Oğuz Metiner
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. İmanın Tadı

İmanın Tadı



İman bir şeyin doğruluğunu kalp ile tasdik, dil ile ikrar etmektir. Mümin ise bu iki fiili gerçekleştirmiş kişidir. İslam literatüründe ise iman “Allah’a, O’nun meleklerine, kitaplarına, resullerine, ahiret gününe, kadere, hayrın ve şerrin Allah’tan olduğuna, öldükten sonra dirilmenin gerçek olduğuna” inanmaktır, mümin ise bu esaslara iman edendir.

Kur’an-ı Kerim’de “Ey iman edenler!” nidasıyla Allah Teala’ya en çok muhatap olan varlıklardır iman edenler. Bu şekil hitabın fazlalığından da anlaşıldığına göre dinin temeli, mihenk taşıdır iman. Dinin olmazsa olmazıdır. Yolun başlangıcıdır, aynı zamanda haritasıdır da… Düşüncenin şekillenmiş, kendisine bir rota çizmiş şeklidir. İlk nefestir… Hayatın gayesidir iman. Çünkü insan inançlarıyla vardır. Onu mahlûkatın içinde değerli kılan da budur. O bilgi sahibi olur, düşünür, karar verir, inanır ve inandığı doğrultuda hayatını sürdürür.

Allah Teala katında da insanı üstün ve hayırlı kılan , “Allah iman edenlerin yardımcısıdır. Onları karanlıklardan aydınlığa çıkarır” (Bakara 2/257) ayet-i celilesindeki lütfa mazhar eyleyen imandır. Ve şöyle belirtilir müminlerin özellikleri “Müminler ancak o kimselerdir ki Allah’a, peygamberlerine iman ettikten sonra şüpheye düşmemişler ve mallarıyla, canlarıyla Allah yolunda mücahide etmişlerdir. İşte bunlar (imanlarında) sadık olanların ta kendileridir.” (Hucurât 49/ 15).

Şüphesiz ki inanılan şey kişi için hayat tarzı demektir. Ayette belirtilen özellikleri ve daha birçok özelliği içinde barındırır bu tarz. Mümin kişinin hem kendi şahsı ve hem de dini adına yapması gerekenler vardır. İman-ı kamil’e ulaşması, hayatını yaratıcısının istekleri istikametinde tanzim etmesi ve bu sayede ebedi sürura vasıl olabilmesi için yapması gerekenler. İman esasları dışında, amentümüzde belirtilen esasların haricinde yapılması gerekenler. İmanın tadına ulaşmak için yapmamız gereken ödevler.

   “Üç şey vardır ki, bunlar bir kişide bulunursa o kişi imanın tadını bulmuştur; Allah ve Resul’ünü her şeyden çok sevmesi, birini sadece Allah için sevmesi, imanından sonra küfre dönmekten ateşe atılmak gibi korkması” (Buhârî, İman 9, Müslim, İman 67) buyurarak bizlere yol gösteriyor Hz. Peygamber (s.a). Peki nasıl olur Allah ve Resul’ünü her şeyden çok sevmek. Tabii ki Kur’an’ın ve Hz. Peygamber’in sesine kulak vermekle. Yüce kelamı okumakla, anlamakla ve onu hayatımıza tatbik etmekle. Aişe (r.a) validemizin tabiri ile “Kur’ân ahlâkıyla ahlâklanmakla”. Resululah’ın sünnetine sımsıkı sarılmakla. Asr-ı Saadette onunla yan yana olduğumuzu hissetmekle. Bizim için “üsve-i hasene” olduğunu bilerek onu günlük hayatımızın her anına misafir etmekle. “Acaba Resulullah olsa ne yapardı? Resulullah şimdi yanımda olsa ben ne yapardım?” diyerek kendimizi imtihana tabi tutmakla. Ve onu “Sizden biriniz, ben kendisine babasından, çocuğundan ve tüm insanlardan daha sevimli olmadıkça iman etmiş olamaz” (Buhârî, İman 2, Tefsir Bakara 31, Müslim, İman 21), hadisindeki gibi sevmekle.

Allah için sevmek, Allah için buğzetmek… Nefsi duygu ve düşünceleri ile değil Allah için, Allah rızasına nâil olabilmek uğrunda sevgi ve nefret kavramlarının içini doldurmak da kişiye imanın tadını tattıran bir ameldir. Ve tabii ki imanın, mümin oluşun kadri kıymetini bilmek, onu muhafaza etme gayreti içinde bulunmak ve iman nimetinden dolayı Rahman’a daima bir şükür halinde bulunmak da insanı imanda zirve noktaya götüren merdivenin basamaklarından biridir.

Kendi için istediğini din kardeşi için de istemek… Nebî (s.a) bu niyette olmayanın gerçek manada iman etmiş olmayacağını çok net şekilde belirtmiş. İnsanoğlunu “îsâr” ehli olmaya davet etmiş. Paylaşmaya, yardımlaşmaya, kıskançlık tohumlarını ebediyen yok etmeye, ruh birliğine, gönül birliğine ve bu sayede olgun bir mümin olmaya çağırmış. Susuzluktan ölmek üzereyken kendisine uzatılan suyu “kardeşim benden daha muhtaç suya” diyecek olgunluğu hedef göstermiş.

Emr-i bi’l-ma’ruf nehy-i ani’l-münker’i her hâlükârda îfâ etmek… İslam dininin otokontrol mekanizması olan bu amel kişi ve toplumun dini yaşayışında, dini öğelere bağlı kalınmasında, dinin saf, arı ve duru kalmasında, yeni nesillerin dine ve kültüre yabancılaşmamasında büyük önemi hâizdir. Nebiyy-i Zîşan Efendimiz bu mekanizmayı şu şekilde tesis etmiştir; “Biriniz herhangi bir kötülük gördüğünde onu eliyle (gücüyle) düzeltsin. Şayet buna gücü yetmezse diliyle müdahale etsin. Bunu da başaramazsa kalbiyle buğzetsin ki bu da imanın en zayıf şeklidir.” (Nesâî, İman 17) Şüphesiz ki İslam toplumunu asırlar boyunca ayakta tutan ve gelişimini sağlayan, toplumun birçok ferdinin bu kıymetli ameliyeyi yerine getirme gayreti içinde olmasıydı. Hatta bu amel sadece İslam toplumuna hâs kılınmamıştır. “Siz insanlar için ortaya çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz. İyiliği emreder, kötülükten sakındırırsınız” (Al-i İmran 3/110) ayeti buna işaret etmektedir. Yani bir mümin dünyanın gidişatından da sorumludur. Daha aydınlık yarınlara bir ışık da o tutmalıdır.

Namaza mutlak surette devam etmek… Adeta İslam’la bütünleşmiş, onun mümessili olmuştur namaz. Kişinin dininin alametidir o. “İman ile küfür arasında namazın terki vardır” (Tirmizi, İman 9) hadisi bunu perçinlemektedir. Namaz müminin hayat düzenini ikame eder. Bütün kötülüklerden alıkoyar, bütün iyiliklerin kapısını açar. Dinin direğidir namaz.

Komşuya eziyet etmemek, misafire ikramda bulunmak, hayır söylemek ya da susmak… “Kim Allah’a ve ahiret gününe iman ediyorsa, komşusuna eziyet etmesin, misafirine ikramda bulunsun, hayır söylesin ya da sussun” (Müslim). Başka bir hadis-i şerifte Resulullah (s.a) şöyle buyuruyor “Mescidlerle ilgilenen (mescidle alakasını kesmeyen) birini gördüğünüzde onun imanına şahitlik edin. Çünkü Allah Teala, Allah’ın mescidlerini ancak Allah’a, ahiret gününe inanan, namaz kılan ve zekat kılanlar imar ederler, buyurmuştur.” (Tirmizi, İman 8).

Ahlakı güzelleştirmek ve ailesine karşı yumuşak davranmak… “Müminin olgunu ahlakı güzel olan ve ailesine yumuşak davranandır” (Tirmizi, İman 6).

Peygamber Efendimiz iman-amel münasebeti noktasında birçok tavsiyede bulunmuştur. İmanın altmış küsur şubesi olduğuna dair rivayet malumdur. Zikrettiğimiz bütün ameller insanın bu şubelerden hangisine dâhil olacağını belirleyecek olan nebevî tavsiyelerdir.

Elbette “La ilahe illallah” kelime-i tevhidini söyleyen cennete girmeye hak kazanacaktır. Fakat bu girişin mahiyeti mutlak surette farklılık arz edecektir. Sadece cennete giriş değil, mümin olarak dünya hayatındaki yaşayışlar da bu farklılıktan nasibini alacaktır.

Bizim için “üsve-i hasene” Peygamber Efendimizdir. Hiç şüphe yok ki iman noktasında da en güzel örnek bizim için O’dur. O ve Ashab-ı Güzin. Mekkeli müşrikler Efendimize geri çevrilemeyecek şeyler teklif ettiklerinde ona “Güneşi sağ elime, ayı sol elime verseniz gene de davamdan vazgeçmem” dedirten, Ebu Bekir (r.a)’e isra ve miraç olayını bildirdiklerinde “O söylemişse doğrudur” dedirten imanın tadıdır.

Resululllah’ın sevgili ashabını imanları üzere sabit kılan, ve onlara insani ilişkilerde gıpta ile bakılacak olan örnekleri insanlık tarihine sunduran, Allah Resulünün her sözünü her fiilini büyük bir titizlikle uygulattırmaya çalıştıran imanın gerçek tadını almış olmalarıdır.

Bizim de o gerçek tadı alıp, sahabe hayatı yaşamamız, ikinci bir asr-ı saadeti insanlık tarihine sunmamamız için hiçbir sebep mevcut değil. Resululah’ın o tada ulaşmamız için tavsiyeleri, öğretileri hemen yanı başımızda. Bizlere gereken sadece buna niyet etmek. Niyet etmek ve bu niyetimizi gayretimizle tezyin etmek.

Allah hepimizi imanın gerçek tadını alan ve bu tadı hayatı boyunca unutmayan ve bu sayede sahabe hayatı yaşayan müminlerden eylesin. Amin!…

 

Sezai Engin

 

İmanın Tadı
+ -

Yorumlar kapalı.