Kıbrıs’ta mülkiyet meselesi uzun yıllardır siyasi tartışmaların merkezinde yer alıyor. Ancak gelinen noktada, Rum Yönetimi’nin attığı son adımlar, artık bu meselenin yalnızca siyasi ya da hukuki bir tartışma olmaktan çıktığını, doğrudan sahadaki yaşamı hedef alan bir baskı aracına dönüştüğünü açıkça ortaya koyuyor.
Güney Kıbrıs’ta yürürlükte bulunan Ceza Yasası’nın 303A ve 281. maddeleri çerçevesinde yapılan yeni yorumlar ve uygulamalar, Kuzey Kıbrıs’ta kalan taşınmazların kullanımını neredeyse tamamen kriminalize edecek bir noktaya taşınmış durumda.
Artık mesele sadece satış, kiralama ya da pazarlama değil…
Toprağın üzerinde tarım yapmak dahi suç kapsamına alınmaya çalışılıyor.
Bu yaklaşım, yalnızca hukuki bir düzenleme değildir. Bu, açık bir siyasi tercihtir. Ve daha da önemlisi, Kıbrıs Türk tarafının ekonomik ve sosyal hayatını doğrudan hedef alan bir stratejidir.
Çünkü bu düzenlemelerin kapsamına bakıldığında ortaya çıkan tablo son derece çarpıcıdır.
Müteahhitler, emlakçılar, yatırımcılar…
Otel, restoran, kafe işletmecileri…
Çiftçiler, kiracılar, çalışanlar…
Güneyde mal bırakıp Kuzey’de bunun karşılığını alanlar…
Hatta o toprağın üzerinde üretim yapan, hayatını sürdüren insanlar…
Hepsi potansiyel suçlu haline getirilmek isteniyor.
Bu, hukuk yoluyla bir baskı mekanizması kurma girişimidir.
Rum tarafı yıllardır mülkiyet meselesini uluslararası platformlarda siyasi bir koz olarak kullanmaya çalışıyor. Ancak bugüne kadar ortaya koyduğu yaklaşımın ortak bir özelliği var:
Çözüm üretmek değil, baskı kurmak.
Bugün gelinen noktada bu yaklaşım daha da sertleşmiş durumda.
Çünkü mesele artık sadece mülkiyetin kime ait olduğu tartışması değil…
Mesele, Kıbrıs Türk tarafının fiili varlığını ve ekonomik faaliyetlerini tartışmalı hale getirme çabasıdır. Kıbrıs Türk tarafını ekonomik olarak tam anlamıyla çökertme girişimidir.
Toprağın üzerinde üretim yapmayı dahi suç sayan bir anlayış, çözüm arayışı değil, gerilim üretme iradesidir.
Burada dikkat çekilmesi gereken bir diğer önemli nokta ise zamanlamadır.
Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’nin adaya geleceği bir dönemde bu tür adımların atılması tesadüf değildir.
Bu, müzakere zeminini zehirleyen bir yaklaşımdır.
Güven artırıcı önlemlerin konuşulduğu bir ortamda, güveni tamamen ortadan kaldıran bir adım atılmaktadır.
Yeni geçiş kapıları açılsın deniliyor…
Ara bölgede ortak projeler konuşuluyor…
Ama aynı anda insanların toprağında üretim yapması suç sayılıyor.
Bu çelişki bile başlı başına her şeyi anlatmaya yeter.
Kıbrıs Türk tarafının bu gelişmeye verdiği tepkiler ise son derece yerindedir.
Çünkü burada sadece bir hukuk tartışması yoktur.
Burada doğrudan bir varlık meselesi söz konusudur.
Ve bu tür adımlar karşısında verilecek en doğru cevap, birlik içinde ve net bir duruş sergilemektir.
Unutulmaması gereken bir gerçek var:
Bugün atılan bu adımlar, yalnızca gerilimi artırır…
Güveni yok eder…
Ve en önemlisi, ada üzerinde bir şeyleri paylaşarak huzur ve barış içinde yaşama ihtimalini daha da zayıflatır.
Aman dikkat!.
Mete Tümerkan
Diğer Yazıları
Köşe Yazarı







Yorumlar kapalı.