Akıp giden bir zaman selidir hayat. İçinde yığınla dert elem taşır. Her yüreğin taşıdığı dert aynı değildir ve her kalbin ağrısı başka başkadır. Bir şey arar insan. Her şeyin içinden sadece bir şey; O da vefadır. Vefa her türlü acının ilacıdır. Yokluğun, yoksulluğun, yalnızlığın, umutsuzluğun. Çünkü vefa sadakatin kardeşidir. Sıdk ise en yüksek payedir.
Ruhlar âleminde bir söz vermiştir Rabbine insan. Hayatının bir ve tek sözü. “Evet Sen bizim Rabbimizsin.” Bu sözde o kadar derin manalar vardır ki, insan ömrü boyunca ya bu sözün gereğini yerine getirmek için çırpınır yahut sözünü unutur başka heveslere dalar. Rabbine verdiği söze karşı vefa gösterenler bu âlemde mümin olma gibi bir ayrıcalığın şerefiyle şereflenirler.
İnsan dünyaya bir hayat ikramıyla gelir. Heybesinde kendisine takdim edilen bir hayat vardır; taze, temiz ve kirlenmemiş. Yürüdüğü yolda o hayattan parçalar alır ve kullanır. Bir zaman tünelinde ışıklar yakmaya çalışır. Ve o ışıklar sayesinde ebedi hayata yol alır.
Ömrü herkes kendine göre tasnif eder. Öncesi ve sonrası diye başlayan ifadelerle; çocukluk, gençlik, olgunluk ve yaşlılık gibi bölümlerden oluşur hayat.
Allah çocukluğa ilahi bir masumiyet yüklemiştir. İnsan bu saflık içerisinde hata yapmıyor, yapsa da Allah o hataları günah defterine yazmıyor. Ta ki akıl, iyi ve kötüyü ayırt edene kadar. Hayrı ve şerri bilmek insana yeni sorumluluklar yüklüyor ve insan çocukluğunun masumiyeti üzerine bina ettiği hayatında gençlik, olgunluk, yaşlılık yıllarını kurmaya devam ediyor.
Mükellef olduğu andan itibaren ne yaparsa onun kaydı tutuluyor. Kozasını örmeye başlıyor. Ahiret yuvasına her geçen gün yeni şeyler katıyor. İnsan ebedi âlem için ya bir saray yapıyor yahut bir uçurum. İnsan ömrünü, kendisine lehte veya aleyhte şahitlik yapmak için öre öre büyütüyor.
Ömrün vefalısı başta Rabbine karşı gerçek bir kulluk derdi içinde olmakla başlıyor. Temiz niyetlerle dolu bir kulluk. Kur’anın ve Peygamber Efendimizin çizdiği hassasiyetler içinde bir kulluk.
Gözünü ve gönlünü kirletmeden yaşanılan bir hayat vefalıdır insan için.
Ömrün son anına kadar derin bir hassasiyet içerisinde zamandan istifade edilen bir hayat vefalıdır.
Her hareketin ilahi rızaya uygunluğunu test ederek tüketilen ömür vefalıdır.
Ferdi ve içtimai hayatta yegâne belirleyicinin Allah ve Resulünün emirleri olduğu bilincini taşımaktır vefalı ömür.
Vefalı bir ömür, dünya ve içindekilere kanmadan, gönlü kaptırmadan, ibreyi başka yöne saptırmadan, kalp sensörlerini köreltmeden dünya ve ahiret dengesini tıpkı Efendimiz gibi Refik-i Ala’ya maddi hiçbir değerle çıkmama hassasiyetini gerektirir.
Hesabını nasıl veririm bana verilen bu kadar imkânın? Nasıl altından kalkarım Rabbimin bunca lutfunun şükrünü eda edemediğim için? Duygusuyla sürekli bir nedamet hisleri içerisinde olmayı gerektirir.
Yarın hesap gününde her şey bizden hesap soracak. Eşimiz, evladımız, komşumuz, eşyamız. Bizimle ünsiyet içinde olan ve olmayan ne varsa. Ve bu soruların en ağırı “ömrünü nerede tükettin?” sorusu gelecek.
O ömrün vefasını eğer bu soruların cevabını kolay verebilirsek o zaman göreceğiz.
Kısaca ömür, kulluk görevimizi eğer bizi felaha erdirecek amellerle doldurmuşsak o zaman vefalıdır.
Yarın huzur-i mahşerde, “oku kitabını” denildiği zaman geçen kareler temiz, sayfalar bembeyaz ise o ömür en dar zamanımızda bize vefa göstermiştir demektir.
İçini isyanla, günahla ve bize haber verilen ebedi hayata duyarsızlıkla doldurduğumuz bir ömür, yarın boynumuza dolanacak ve “beni neden heva ve heveslerin için tükettin?” diye hesap soracak…
Salih Zeki Meriç
(Altınoluk Dergisi







Yorumlar kapalı.