Kıbrıs’ta Yahudiler…

Bilindiği gibi Eski Çağlar’da Kıbrıs’ta çok güçlü bir Musevi topluluğu vardı! Adanın en önemli kenti olan Salamis’in nüfusu da Yahudi’lerden oluşmaktaydı. Yanlış hatırlamıyorsam, MS.20 dolaylarında, Salamisli zengin bir ailenin oğlu olan Josef Levi, çevre ülkelerde bir gezi yapıp, o çağın dünyasını tanımaya karar verir. Salamisli Josef, Filistin’e vardığında, Berthelem’de genç bir marangoz ile tanışır ve çok sıkı arkadaş olurlar. Marangoz, Levi’yi çok etkilemiştir!
Herhalde, hikâyenin nereye varacağını, anladınız! Marangoz’un adını yazarsam, anlayacağınız kesin! O genç marangozun adı, İsa idi…
Josef, İsa’nın söylediklerinden o kadar etkilenir, ona o kadar inanır ki onun on üç havarisinden biri olur… Bugün Hristiyan dünyasında çok tartışılan Çarmıha Gerilme olayından sonra, artık adı St. Barnabas olan Levi, St. Paul ile birlikte, Filistin’den önce Antakya, sonra Güney Anadolu kentlerini gezip, İsa’nın görüşlerini yaydıktan sonra, memleketi olan Kıbrıs’a yönelip, Baf’ta karaya çıkar… O zamanlar başkent olan Roma yönetimindeki Baf’ta, adanın valisini ikna edip, Hristiyan yaparak, Kıbrıs’ın bir Hristiyan tarafından yönetilen ilk ülke olmasını sağlar. Sonra, bütün adayı baştan başa geçerek, halkı etkileyip, Hristiyanlığa kazanır ve kendi şehri, Salamis’e varır.
Kıbrıs Kilise’sinin internet sitelerine girenler,  sayfalar boyunca St. Barnabas’ın menkıbelerini okurlar…
Ne var ki Salamis’teki Yahudiler, kendilerinden birinin, bir başka dini vaaz etmesine dayanamazlar! St. Barnabas, önce taşlanarak öldürülür! Sonra da cesedi, yansın diye ateşe atılır… Aziz’in bir arkadaşı, cesedi kaçırarak, Salamis dışında, gizli bir yere gömer! Gizli mezar, bugün manastırın olduğu yerde, üç yüz sene sonra bulunur. Söylenceye göre cesetten gelen güzel kokular ve göğsünde bulunan Barnabas İncili’nin el yazması nüshası, bu mezarın azize ait olduğunun kanıtlarıdır. Artık devir, Bizans devridir… İmparator, el yazması İncil kendisine sunulduğunda, Kıbrıs Kilisesi’ne bugün de davam eden bağımsızlığını; başpiskopos’a da kendisi gibi asa taşıma, menekşe pelerin giyme ve kırmızı mürekkeple imza atmak yetkilerini verir!
Kıbrıslı Ortodoks’lar, Salamis Yahudiler’inin, St. Barnabas’a yaptıklarını, hiç unutmazlar! O zamandan beridir, adada bir Yahudi varlığının serpilip gelişmesine, hiç izin vermezler! Bu insanların dinsel paradigmasında anti semitizm, Türk düşmanlığında çok daha güçlü bir saplantı olarak kalır. ‘.
Zira arada bir başka çok daha ciddi olay yaşanmıştır! Yerlilerle bir sebepten çatışmaya giren Salamis Yahudileri, tam iki yüz bin yerliyi öldürürler. Bunun üzerine hem şehirleri yakılıp yıkılır, hem de kendileri adadan sürülürler ve bir daha da burada bir Yahudi topluluğunun oluşmasına Kıbrıs Rumları izin vermezler. Oysa Siyonist geleneğe göre ada, Arz-ı Mevud, yani tanrının Hz. Süleyman’a vaad ettiği topraklar arasındadır. Yani bıraksanız, innçlarına göre burası bir Yahudi toprağıdır…
Nitekim Hitler’in zulmünden sonra emperyalizm bunlara bir “vatan” hediye etmeye karar verince, Güney Amerika’da bir yer veya Uganda’da bir bölge ile birlikte, Kıbrıs’ın da adı geçmiştir. Kendilerinin asıl akıllarında olan Filistin ki 2. Abdülhamit döneminde Osmanlı’ya para ödeyip de almaya kalkıştıkları ama reddedildikleri topraktır,  emperyalistlerin gündemine en son gelmiştir.
Kıbrıslı Rumlar, o çok eski hatıranın da etkisiyle, Dünya Savaşı sonrasında, Filistin’e gitmek üzere Avrupa’dan kaçan Yahudilere bile yüz vermezler! Burada bir kibbutz kurmaya girişmeleri, hiç hoş karşılanmaz ve iflas etmeleri için, elden gelen yapılır! Kilise tarafından, addaki Yahudi varlığına karşı, toplumsal hareketler bile düzenlenir. O esnada bizim dedelerimiz de Rumlara inad olsun diye, Baf’a Yahudi iskânı çağrıları yaparlar!!!
Oysa, Baf uzak ! Olacaksa Salamis’e yakın bir yer olmalı! Değil mi ya? Vaad edilen yer, orası…
Neyse… Bunlar en sonunda Filistin’e gidip, Arapların başına bela olurlar…
Son günlerde karşı kıyıda olup bitenler, bu tarihi bilmediği iddiası ile burada Yahudi’lere hem de Salamis’in yanı başında toprak satılmasına aracı olanların aklını başına getirmediyse, ihanet noktasında olduklarını ve eninde sonunda öyle değerlendirileceklerini, ben hatırlatayım. Sonunda hiç ağlaşmayalım…