——————
İftar : 19.37
İmsak : 04.23
Teravih : 20.56
——————
İftar duası
Allah’ım, ancak Senin rızan için oruç tuttum ve yalnız Sana iman ettim.
Orucumu Senin rızkın ile açtım. Şükürler olsun verdiğin nimetlere, sağlık ve afiyete.
Allah’ım, inananları bağışla, ülkemize birlik, dirlik ve bolluk ver. Vatanımızı ve bizi her türlü felâket ve musibetlerden koru.
—————————————————————————————————
—————————————————————————————————
AYET KÖŞESİ
Başınıza gelen her musibet, kendi ellerinizle işledikleriniz yüzündendir. (Bununla beraber) Allah çoğunu affeder. (Şura, 30)
HADİS KÖŞESİ
Allah-u Tealâ O kula rahmet eylesin ki bilerek konuşur yahut sükut eder, dilin zararından salim kalır.
**************************
Oruçla elde edilen güzel hasletler
Oruç, insana nefse hakimiyeti öğreterek, onu esir olmaktan kurtarır. Nefsin kötü arzu ve isteklerine karşı koyabilen insan, irade kuvveti kazanacağından hayatta başarılı olur.
Oruç, insana nimetlerin kadrini bilmeyi öğreterek, o nimetlere karşı şükretmeyi hatırlatır.
Oruç, zenginlerin yüreğini yumuşatır, onlara yoksulların hâlini hatırlatır ve yoksullara karşı şefkat ve yardım hislerinin güçlenmesini sağlar.
Oruç, insanı sabır ve tahammüle alıştırır. Kötülüklerden vazgeçme alışkanlığı kazandırır. Bir kudsi hadiste: “Oruç bir siperdir ki, kulum bununla ateşten siperlenir” buyrulmuştur.
(İlahi Hadisler, H. No: 34)
Oruç, insana sıhhat ve âfiyet kazandırır. Peygamber (SAS): “Oruç tuttunuz ki sıhhatli olasınız” buyrulmuştur. (Mecmau’z-Zevâid, 3/179) Orucun sıhhî yararları hakkında batılı bilim adamları da önemli açıklamalarda bulunmuşlardır.
Sonuç olarak oruç, insanın ahlâkını güzelleştirir, ona iyi huylar, güzel hasletler kazandırır, insanın bedenen ve ruhen olgunlaşmasını sağlar.
—————————————————————————————————————–
——————————————————————————————————————
Eğitim ve İnsan Haklarına saygı açısından Hac ibadeti
Kâbe, Arafat, Müzdelife, Mina gibi ibadet mahalleri Mevlâyı hatırlamanın, ilâhi aşkı canlı tutmanın vasıtalarıdır. Gaye ise Yaratana ibadet, yaratılana şefkat ve merhamettir. Birer vasıta olan sembollere takılıp kalmamak ve asıl gayeyi göz önünde tutmak gerekir. Zira şekil ve semboller sadece gaye ve manayı hatırlatma aracıdırlar.
İbadetlerden maksat öncelikle Yaratan’a saygı ve teşekkür, yaratılmışlara sevgi ve şefkat duygularını yeşertip geliştirmektir.
İnsan Allah’ın en değerli eseridir. Zira yeryüzünde O’nun halifesi ve “emanetin” taşıyıcısıdır. Kendi hür iradesiyle Allah’a kulluk yapan yegâne varlık insandır. Diğer varlıklarda hürriyet yoktur. Kur’ân ifadesiyle, göklerde ve yerde olan her şey insan için yaratılmış ve onun emrine verilmiştir. İbadetlerin gayesi özellikle insanı gerçek anlamda Allah’ın halifesi kıvamına getirmektir. Gaye Kâbe, Mina, Müzdelife ve Arafat değil, buralarda yapılan toplu ibadetlerle insanı olgunlaştırmak, Rabbinin rızasına ve kulların sevgi ve duasına yaklaştırmaktır.
Zamanlar ve mekânlar insanla değer kazanır. Cenâb-ı Hakkın “Evim” diye takdim ettiği Kâbe bile O’nun kulları için bir misafirhane hükmündedir. Hacılara Rahman’ın misafirleri denmesi bundandır. Asıl olan ev değil misafirdir. Cennet bile insanla güzeldir. İnsansız dünya, mü’minsiz cennet neye yarar?
Hz. Ömer’in oğlu Abdullah anlatıyor: Allah Rasûlünü Kâbe’yi tavaf ederken gördüm. Şunları söylüyordu: “Ey Kâbe! Sen ne güzelsin, kokun ne hoştur. Sen ne yücesin, sen ne kadar da saygıya lâyıksın! Hz. Muhammed’in hayatı elinde olan Allah’a yemin ederim ki; Allah katında mü’minin itibarı senin itibarından daha büyüktür. Onun canına, malına saygı göstermek gerektiği gibi, onun hakkında sadece iyilik düşünmeniz gerekir.” (İbn Mâce, Hadis no: 3932)
Kâbe kul yapısı, insan ise Allah yapısıdır. İnsan gönlü nazargah-ı ilahidir. Gönül şairimiz Yunus ne güzel söylemiş:
Gönül çalabın tahtı
Çalab gönüle baktı
İki cihan bedbahtı
Kim gönül yıktı ise
“Bir kez gönül yıktın ise bu kıldığın namaz değil,
Yetmiş iki millet dahi elin yüzün yumaz değil.”
Kâbe, Arafat, Müzdelife, Mina gibi ibadet mahalleri Mevlâyı hatırlamanın, ilâhi aşkı canlı tutmanın vasıtalarıdır. Gaye ise Yaratana ibadet, yaratılana şefkat ve merhamettir. Birer vasıta olan sembollere takılıp kalmamak ve asıl gayeyi göz önünde tutmak gerekir. Zira şekil ve semboller sadece gaye ve manayı hatırlatma aracıdırlar. Tekrar Yunus’umuza kulak verelim:
Dervişlik baştadır taçda değil
Hararet nardadır sacda değil
Ararsan Mevlâyı kalbinde ara
Kudüs’te Mekke’de hacda değil.
Sembollerin ötesini görmemek manevi körlüktür. Mevlâna bu körlükten şöyle şikâyet ediyor:
“Hacılar Kâbe’den bahsettiler fakat Kâbe’nin sahibinden bahsetmediler.”
Kâbe’yi ziyaret, sahibini hatırlatmıyorsa bu ziyaretin ne anlamı olabilir?
Gönül Kâbe’sini unutanlar taştan yapılan Kâbe’yi, Hacerü’l-Esved’i öpebilmek için birbirlerini ezme yarışına giriyorlar. Şeytan taşlamada yaşanan savaş manzarası en çok şeytanı sevindirmektedir. Zira olay adeta insan taşlamaya dönüşüyor. Kâbe’ye el sürebilmek, Hacerü’l-Esved’i öpebilmek için başkalarına verilen eziyetin günahı, elde edilecek sevaptan kat kat fazladır.
Ayrı dil, renk ve coğrafyadan insanların kardeşçe bir araya gelişinin en canlı ifadesi olan hac dünya çapında bir dostluk, birlik ve kardeşlik atmosferi oluşturmuyor, gönüller arasında köprü kurmuyorsa kuru bir emek ve ağır bir meşakkatten öteye geçmiyor demektir.
“Eğer senin gönlün varsa gönül Kâbe’sini tavaf et. Kâbe’nin manası gönüldür. Cenâb-ı Hak görünen ve bilinen suret Kâbe’sini tavaf et. Kâbe’nin manası gönüldür. Cenâb-ı Hak görünen ve bilinen suret Kâbe’sini tavaf etmeyi, kirlerden temizlenmiş gönül Kâbe’si elde edesin diye sana farz kılmıştır. Şunu iyi bil ki; Sen Allah’ın evi olan gönül Kâbe’sini incitip kırarsan yaya olarak bin defa Kâbe’ye gitsen de Allah bu ziyareti kabul etmez. Sen varını yoğunu, malını mülkünü ver de bir gönül al, al da o gönül mezarında o kapkara gecede sana ışık versin, nur versin…
**
İFTAR SOFRASI
Tavuklu karnıyarık
Malzemeler: – 2 adet biber, – 2 adet domates, – 1 tatlı kaşığı domates salçası, – 1 adet kuru soğan, – 6 adet patlıcan, – 3 diş sarımsak, – 2 yemek kaşığı sıvı yağ, – 2 adet tavuk göğsü, – kararında karabiber, tuz
Hazırlanışı: Patlıcanlar, saplı olarak çizgili şekilde soyulur ve tuzlu suda bekletilir, daha sonra kurulanarak kızgın yağda ters yüz edilerek kızartılır. Diğer taraftan tavukgöğüsleri küp küp doğranır. Sıvı yağda suyunu bırakıp çekene kadar pişirilir. Üzerine ince kıyılmış soğan, karabiber, tuz ve sarımsak eklenir ve kavrulur. Daha sonra doğranmış yeşilbiber, domates, domates salçası ve 1 bardak sıcak su eklenip 15 dakika pişirilir. Kızartılmış olan patlıcanların ortaları uzunlamasına kesilir ve ortalarına tavuklu içten konulur. 175 derece fırında yaklaşık 20 dakika pişirilir. Afiyet olsun..
**
Zengin pilav
Malzemeler: – 1 çay bardağı Antep fıstığı, – 1 çay bardağı çiğ badem, – 2 adet havuç
– 1 adet kabak, – 1 adet kuru soğan, – 200 gr kuşbaşı kuzu eti, – 200 gr mantar, – 2 su bardağı pirinç, – 2 su bardağı su, – 2 çorba kaşığı tereyağı, – 1 çay kaşığı tuz, – kararında karabiber, tarçın, yenibahar.
Hazırlanışı: Pirinci tereyağında 3 dakika kadar kavurun. Üzerine suyunu verip 20 dakika pişirin. Diğer bir taraftan fıstık ve çiğ bademi küçük bir tavada kavurup kenara alın. Rendelenmiş soğanı, irice uzun doğranmış havuç ve kabağı, kuşbaşı kuzu etini tencerede kavurun, mantarları ekleyin. Üzerine az miktarda su ilave edip 15 dakika kadar pişirin. Suyunu çeken sebzeli etin üzerine baharatı serpip harmanlayın. Servis yapmadan önce kavrulmuş badem ve fıstığı pilava katıp karıştırın. İstenirse dereotu serpin. En üste uzun şeritler halinde kesilmiş havuç dilimlerini yerleştirip servis yapın.
**
Çörek otlu tuzlu kurabiye
Malzemeler: 1 paket margarin (oda sıcaklığında yumuşamış), 1 çay bardağı sıvıyağ, 1 çay bardağı çörekotu, 2 kaşık sirke, 1 çorba kaşığı toz şeker, 1 çorba kaşığı tuz, 1 yumurta akı, 1 paket kabartma tozu, alabildiği kadar un (3,5-4 su bardağı)
Üzeri için: 1 yumurta sarısı
Yapılışı: Un ve kabartma tozu hariç tüm malzemeleri çukur bir kaba alıp elinizle birbirine yedirin. Yavaş yavaş un ilavesi yaparak yoğurmaya devam edin. Son posta unu koyarken kabartma tozunu da ilave edin. Ele yapışmayan yumuşak bir hamur elde edin. Hamurdan cevizden biraz küçük parçalar koparıp ister yuvarlak, ister oval şekil verip yağlanmış (veya yağlı kağıt serili) fırın tepsisine dizin. Bu arada fırınınızı
**
Günün Duası: Allah’ım! Bu gün de ayak sürçmelerimden dolayı beni cezalandırma; hata ve yanlışlarımı bağışla. Bu günde beni bela ve afetlerin hedefi etme; izzetinle, ey Müslümanların izzeti!
**
İhsanda bulunduğun sürece üzülme!
Sadece kendini düşünme gibi hasletler mutluluğun düşmanıdır. Allah Teala düşmanlarını vasıflandırırken “Kendi canlarının kaygısına düşmüş bir gurup” ifadesini kullanmaktadır. Bu evsafta olmaktan ısrarla kaçın. Bu tür insanlar dünyanın kendi etraflarında döndüğünü zannederler. Kendilerinden başkasını düşünmez, başkalarına önem vermezler, yalnız kendileri için yaşarlar. Oysa mutluluğun yolunu kendinden çok başkalarıyla ilgilenme de aramak lâzım.
Dolayısıyla gönlünde bir ferahlık ve huzur istiyorsan mahruma infak et, mazluma yardım et, kederliyi teselli et, aç olanı doyur, hastayı ziyaret et, zorda olana elini uzat. İşte o zaman gerçek mutluluğun seni kuşattığını göreceksin…
Bir Müslüman için hiçbir şey, Allah’ın hoşnutluğundan ve O’nun sevgisini kazanmaktan daha üstün değildir. Mümin hayatı boyunca sürekli olarak kendisini Allah’a yakınlaştıracak vesileler arar.
Allah Teala Kuran’da müminlere bir sır ve bir müjde olarak yaptıkları infakların Kendisi’ne yakınlaşmaya sebep olduğunu bildirmiştir. Bu nedenle sevdiği şeylerden ve ihtiyaçlarının arta kalanını infak etmek Müslümanlar için bir zorluk değil, aksine Allah’a olan bağlılıklarını ve sevgilerini gösterecekleri çok değerli bir fırsattır. Allah Teala Kur’an-ı Kerimi’nde:
“Bedevilerden öyleleri de vardır ki, onlar Allah’a ve ahiret gününe iman eder ve infak ettiğini Allah Katında bir yakınlaşmaya ve elçinin dua ve bağışlama dileklerine (bir yol) sayar. Haberiniz olsun, bu gerçekten onlar için bir yakınlaşmadır. Allah da onları Kendi rahmetine sokacaktır. Şüphesiz Allah, bağışlayandır, esirgeyendir” buyuruyor. (Tevbe Suresi, 99)
Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:
“Kıyamet günü aziz ve celil olan Allah şöyle buyuracak:
“Ey ademoğlu! Ben hasta oldum beni ziyaret etmedin!” Kul diyecek:
“Ey Rabbim, Sen Rabbülâlemin iken ben seni nasıl ziyaret ederim?” Rab Teâla diyecek:
“Bilmedin mi, falan kulum hastalandı, fakat sen onu ziyaret etmedin, bilmiyor musun? Eğer onu etseydin, yanında beni bulacaktın!”
Rab Teâla diyecek:
“Ey ademoğlu ben senden yiyecek istedim ama sen beni doyurmadın?” Kul diyecek:
“Ey Rabbim, ben seni nasıl doyururum. Sen ki alemlerin Rabbisin?” Rab Teâla diyecek:
“Benim falan kulum senden yiyecek istedi. Sen onu doyurmadın. Bilmez misin ki, eğer sen ona yiyecek verseydin ben onu yanımda bulacaktım.” Rab Teâla diyecek:
“Ey Ademoğlu! Ben senden su istedim bana su vermedin!” Kul diyecek:
“Ey Rabbim, ben sana nasıl su içirebilirim, sen ki Alemlerin Rabbisin!” Rab Teâla diyecek:
“Kulum falan senden su istedi. Sen ona su vermedin. Bilmiyor musun, eğer ona su vermiş olsaydın, bunu benim yanımda bulacaktın!” (Müslim, Birr 43, (2569)
***
İnsanın hayatını anlamlandırma isteği ve ahiret inancı
İnsan akıllı, düşünen ve bilen bir varlıktır. Yaratılışından getirdiği anlama, bilme, merak etme duygusu gereği olarak kendi kendine bazı sorular sormuş ve bunların cevabını aramıştır. Bunların başında gelen ve insanı en çok düşündüren sorulardan bazıları şunlardır: “Nereden geldik, nereye gideceğiz? “Bu dünya bir gün yok olacak mıdır? “Öldükten sonra yeni bir hayat var mıdır?” “Ruh ölümsüz müdür?” Gözlem ve deneye dayanan pozitif bilimler bu soruların cevabını veremez. Bu soruların cevabını ancak din verir. Çünkü hayatı anlamlandırma isteğinin engellenmesi durumunda insan var oluş boşluğuna düşer. Birey hiçlik ve yoklukla yüz yüze gelir. Bu durum can sıkıntısı ve var oluş kaygısı şeklinde kendini gösterir. Böyle bir insan, hayatında hedef ve gayesinden uzak olarak yaşar.
Dinimizin temel kaynağı olan Kur’an “Bizim Allah’tan geldiğimizi ve Allah’a döneceğimizi” (Bakara suresi, ayet 185) bildirerek, ahiret hayatının var olduğunu haber veriyor. İnsan başıboş, amaçsız yaratılmamıştır. Yüce Allah Kur’an’da: “Allah, ölümü ve hayatı, hanginizin daha güzel davranışlarda bulunacağını imtihan etmek için yarattı” (Mülk suresi, ayet 2) buyurarak hayatın amacını açıklamaktadır. Başka bir ayette de insanın bu amacı unutmadan yaşaması gerektiğini “İnsan başıboş bırakılacağını mı sanıyor”(Kıyame 36) ayetiyle hatırlatmaktadır.
Ahiret inancı insana, öldükten sonra ne olacağını bildirerek, onu belirsizlikten gelecek endişesinden kurtarır. Ruhsal yönden büyük bir rahatlama içinde olmasını sağlar. Nasıl ve niçin yaşaması gerektiğini bildirerek, hayatını anlam kazandırır.
İnsanın adalet duygusunu gerçekleştirme isteği ve ahiret inancı
İnsandaki adalet duygusu ahirete inanmayı gerekli kılar. Bilindiği dünya hayatında herkes işlediği suçun cezasını tam anlamıyla çekmemekte, birtakım haksızlıklar meydana gelmemektedir. Haksızlığa uğrayan insanlar, bu haklarının iade edilmesini isterler. Bunun dünya hayatında alamazlarsa, bunun ahirette gerçekleşmesini arzu ederler. İnsanın bu isteğini Allah ahiret hayatında gerçekleştirecektir. O, mutlak adaletiyle iyileri ödüllendirilecek, kötüleri ise cezalandıracaktır. Yüce Allah Kur’an’da: “Yoksa kötülük işleyenler ölümlerinde ve sağlıklarında kendilerini, inanıp iyi amel işleyen kimseler ile bir mi tutacağımızı sandılar? Ne kötü hüküm veriyorlar?… Böylece herkes kazancına göre karşılık görür. Onlara haksızlık edilmez” (Casiye 21-22) buyurmaktadır.
Sorumluluk duygusu ve ahiret inancı
İnsan sorumlu bir varlıktır. İnsanın sorumluluğu hür bir iradeye sahip olmasının bir sonucudur. Allah insana iyiyi, kötüyü bildirmiş, (Şems 8) onu seçimlerinde serbest bırakmıştır. O, insanı belli bir şekilde davranmaya zorlamamış, ona dilediğini yapma hürriyeti vermiştir. Bundan dolayıdır ki, Kur’an’a göre insan kendi yaşayışından sorumlu tek varlıktır. “O gün kişi önceden yaptıklarına bakacaktır.” (Nebe suresi, 40)
İnsanın belli davranışlarından sorumlu olması, bunların karşılığını göreceği bir hayatı gerekli kılmaktadır.
Özetle: insanın sonsuzluk arzusunu gerçeklemesi, yaşamını anlamlandırması, adalet duygusunun gerçekleşmesi için; Ahirete iman dini açıdan gerekli olduğu gibi aklımız açısından da gereklidir. (Osman Ay – dinibil.com)
**
Alçakgönüllülük (tevazu)
Alçakgönüllü olmak, insanlarla doğal bir biçimde insani ilişkiler içinde olmak, sahip olduğu mevki veya elinde bulundurduğu imkanlar nedeniyle kendini diğer insanlardan üstün görmemek demektir. Alçakgönüllü olmaya tevazu; alçakgönüllü insanlara mütevazı denir.
Bir insan çok üstün yeteneklere sahip olabilir; görünüşü çok güzel/yakışıklı olabilir. Hiçbir ayrıcalık, insana kibirlenme hakkını vermez. Çünkü kibir, insana değil, şeytana yakışır. İblis’i Allah’ın rahmetinden uzaklaştıran ve şeytan olmasına neden olan duygu kibirdi.
“Bir zaman meleklere (ve İblis’e): Adem’in önünde saygıyla eğilin, demiştik. Bütün melekler eğildi fakat İblis eğilmedi. Arkasını döndü, kibirlendi ve kafirlerden oldu.” (Bakara 34)
Peygamberimizin sıkıntılı geçen günleri olduğu gibi, büyük bir coğrafyanın hakimi ve büyük bir kitlenin lideri olduğu dönemler de olmuştu. Peygamberimiz, hiçbir zaman gurura kapılmamış, kendini diğer insanlardan üstün görmemiştir. Bütün Arabistan’da yankılanan Mekke’nin fethinde, şehre, zafer kazanmış gururlu bir komutan gibi değil, sıradan bir yolcu gibi girmiş; kendisi için saraylar, hanlar kurdurmamış, insanları şahsi hizmetinde kullanmamıştır. Çünkü o, yüceliği insanların önünde korkuyla titremesinde değil; Hakk’a kullukta görmüştür. Aynı nedenle, resimlerinin ve heykellerinin yapılmasına asla izin vermemiş, öldükten sonra ona saygıda ileri gidip, ilah haline getirilmemesi konusunda sürekli uyarılarda bulunmuştur.
Kibir ne kadar çirkin ve insana yakışmayan bir davranışsa, alçakgönüllü pozları takınmak, “tevazu satmak” kendini hor ve hakir göstermek de o kadar kötü ve çirkin bir davranıştır. Müslüman biri, davranışlarında doğal ve içtenlikli olmalıdır. Mevlana’nın dediği gibi:
“Ya olduğun gibi görün; ya da göründüğün gibi ol.”
**
Mesnevi’den Hikayeler;
“Namazda konuşan Hintliler”
Dört Hintli Müslüman bir mescitte namaza durmuştu. Bu sırada mescidin müezzini yanlarına geldi. Hintlilerden biri namazda olduğunu unutup müezzine sordu:
“Müezzin, acaba ezanı okudun mu? Yoksa namaza daha vakit var mı?”
Arkadaşı, namazda olduğu halde, kendisini tutamayarak kızdı: “Sus yahu, namazda konuşulur mu? Namazın bozuldu!”
Üçüncü Hintli, ikincisine çıkıştı: “Ona ne karışıyorsun, asıl sen kendine bak! Sen de konuştun, senin de namazın bozuldu!”
Bu sırada dördüncüsü söze karıştı:
“Hepinizin namazı bozuldu. Hamdolsun ben, sizin gibi yanlış davranıp konuşmadım ve namazımı bozmadım!”
Böylece, gevezelikleri yüzünden dördünün de namazı bozulmuş oldu.
Ne mutlu o kişiye ki, kendi ayıbını görür; kim birinin ayıbını görürse, o ayıbı kendisinde bulur. Sende o ayıp yoksa da, yine emin olma; çünkü o ayıbı bir gün sen de yapabilirsin; o ayıp seni de bulur.







Yorumlar kapalı.