Daha dün denecek kadar kısa bir zamanda, büyük bir sevinçle; “Merhaba ya Şehri Ramazan Merhaba” diyerek karşıladığımız, Şehr-i Mübarek’i bugün büyük bir hüzünle, “Elveda ya Şehri Kuran elveda” diyerek uğurluyoruz.
Şu anda mahzunuz. Çünkü Ramazan gibi rahmet, hidayet, mağfiret ve bereket ayı bizlere son gününü yaşatmaktadır. Diğer taraftan sevinçliyiz çünkü neşe, huzur, sevinç günü olan BAYRAM gününün ARİFESİNDEYİZ.
Ramazan-ı Şerif öyle bir aydır ki, onu hakkıyla ihya edebilen için bundan daha kârlı bir ay olamaz.
Aziz Müminler: Gerçi Ramazan-ı Şerif bizden ayrılmakla, hepimizi meyus ve mahzun bırakıyor.
Fakat ondan hakkıyla hissesini alabilen, onu güzelce ihya edebilen, o ayda birbirleriyle muhabbetleşen, fakir ve düşkünleri, muhtaçları gözeten, onu memnun ederek uğurlayan ve böylece bayrama hazırlanmış olan müminlere Ramazan ayının hayır ve bereketi aylarca, hatta yıllarca yeter.
Nasıl ki onda indirilen Kuran-ı Kerim kıyamete kadar yetecek, devam edecek, bu Kuran’ın nuruna Ramazan ayında kavuşan Müslümanlara da Ramazan’ın feyzi ilelebet yetecektir.
Değerli müminler: Hiç kimse, Ramazan geçiyor diye Müslümanlık bitti zannetmesin. İslâm ahlâkı, Kuran ahkâmı da geçti diye aklına gelmesin. Ramazan on iki aydan biridir, o geçer.
Fakat o ayda insanlığa gönderilen Kuran-ı Kerim ve Kadir Gecesi’nde doğmaya başlayan İslâm Güneşi hiçbir zaman asla geçip gitmez.
Bizlere veda eden çok bereketli misafirimizi, kendimizden şikâyetçi olarak değil, Allah’ın huzurunda bizlere şefaatçi olarak uğurlayalım.
Muhterem kardeşlerim: Şunu da unutmayın ki, sizler deruni haz ve neşe içinde bayrama hazırlanırken, kaderinden, yoksulluğundan, herhangi bir derdinden dolayı bu neşeden mahrum kalan mümin kardeşlerinin acılarını hafifletmeyi unutma. Onları da sevindirmekten geri kalma.
Belki hiçbir amelin değil de, bunların derdini hafifletmen, bayrama onları hazırlamış olman seni Ramazan’ın ve Kuran’ın şefaatine mazhar eder.
Cenab-ı Hak bütün Müslüman kardeşlerimizin oruçlarını, teravihlerini kabul ederek, daha nice Ramazanlara ve Bayramlara erişmelerini nasip etsin.
Cennetiyle müjdelenen kullarından eylesin.
Aldanma dünyanın sahte yüzüne
Dünya, insanoğlunun geçici hanesi… Âlem-i ervahtan (ruhlar âleminden) âlem-i dünyaya, oradan da ahret yurduna doğru seyreden bir yolculukta dünyaya geçici ve insanı aldatıcı heveslerle dolu bir mekândır.
Yunus ne güzel ifade ediyor:
Bilirim seni, yalan dünyasın,
Evliyaları olan dünyasın,
Kaçan kurtulmaz, senin elinden,
Demir kafesler ören dünyasın.
Annesinden günahsız, tertemiz, saf ve pâk olarak dünyaya gelen insan, dünyanın içine daldıkça kendinden uzaklaşır ve dünyanın ihtiras yüklü hamuruna karışır.
Bu dünya var olduğu tarihten itibaren kimseye yâr olmadığı gibi, bize de yâr olmayacaktır. Dünya bir mevsimdir. Hatta mevsimlerden sonbahardır. Hep bir hazan, hep bir hicret ve hep bir ötelere göç vardır buradan… Mütemadiyen bir gidiş ve bir bitiş olan bu dünyanın sahte gösterişine aldanmamak gerek…
Evlerimizde önce iyi niyet
Niyet, yapılan işin rengidir. Bir işe hangi niyet ile başlarsak, o kapılar bize açılır.
Evlilik, haramdan uzaklaşmak için bizlere verilen bir öğüttür. Peygamber Efendimiz –sallâllâhu aleyhi ve sellem- evliliğin bu yönünü şöyle ifade buyurur:
“Gençler, evlenin! Çünkü evlenmek, sizi harama göz dikmekten alıkoyar.”
Evlilik bağı, insanı öncelikle yalnızlıktan kurtaran ve insanı güçlü kılan bir bağdır. İnsan, sosyal yönü olan bir varlıktır. Uzun süreli “yalnızlık ve tek başına kalma isteği” depresyon gibi rûhî hastalıkların habercisidir. Eskiler, “İnsan, insanın zehrini alır.” Diyerek bu hakikate işaret etmişlerdir.
İnsan paylaştıkça, başka dünyalara dokundukça zenginleşir. Evlilik de insanlara paylaşmayı öğretir. Sadece kendisine ayırdığı kalbini paylaşmaya başlar insan önce… Sonra duygularını, düşüncelerini, hayallerini paylaşır. Ardından aynı mekânı, içindeki her şeyle beraber bir evi ve koskoca bir hayatı paylaşırlar. Evler, evliliğin ilmek ilmek dokunduğu; paylaşmanın zirve yaptığı mekânlardır.
Evlilik ile “ben” olan insanın, “biz” olma macerası başlar. İnsan, toplumla kaynaşır; fert olmaktan çıkarak cemiyette rol üstlenmeye başlar. Hazret-i Hatice –radıyallâhu anhâ-‘nın Peygamber Efendimizin en zor zamanlarında sıkıntısını paylaşması, O’nun yüklerini hafifletmesi, sabır, destek, teşvik ve tesellîleri ne kadar anlamlıdır. Bu mânâda eşler, birbirlerinin koltuk değneği gibidir. Kim yorulursa, diğerine yaslanarak dinlenir. Kim yere düşmüşse, o diğerini tutup kaldırır. Bu çetin ve bâdirelerle dolu hayat yolculuğunda, ikisi de birbirinin eksiğini dolduran, başı sıkıştığında derdine ortak olan hayat yoldaşıdır.
Eşler varlıklı zamanlarda refahı paylaştıkları gibi, yokluk ve dert zamanında da sabrı paylaşabilmelidirler. Ancak o zaman hayat müşterek olur, gönüller birleşir, kalpler kaynaşır. Eşler birbirinin en samimi arkadaşı, en vefâkâr yoldaşı, en mahrem sırdaşıdır. Bu seviyede birbirine bağlanan eşleri hiçbir zorluk yıldıramaz, hiçbir deprem sarsamaz. Hayat böyle paylaşılınca, günün getirdiği yorgunluk ve dertler, kapı eşiğinden içeri giremez.
Kadın ve erkek, Allâh’ın farklı yarattığı iki cinstir. Birbirinin aynı değildirler. Aynı olmamaları güzeldir, birbirini tamamlar. Her birinin algıları, yaşayışları, duruş ve oluşları farklıdır. Özde insan olma yanlarını cinsiyet farklılaştırır. Erkek-kadın farkı, rekabet edilecek bir yan değildir. Bu fark, yok edilmesi gereken bir özellik değil; aksine kabullenilip devam ettirilmesi gereken bir güzelliktir. Erkek-kadın farkı, hayatın rengi ve bereketidir. Erkek; güç ve koruma yanıyla, kadın nezâket, letâfet yanıyla birbirini tamamlar.
Sadâkat evin harcıdır. Sadâkat, sadece yatak odası ile sınırlandırılmamalıdır. Eşlerin duygusal bağını engelleyen her türlü hayat biçimi, birbirine bağlılığa tesir ediyorsa, sadâkatsizlik söz konusu olabilir. TV, internet, sosyal görüşmeler eşlerin birbirine olan zamanına, ilgisine zarar veriyorsa âcilen müdâhale edilmeli ve durum iyileştirilmelidir.
Eşinin yüzünden çok, bilgisayar ve televizyon ekranına bakan eşler arttıkça, âile içi görüşme ve paylaşmalar azalmakta ve insanlar, sanal âlemde gördükleri ile eşlerini ve âile hayatlarını kıyaslamaya başlamaktadırlar. Bu şekilde gerçek hayatla bağı kopan âilelerin ise, can damarı kesilmiş demektir.
Unutulmamalıdır ki, her evlilik, biricik ve özeldir. Başkasıyla kıyaslanmaya başlanan evlilikler, eşleri birbirinden uzaklaştırmakta ve âileyi yıkıma doğru sürüklemektedir. Bu yüzden eşimizin yüzüne bakalım, evlilik ve yuvamıza emek verelim. Zamanında bakımı yapılmayan tarlalarda ayrık otlarının bitmesi normaldir.
Paylaşma mevsimi Ramazan
İradeleri merhametle eğiten ve özgürleştiren oruç ibadetinin yerine getirildiği evrensel mesajını anlamak ve
içselleştirmek üzere Kur`an-ı Kerim’in daha çok okunduğu, insani ve ahlaki erdemlerin daha güçlü bir şekilde hayata yansıdığı, sosyal yardımlaşmanın ve paylaşmanın arttığı, birlik ve beraberlik ruhunun canlandığı müstesna bir zaman dilimi olan ramazan ayına erişmenin hazzını yaşadık.
Maddi ve manevi sayısız güzelliklerin yaşandığı ramazan ayı; eskimez öğüt ve çağrısıyla her dönem insanlığı aydınlatan, rehberliğiyle insanlığı mutluluğa ve huzura götüren, taşıdığı değer ve anlamlar, getirdiği ahlak ve erdem ilkeleriyle daima taze ve yeni kalan Kur’an’ın indirildiği bir aydır.
Ramazan, İslam’ın rahmetle yoğrulmuş adaletini, bilgi ve hikmetle bütünleşmiş ahlakını bütün insanlığa gösteren Allah Rasulü’nün, “İnanarak ve karşılığını yalnız Allah’tan umarak ramazan orucunu tutan kişinin geçmiş günahları bağışlanır” müjdesinin gerçekleşeceği rahmet ve bağışlanma ayıdır.
Ramazan, dünyanın sayısız nimetleri içinde Allah’ın lütfuna mazhar olan insanın belli bir süre zarfında bunlardan kendini uzak tutarak, bir bakıma nimetin kadrini daha yakından bildiği, nimete ulaşamayan insanların halini anladığı ve paylaşmayı öğrendiği oruç ayıdır.
Baştan sona bir feyz, rahmet ve bereket mevsimi olan bu günlerde iradeleri güçlendiren oruç, cömertliği, ikramı
ve paylaşmayı öğreten iftar, ibadetin neşe ve coşkusunu bütün topluma yayan teravih, hayır ve bereketin ne olduğunu gösteren sahur, bütün bu yüksek değerlerin manevi dünyamızı kuşattığı Kadir Gecesi, akıl ve gönülleri manevi bir atmosferde zirveye taşıyan ve dinî duygunun kolektif olarak paylaşılmasını sağlayan hatim ve mukabeleler, toplumun sosyal yaralarını saran zekât ve fitreler, toplumun birlik ve beraberliğini pekiştiren bayram ile ramazan ayı, ferdi hayatta dindarlığın, sosyal hayatta dayanışma ve kaynaşmanın yoğun olarak yaşanmasına ve Müslümanlar olarak arınma ve yenilenme bilincimizin tazelenmesine vesile olur.
Asırlardır din ile bağını koparmadan sürdüren ve onu hayatına rehber edinen milletimiz, ramazan ayının esenliğini, insanlığı mutluluğa erdiren manevi atmosferini nefislerinde, ailelerinde ve toplumlarında yaşamış ve
yaşatmış, sevinçleri ve üzüntülerini birlikte paylaşmış, sofralarını ve gönüllerini muhtaçlara açmış, ramazan ayını sadece dinî değil, sosyal ve kültürel hayatları için de canlı bir dönem haline getirmişlerdir.
Fert ve toplum olarak merhamete, sevgi ve saygıya ve birbirimizi anlamaya muhtaç olduğumuz günümüzde, ramazan ayının insanların yalnız kendi dünyalarında, kendi hanelerinde, kendi sofralarında yaşadıkları bir neşe olarak kalmaması, güzelliklerin yoksullarla, yetimlerle, kimsesizlerle ve yüreği yaralı insanlarla her zaman paylaşılması dileğiyle…
**
Sonu bayram olan ay
Ramazan ayı bayramla son bulmaktadır. Başlangıcından sonuna kadar güzelliklerin yaşandığı ve her türlü ibadet ve taatın hayata geçirildiği, hayır ve yardımların yapıldığı ayın sonunda insanları huzur, mutluluk ve sevinç hâli beklemektedir. Ay boyunca sahurlara kalkılmış, oruçlar tutulmuş, iftarlar yapılmış, teravihler kılınmış, hatimler ve duaları yapılmış, zekat, sadaka ve fitreler verilmiş, evler, bahçeler temizlenmiş, her şeyden önce ruhlar ve gönüller arındırılmış, kötü alışkanlıklar terk edilmiş, iyi ve güzel davranışlar hayat tarzı haline getirilmiş ve fıtrata uygun yaşama bir ideal olarak zihin ve gönüllere kodlanmış bir ruh haliyle yarın bayram namazlarına gidilecek.
Bayram namazı kılındıktan sonra, başta imam ve müezzin olmak üzere herkesle bayramlaşılmış, dargınlar barışmış, toplumsal kardeşlik atmosferi oluşmuş bir ortamda bayram havası yaşanmaktadır. Ramazan Bayramı’nda, camiden çıkıldıktan sonra insanlar ailelerinin yanlarına giderek onlarla bayramlaşırlar ve birlikte yemekler yenilir. Daha sonra komşular, akrabalar ve tanıdık -tanımadık hemen herkesle bayramlaşma süreci başlar. Bu süreç birey ve toplum açısından coşkunun ve mutluluğun zirve yaptığı zaman dilimleridir. Aynı zamanda toplumsal barış ve huzurun en yoğun yaşandığı anlardır.
Cenab-ı Hak bütün Müslüman kardeşlerimizin oruçlarını, teravihlerini kabul ederek, daha nice Ramazanlara ve Bayramlara erişmelerini nasip etsin.
**
Günün Duası: Allah’ım! Bu günde tuttuğum orucu kendin ve resulün beğendiği şekilde mükâfatlandırıp kabul buyur ve onun furuunu -iman ve ihlâs olan- usulüyle pekiştir; efendimiz Muhammed ve onun tertemiz Ehlibeyti hakkında -Ey Rabbim!- Ve bütün övgüler âlemlerin rabbi olan Allah’a mahsustur.
**
Allah’ı sevmeli
Bu konuda önce Yüce Rabbimize kulak verelim. Gerçek mü’minler Allah’ın her şeyden çok severler.(Bakara)
Ey iman edenler! Eğer dinden dönerseniz, o zaman Allah bir başka millet getirir. Allah onları sever, onlar da Allah’ı sever.(Maide) Ey peygamberim onlara şöyle de; “Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyunuz. O zaman Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı affetsin.”(Al-i İmran) Bu ayet bize şunu söylüyor, Allah’ı sevdiğini söyleyen kimse eğer doğru söylüyorsa, Hz Peygamberin ardına düşen ve onun gösterdiği yolda gider. İşte o zaman Allah da okulunu sever suçlarını bağışlar
Allah’ı herkesten çok sevmeli; Allahu Teala bir de şöyle buyuruyor; Bir Müslüman’ın Allah’ı, Peygamber’i ve onların yolunu babasından, anasından, çocuklarından, eşinden, kardeşinden, soyundan sopundan, malından mülkünden işinden ticaretinden evinden bundan daha fazla sevecektir. Peygamber Efendimiz bu ayeti şöyle açıklıyor; Bir Müslüman imanın zevkine varabilmek için Allah’ı ve Resulü’nü herkesten fazla sevecektir.(Buhari)
Allah’ı sevmeyi yine ondan istemeli; Davut Aleyhisselam şöyle dua ederdi; “Allah’ım, senden Seni sevmeyi, seni sevenleri sevmeyi ve senin sevgine ulaştıracak amelleri sevmeyi dilerim. Allah’ım, senin sevgini bana canımdan ailemden ve soğuk sudan daha ileri kıl.”(Tirmizi)
İbadet bir sevgi ifadesidir; Resuli Ekrem Efendimiz geceleri uykusunu bölüp kalkar, ayakları şişine kadar ibadet ederdi. Bir gün Ayşe annemiz ona; “Allah senin geçmişte yaptığın, gelecekte yapabileceğin bütün hatalarını bağışladığı halde kendini niçin bu kadar yoruyorsun” diye sordu. Efendimiz ona “Allah’a şükreden bir kul olmayayım mı?” diye cevap verdi.(Buhari)
İbadet eden kimse, Allah’ın sevgisini kazanır. Kulu Allah’a en fazla yaklaştıran ise farz ibadetlerdir. Farz ibadetlere ilave olarak yapılan nafile ibadetler, kulu Allah’a yaklaştırır ve sonunda onu sevdirir. İşte o andan itibaren kul ne isterse Allahü Teala ona istediğini verir.(Buhari)
İnsan sevdiği ile beraber olacaktır; Bir bedevi; Peygamber Efendimize kıyametin ne zaman kopacağını sordu, Efendimiz de onun sorusuna, “Kıyamet için ne hazırladın” diye bir soruyla karşılık verdi, adam; öyle fazla bir namazı, orucu, sadakası bulunmadığını fakat Allah’ın ve Resul’ünün sevdiğini söyleyince Allah’ın elçisi ona; “o halde sen sevdiğinle berabersin” buyurdu. Ölmek üzere olan Mümine Allah’ın rahmeti rızası ve cenneti müjdelenir o vakit bir an önce Allahu teâlâ’ya kavuşmak ister. O zaman Cenabı Hak ona kavuşmayı arzu eder.(Buhari)
Allah kimi sever? Allah-u Teâlâ iyi özelliklere sahip olanları sever, mesela kendisine, en üstün saygıyı besleyenler (Ali İmran), sabredenler (Ali İmran), kendisine güvenip dayananlar, (Ali İmran) adil olanlar (Maide) iyilik eden ve işini güzelce yapanlar (Bakara) çok tövbe eden ve çok temizlenenler (Bakara) ve Peygamber Efendimiz’in ardından gidenler, (Ali İmran) onun sevdiği kimselerdir. Cenabı Mevla’nın sevdikleri arasında; Allah rızası için birbirini sevenler, birbiriyle ilgiyi kesmeyenler, birbirini ziyaret edenler, birbirine yardım edenler, ihtiyaçları olduğu halde mallarını birbirinden esirgemeyenler vardır. Allah-u Teâlâ; kendisine karşı gelmekten sakınan, gönlü zengin, kendi haliyle işiyle ibadeti ile uğraşan kulunu da sever.(Müslim)
Allah kulunu severse; Allah-u Teâlâ bir kulunu severse, onu bütün varlıklar sever. Bunun nasıl olduğunu Peygamber Efendimizin hadislerinden öğrenelim; Cenab-ı Mevla bir kulu sevdiği zaman, Cebrail aleyhisselam’a; “Ben falanı seviyorum, onu sen de sev!” diye emreder. Cebrail de o kulu sever, sonra da gök halkına Allah-u Teâlâ falanı seviyor, onu siz de seviniz!” diye seslenir göktekiler o kimseyi sever, sonra yeryüzündekilerin gönlünde o kimseye karşı bir muhabbet uyanır. (Buhari) Allah-u Teâlâ bir kulunu severse onu ballaştırır. Yani ölmeden önce ona güzel işler yaptırır. Böylece onu komşularına, etrafındakilere sevdirir ve o bu haldeyken ruhunu alır.(Hanbel) Allah-u Teâlâ sevdiği kulunu, tıpkı hastasına zarar gelmesin diye yemesine içmesine titizlendiği gibi, dünyaya bulaşıp kirlenmekten korur. (Hanbel) Şunu da iyi bilmelidir; Allah-u Teâlâ iyiliğini dilediği kulunun cezasına dünyada verir. Kul başına gelene isyan etmeyip rıza gösterirse, Allah da ondan hoşnut olur, kulun başına gelen sıkıntı ne kadar büyük olursa, ona verilecek ödül de o kadar büyük olacaktır. (Tirmizi)
Yazılarımızın sonuna gelmiş iken; Rabbimizin her daim kendisinden razı olacağı kullardan olmak dileğiyle, Hayırlı bayramlar.







Yorumlar kapalı.