Maalesef yıllarca aynı yastığa baş koyduğumuz kişi ile bir anda iki yabancı ve hatta çoğu kez iki düşman gibi davranabilmekteyiz. Bu süreç, en çok ailenin meyvesi olan çocuklarımızı olumsuz yönde etkilemektedir. Ayrılık sonrası genellikle, ayrılığı isteyen eş, diğer eş tarafından ayrılıktan sorumlu tutulur. Bunun etkileri hayat boyu devam etmektedir. Özellikle bizim ülkemiz gibi cemaat tipi toplumlarda eşler arasındaki düşmanlığın boyutu daha da büyüyüp sonradan kurulacak ikinci aileye olumsuz etkilerini taşımaktadır. Yıkılan ailenin sorumlusu, akrabalara, dostlara, diğer eş olarak anlatılırken düşmanlık sürekli beslenmekte; birçok aile tarafından da çocuklar ebeveynleri arasında tercih yapmaya zorlanmaktadır. Ebeveynler arasındaki düşmanlık, ayrılık sürecinde en masum olan çocuklarımızı mağdur etmektedir. Örneğin çocuğun eğitimi, hangi okula gideceği, hangi mesleği seçeceği, nerde yaşayacağı, eş seçimini, vb. birçok konuyu olumsuz etkilemektedir. Karşı karşıya olan çiftler, hayatta en değerli varlıkları olan çocuklarının, bu zorlu yaşam süreçlerinde daha başarılı ve doğru kararlar alabilmelerine yardımcı olmak için birlikte hareket etmeli ve sürekli iletişim içinde olunmalıdır.
Boşanmış eşlerin çocukları vesilesiyle birbirleriyle irtibatları olması gerekir. Bu irtibat pek çok ayrılmış çift için oldukça zordur. Eski eşler arasında çocuk üzerinden yaşanan her türlü çatışma, çocuğun ruh sağlığı üzerinde olumsuz etkilerde bulunur. Boşanmayı seçen her ebeveynin ilk düşündükleri çocuklarının ruh sağlığını mümkün olduğu kadar desteklemek olmalıdır. Bunun için de çocuklarının ebeveynliği konusunda iş birliği içinde olmayı seçmeleri kaçınılmazdır. Çocuğun sağlığını korumak için uygun bir boşanma ne kadar önemliyse uygun bir şekilde irtibatı sürdürmek de aynı şekilde önemlidir.
Bireyler boşanma kararı alırken, mutlu olmak adına yeniden evlenip aile kurmaktadırlar. Bu kararları da oldukça sağlıklı bir karar olmakla birlikte, önceki evliliklerinden getirdikleri çocuklarına çok hassas ve dikkat gerektiren davranış içerisinde olmalıdırlar. Bu nedenle yeniden kurulmuş ailelerde yaşayan çocukların hassasiyetleri, kaygıları, korkuları bilinirse ve bunlara dikkat edilirse, sağlıklı yeniden kurulmuş aile içerisinde yaşama şansına sahip olabilmek mümkündür. Mutluluk adına almış olduğumuz kararlarda ise daha başarılı oluruz.
Yeniden evlenmek ve üvey ailelik
Birbirlerinin ilk evliliklerinden getirdikleri çocuklarına üvey ebeveynlik yapacak olan karı kocanın, sağlıklı bir aile modelini nasıl oluşturabilecekleri konusunda bilgi sahibi olmaları önemlidir. Her şeyden önce eşinin çocuğuna üvey anne ya da babalık yapacak olan kişinin gerçekçi beklentiler içinde olması önemlidir. Ailenin kısa sürede sorunsuz bir beraberliğe kavuşmasını, eşlerin birbirlerine ve birbirlerinin çocuklarına kısa sürede alışmalarını, çocukların üvey ebeveynlerini çabucak benimsemelerini beklemek, sadece hayal kırıklığına neden olur. Bütün bunların zaman ve emek gerektireceğini göz ardı etmemek gerekir. Ebeveynlerin yeni ilişkileri içerisinde birbirlerine, kendilerinin ve eşlerinin çocuklarına karşı rol ve sorumlulukları üzerinde önceden konuşup anlaşmış, hatta plan yapmış olmaları da önemlidir. Eşler sık sık kendilerini diğer eşin yerine koyarak empati kurabilmelidirler. Ayrıca eşinin çocuğuna ebeveynlik yapacak olan anne ya da babanın bu yeni çocuğunun gelişim dönemi hakkında bilgi edinmeye çalışması da işini kolaylaştıracak ve uyumunu arttırmaya yardımcı olacaktır. Özellikle şu hususlara dikkat edilmelidir:
• Üvey ebeveyn ve çocukları arasında sağlıklı ve yakın bir ilişkinin kurulması bazen yıllar alacak uzun bir süreç olabilir. Ebeveynlerin bu konuda sabırlı olmaları ve üvey çocuklarıyla aralarındaki ilişkiye olumlu yatırımlar yapmaları gerekir. Her iki ailenin birbirlerinin alışkanlıklarına, geçmişlerine, kurallarına, beklentilerine, bireysel istek ve ihtiyaçlarına, değerlerine, âdet ve ananelerine uyum sağlamaları mutlaka zaman alacaktır. Her iki ailenin birbirlerini karşılıklı olarak kabul edebilmeleri için sabır ve anlayışla hareket etme konusunda kararlı olmaları gerekir.
İlk yıllarda üvey babalık veya üvey annelik rolünü üstlenmiş olan ebeveynin çocuklar üzerinde disiplin kurma konusunda aceleci davranmaması ve bu rolü öncelikle öz ebeveyne bırakması daha uygun olacaktır. Çocukların üvey ebeveynlerinin ebeveynlik rollerini kabul edebilmeleri için öncelikle güven duymaları gerekir.
• Bir insanın biyolojik olarak kendisine ait olmayan çocuklara alışabilmesi ve yakınlık geliştirebilmesi için zamana ihtiyacı vardır. Ebeveyn ve çocukların birbirlerini kabul etmeleri, ancak geçen zaman içerisinde yaşayacakları olumlu tecrübelerle ve birbirlerini güven ilişkisi içinde tanımalarıyla mümkündür.
9–15 yaş arası çocukların anne babalarının yeni evliliklerine uyum sağlamaları biraz daha zor olabilir. Çocukların yaşları büyüdükçe eski ailelerindeki alışkanlık ve hatıraları artar ve bu durum yeni aileye uyumlarını zorlaştırır.
Çocuklar dinledikleri masalların ve izledikleri filmlerin etkisiyle kötü kalpli üvey anne ya da üvey baba imajına sahip olabilirler. Ebeveynin bu konuda çocuklarıyla konuşmaları ve bu imajları düzelterek fikirlerini netleştirmeleri önemlidir.
Çocuğun ayrı kaldığı annesi ya da babasıyla görüşmemesi, üvey ebeveynine uyum sağlamasını kolaylaştırmaz, tam tersine zorlaştırır. Annesi ve babası her ne kadar yeni bir hayat kurmuş olsa da çocuğun kendi biyolojik ebeveyniyle olan bağlantısını yitirmemesi, kendine güvenini arttırır ve yeni ailesine uyumunu kolaylaştırır.
Yeniden evlenen ve ilk evliliklerinden çocukları olan bir çiftin kurdukları aile hayatının başarısı, karı koca olarak aralarındaki ilişkinin sağlığıyla doğru orantılıdır.
Üvey çocuklara uyum sağlamaya çalışırken bol bol birlikte zaman geçirmek ve bunun için gerekli düzenlemeleri yapmak önemlidir. Ancak birlikte zaman geçirmek kadar üvey anne ya da babanın yeni üvey çocuğuyla baş başa zaman geçirmesi de önemlidir. Baş başa geçirilen zamanlar ebeveynle çocuğun birbirine alışmasını ve yakın ilişki geliştirmesini kolaylaştırır.
Üvey ebeveynin üvey çocuklarını kendi evinin bir parçası olarak kabul etmesi son derece önemlidir. Eşler aynı şekilde çocuğun evlerinin ve kendi ailelerinin olduğu kadar diğer ebeveyninin evinin ve hayatının da bir parçası olduğunu unutmamalıdır.
Kaynak: Cansel, A.N. (2012). “Aile Yaşam Becerileri”. Aile Eğitim Programı. İstanbul. (Sayın Prof. Dr. Azize Nilgün Cansel’in Aile Eğitim Programına yönelik hazırlanmış olan değerli kaynakları, toplumun çekirdeği olan ailemizi bilinçlendirme yazılarımızda, zaman zaman bize kaynak olmuştur. Okuyucularımız adına kendisine teşekkür ediyoruz.)







Yorumlar kapalı.