Özer Kanlı
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Babalar günü

Babalar günü



  Pazar günleri yazılarıma ara verdiğim için bugün yazmak istedim “Babalar Günü” ile ilgili duygu ve düşüncelerimi…

   Gerçekten de insan yaşadığı müddetçe unutmaz, hep rüyalarında, hayalindedir ölen atası.

   Karşınıza çıkar, aklınıza girer pek çok yerde, olayda.

   Hele hele benim babam gibi oldukça belirleyici, etkili ise…

   O yüzden babamı anlatmak istiyorum bugün, “kıssadan hisse” diyerek…

   Tabii ana candır, ana yardır, ana doğuran, koruyan, kollayandır; cennet onların ayağının altındadır ama babalara da haksızlık etmemek lazım.

   Kolay değil baba olmak da…

   Belki ilk evlendiğiniz zaman çocuklarınız küçükken çok zor gelmez size babalık ama yaş ilerledikçe sorumluluk arttıkça çok daha net anlarsınız kolay olmadığını babalığın.

   Benim babam köylü idi.

   1928 yılında doğmuştu.

   İkinci dünya savaşını her şeyi ile yaşamıştı.

   İngiliz askeri olarak Süveyş ve İtalya’da bulunmuştu.

   İlkokul sona kadar okumuştu ama üniversite mezunlarına taş çıkarırdı yazıları, düşünceleri, İngilizcesi, dünyaya bakışı.

   Benim babam doğrucu adamdı.

   Yalan söylememe üzerinde çok dururdu.

   Hayatım boyunca bir kere bana çok kızdı o da bir arkadaşın evinde top oynayıp eve geç kaldığımda söylediğim masum yalana rağmen…

   “Neredeydin?” diye sormuş ben arkadaşımda olmama rağmen evin karşısındaki boş alanda top oynadığımı söylemiştim.

   Beni arkadaşımın evinde gördüğü için tekrar sormuş ve “doğru söyle neredeydin?” diye üstelemişti.

   Ben ısrar edince de çok kızmış ve “sakın önemsiz de olsa yalan söyleme, yalan söylemeye alışmak böyle başlar ve bir gün başına bela olur” demişti.

   Masum insanlar, güçsüzler, garibanlarla asla uğraşmaz, parasının, makamının verdiği güçle atıp tutanlara, şımarıklık yapıp karşısında olanları ezmeye çalışanlara asla tahammül etmez; bir gün bir şekilde onlara günlerini göstermeyi görev bilirdi.

   Bir gün TMT’nin yönetim kademesinde olmamasına rağmen, öyleymiş gibi bir tanıdığın canını ezmeye kalkan kişiye öyle bir kızmıştı ki adamın yanı sıra ben bile titremiştim korkudan.

   1.90 cm boyu vardı.

   46 numara ayakkabı giyerdi.

   Elleri bahçe küreği gibiydi.

   Vurduğunu devirecek güçteydi yani kısacası.

   Ama ona rağmen asla şiddete başvurmazdı.

   Bize de “kimseye vurmayın, ansızın kötü bir yerine gelir, o sakatlanır, siz ömür boyu vicdan azabı” çekersiniz derdi.

   Kızardı ama beş dakikada öfkesi geçerdi.

   Hırsızlıktan, ursuzluktan kaçınır bunlara yeltenenleri çok sert bir şekilde eleştirirdi.

   20 Temmuz 1974 Barış Harekatı çok şeye sahip olabilirdi ama yeltenmedi bile.

   Çalışmayı, çalışıp, hak edip kazanmayı tercih ederdi hep…

   Büyükelçilikte makam şoförü idi ama Büyükelçiliğin yazlık ikametgahı Villa Fırtına’nın bakımı, idamesi, bahçe bakımı, elçiliğin jeneratörünün bakımı, Lefkoşa’daki ikametgahın pek çok aksağının, eksiğinin giderilmesi de onun uhdesinde idi.

   Görevi değildi ama bütün bu saydığım yerlerdeki işlerin çoğunu o yapar yaptırırdı.

   Neden?

   Çünkü çalıştığı yere, o yer babasının malıymış gibi hizmet vermekti şiarı.

   Vatansever idi.

   Anavatan Türkiye’ye büyük bağlılık duyar, “Allah bizi Türkiyesiz bırakmasın. Biz İngiliz döneminde neler çektik biliriz. Türkiye’nin bize desteği olmasın Rum’un bize ne yapacağını da çok iyi biliriz” derdi, tıpkı anacığım gibi.

   Yenicami ile Beşiktaş’ı tutardı takım olarak.

   Neden mi?

   Kendisinin ifadesine göre Yenicami mahallesinde otururken Yenicami’yi tutmuş, Yenicami siyah beyaz forma giydiği için Türkiye’den de bir takım tutma durumu ortaya çıktığında  siyah beyazlı Beşiktaş’ı tutmayı tercih etmişti.

   Allah rahmet eylesin.

   İnşallah mekanı cennettir.

   Ben babamı hep sevdim, gurur duydum.

   İnşallah tüm evlatlar babaları ile hep gurur duyarlar.

   İnşallah babalara hep evlatlarının gurur duyacağı şeyler nasip olur.

   Dua ediyorum hep anam, babam için hâlâ ama onlar için şiir de yazmak isterdim.

   Yazamadık.

   Bunu gidermek için gerek ailem, anam, babam gerekse dünya halleri için güzel şiirleri okumayı sevdim..

   Örnek mi?

   İşte sevdiğim, babaları anlatan üç şiirden bölümler…

**

‘babam ve ustam’dı o benim
sebebim rehberim en eski şiirim

…
Babam yıllarca sustu kelimeleri sevdi
bilmedi kuşların omuzlarını terk ettiğini
…
Babam benim suya bakıp ağlayan ustam
karagözlü çırakların babalık hakkı
seni kimseye sormam
…
Ağıtçılar da gitti sessizliği bizde unutup
bir daha bakmasın ölümün güzel yüzü
kış gelmesin senin uykusuz alnına
kış gelmesin ölüm dönsün postacı kılığında
kimse evini açmasın
ölüm dönsün toprağına
yaprağı çürümüş dal olsun ölüm
ölüm de çürüsün burada
ölümü çağıran kış da çürüsün

Haydar Ergülen

**

“Hayatta ben en çok babamı sevdim.
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla ha düştü, ha düşecek…
Nasıl koşarsa ardından bir devin,
O çapkın babamı ben öyle sevdim.”

Can Yücel

**

“Baba!
her yılbaşında
sana söyleyecek
bir tek
sözüm var:
‘Seni ne kadar çok seversem
o kadar
çok olsun ömründen geçen yıllar…’

Baba!
Babam, ağabeyim, kardeşim, arkadaşım!
Ne zulüm, ne ölüm, ne korku
başımı eğemez!
Yalnız senin elini öpmek için
eğilir başım.”

Nazım Hikmet

Babalar günü
+ -

Yorumlar kapalı.