bir de aşkı vardır. Bir erkek olarak diplerde hissettiği kendi değersizliğini Sophie’ye “sahip” olarak dengeleyecektir.
Elbette işler böyle yürümez. Aristokrat Sophie’ye duyulan aşk da zenginlik ve sınıf atlama hülyası da sonuçsuz kalır.
Poprişçin işte o zaman derin bir kıskançlık krizinde Sophie’den intikam alma ateşiyle kavrulur.
1974 savaşı ve öncesindeki korku iklimi…
Her ne kadar çok bildik gelse de 19. Yüzyılın Rusya’sından dönelim kendi küçük adamıza. Bilkay adlı sevdiğim bir arkadaşım var.
Geçenlerde bana bu konulardan konuşurken enteresan bir şey söyledi: “1974 savaşındaki gazlar, bombalar bu toplumu sandığımızdan çok daha büyük boyutta etkilemiş olabilir.”
Dikkate değer bir bağlantı olduğunu söylemem lazım. Savaş, meczup, sapık ya da narsistik kişilik bozukluğu sayısını artıran bir etken olabilir. Sadece 1974’te olan biten değil ondan önceki 25 seneyi de korku, felaket, açlık, baskı altında silahların gölgesinde geçirdi bu ada insanları. 1974’ün ardından göçmenlik, travmalar, kayıplar bir yanda mal mülk sevdasının toplumun değerlerini kökünden sarsışı diğer yanda.
Üzerinden çok mu zaman geçti? Öyle ama bir insan ömrü için olan toplumların hayatında çok kısa bir süreye denk gelebilir.
Ve yaşananlar hem tanıklar halen hayatta olduğu için hem de çoktan toplumsal genlere aktarıldığından işte o Sapık filmindeki gibi karanlık bodrum katımızda dolaşmayı sürdürüyorlar.
Bu toplum 1974 öncesi yıllarca ikili bir hayat yaşadı. Gündüz işyerinde nezaket içinde ilişki kurduğu karşı etnik gruptan insanlara karşı gece de gidip silahlı nöbet tuttu.
Bazı şeyleri bildi ama konuşmadı. Ölümü hep yakınında hissetti. Türk ya da Rum, günü geldi en dipteki en vahşi ve ilkel duygularına, esir oldu.
Kendi küçük evinden çıkmayı denemedi hiç. Anasını dinledi hep. Ona layık olmaya çalıştı. Bazen isyankârlık yapsa da -özellikle bizim tarafta- sütten kesilmeyi de gözü yemedi.
Geçmişle hesaplaşmaktan kaçtı, bahaneler buldu, kendi başına gelenlerin sebebini hep başkalarında aradı, onları suçladı.
Konu çok uzayıp gidebilir farkındayım. Üstelik bu yazıda birkaç kez dediğim gibi benim sahip olmadığım, bambaşka bir ihtisasın alanına giriyor bir yerden sonra. Keşke sosyal psikiyatri alanında bu konuları çalışanlar çoğalsa da biz de okusak hali pür melalimizi…







Yorumlar kapalı.