Nilüfer Serap Engin
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Unutamadığım günler

Unutamadığım günler



“72 yaşındayım ve yaşlanmak deyince aklıma nedense kendim gelmiyorum… Anneannem, dedem, babaannem geliyorlar… Annem 94 olacak, o bile gelmiyor aklıma, babam 68 yaşında bizden gitti… Düşündüğüm zaman onları hatırladığım yaşta oluyorum… Acaba onlar da öyle mi hissediyorlardı… Şimdi bu yaṣta bunları düşününce aslında onlar da hiç yaşlanmadı diye düşünüyorum… Beden değişime uğruyor ama ruh olgunlaşıyor… Tecrübe kazanıyor olsa da insanın içindeki ses hep 10,15 18 yaşında kalıyor… Yaşam, enerjisini gençlik kaynağından alıyor…
Hanımların ilk topuklu ayakkabı anıları, ilk beğendikleri delikanlı, nişan hatıraları, beylerin askerlik anıları ilk aşkları… Anlatıla anlatıla efsaneleşir… Sanırım insanı hayata küstüren, anılarla baş başa kalmak, onları arada sırada anlatamamaktır diye düşünüyorum… Geçen hafta arkadaşım Yelda hanımla ölmüş babalarımız ve benim eṣim için bir yaşlı bakım evine öğlen yemeği ikram olarak götürdük… Herkes sessiz sedasız donuk bakışlarla oturuyordu… Oradaki depolanmış enerjiyi hissettim… Sessizliğin durağanlığın arkasındaki anlatılmayı bekleyen hayatları… Toplumsal hafızam bana benim çocukluğumun yaşlılarını hatırlattı… Onların tatlı sohbetleri, Behiye ninemizin bize nasıl 15 yaşında evlendiğini anlatması, giydiği nişanlığını gelinliğini… Onun için yaşlılarımıza veya yaş almış dediğimiz aile bireylerimize lütfen zaman ayıralım… Çünkü en önemli toplumsal enerji kaynağımızı sevgi kaynağımızı toplumsal yeniden doğuṣ kaynağına dönüştürmek en önemli görevimiz olmalı diye düşünüyorum… Ben kızımla torunumla damadımla hatta öğrencilerimle, arkadaşlarımla bile ilgilenirken sevdiklerimi de tekrar tekrar ne kadar sevdiğimi hissediyorum ve kendimi sonsuz gençlik pınarının başındaymışım gibi hissediyorum… Hepimiz bu pınardan doya doya içelim derim…”

 

 

Unutamadığım günler
+ -

Yorumlar kapalı.