Başlarken

Merhaba sevgili KIBRIS Gazetesi okurları.   

Bugünden itibaren, belirli periyotlarda, bu köşede sizlerle birlikte olacağım.   

Ülkemizde ve Dünya’da gündemde olan ekonomik ve sosyal gelişmeleri buradan yorumlamaya çalışacağım.   

Hem bürokraside hem de sivil toplum örgütlerinde yaşadığım tecrübeler ışığında sizlere bilgiler aktarmaya çalışacağım. Başta ekonomik konular olmak üzere, gündeme göre sosyal konuları da değerlendireceğim.   

Bu köşede, objektif ve bilimsel temelde yazılar bulacaksınız.   

Yapacağım eleştiriler tamamen yapıcı ve sistem bazlı olacak, getireceğim öneriler ile yapacağım yorumlar bu çerçeve ve minvalde gelişecektir.   

Önemli olan, siz değerli okurların yazdıklarımdan bilgi edinmeniz, verilen bilgilerden yararlanmanız ve üzerinde düşünmenizdir.   

Bu köşede, herkesin okumaktan usanmayacağı, çok uzun olmayan, sade ve akıcı bir dilde yazılmış yazılar bulacaksınız.   

“Bilgi paylaşıldıkça değeri artar” sözüne inanan bir kişi olarak, sizlerle bu bilgilere değer katmaya çalışacağım.   

Doğru ve tam bilgi esastır. Kıymetlidir. Doğru ve tam bilgi üzerine yorum yapmak bizi hedefe ulaştırır.   

Eksik bilgi, doğru sonuca varmak için yetersiz kalmaktadır. Yanlış bilgi ise, bizi tamamen olumsuz ve başarısız sonuçlara götürecektir.   

Biliyoruz ki, eksiksiz, tam bilgi bizi iyiye, doğruya ve güzele ulaştıracaktır. Tam ve doğru bilgi üzerine yapılacak yorumlar, oluşturulacak vizyonlar ve uygulanacak ilke ve politikalar hem insanımıza hem de ülkemize refah ve mutluluk getirecektir.    Yeter ki, aşırı hırslara esir olmayalım ve iyi, güzel ve doğrudan hiçbir zaman uzaklaşmayalım.   

Bugünkü başlangıç yazımı Mezopotamya’da anlatılan ve Zülfü Livaneli’nin “Huzursuzluk” romanında da anlattığı bir hikaye ile tamamlamak istiyorum.   

Hikaye, hayatın kendisine ve insanlığa hitaben çok kıymetli mesajlar içeriyor. Okuyan herkesin kıssadan hisse çıkarması temennisiyle hikayeyi aktarmak istiyorum.   

Develer, yemeden içmeden 3 hafta boyunca çölde yürüyebilecek kadar dayanıklıdırlar. Ama develerin çölde çok sevdikleri bir diken vardır. Gördükleri yerde o dikeni yemeğe başlarlar. Keskin diken devenin ağzında yaralar açar, o yaralardan kan akmaya başlar. Tuzlu kanın tadı, dikenin tadı ile karışınca devenin daha çok hoşuna gider. Dikeni yedikçe ağzı kanar, kanadıkça yer. Bir türlü kendi kanına doyamaz ve engel olunmazsa kan kaybından deve ölür.   

Bu dikenin adı Arapça’da Harese’dir. Hırs, ihtiras gibi kelimeler bu Harese’den türetilmiştir.   

Düşünsenize, hırs, ihtiras insana lezzet veriyor. Hoşuna gittikçe daha fazla hırslanıyor. Peki nereye kadar?    Hırsın verdiği lezzetin sonucunda, insan da sonunu getirebiliyor.    Aşırı hırstan herkesin sakınması dileğiyle…