Pınar Savun
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Çocuk büyütmek, bir gün kapıyı açmayı göze alabilmektir

Çocuk büyütmek, bir gün kapıyı açmayı göze alabilmektir



 

Bazen tek bir resim, sayfalarca yazının anlatamadığını anlatır.
Geçen gün bir Rus ressamın sosyal medyada “Çocuk Büyütmek” adıyla paylaşılan bu çalışması da onlardan biri…
Bir kapı…
Kapının kenarında yıllar boyunca çizilmiş boy ölçüleri…

Ve sonra o çizgilerin bittiği yerde açılan kapı…
Gökyüzüne doğru süzülen kuşlar…
Resmi ilk gördüğümde aklıma tek bir cümle geldi:
  Aslında çocuk büyütmek, onları kendimize ait kılmak değil; bir gün bizden ayrılabilecek kadar güçlü yetiştirebilmektir.
  Çocuk küçükken hayatımızın merkezi olur.
İlk adımını bekleriz.
İlk kelimesini…
İlk okul gününü…
İlk başarısını…
Duvarlara çizdiğimiz her boy çizgisi aslında yalnızca onun ne kadar uzadığını göstermez.
Bizim de onun çocukluğundan bir parça daha eksildiğini gösterir.
Çünkü her santimetre…
Bize biraz daha yaklaşan vedanın sessiz habercisidir.
Ne garip değil mi?
Yıllarca “büyüsün” diye dua ederiz.
Sonra gerçekten büyüdüğünde, keşke biraz daha küçük kalsaydı deriz.
Ebeveynlik tam da bu çelişkinin adıdır.
Bir yandan kanat olmak istersiniz…
Bir yandan o kanatların sizden uzaklaşacağını bilirsiniz.
Belki de bu yüzden çocuk büyütmek yalnızca sevgi değil, aynı zamanda sürekli bir bırakabilme pratiğidir.
Ben bunu son günlerde çok daha derinden hissediyorum.
Çocuklar büyüdükçe yalnızca onların hayatı değişmiyor.
Ebeveynlerin de kimliği değişiyor.
Eskiden her şeyi size soran çocuk, artık arkadaşına danışıyor.
Size anlattığı heyecanları başkalarıyla paylaşabiliyor.
Yanınıza sevgiyle, coşkuyla koşarak gelen çocuk, büyüdükçe telefonunuza saatlerce cevap vermeyen bir ergene dönüşebiliyor.
İşte o anlarda aslında sınanan şey çocuğun sevgisi değil…
Bizim sevgimizin olgunluğu oluyor.
Çünkü gerçek sevgi;
karşı tarafı kendimize bağımlı tutmak değildir.
Onun özgürleşmesine rağmen yanında kalabilmektir.
Psikoloji bize güvenli bağlanmanın en önemli göstergelerinden birinin, çocuğun zamanla ebeveynden ayrışabilmesi olduğunu söyler.
Yani sağlıklı gelişim, anne babaya daha az ihtiyaç duyuyormuş gibi görünmesiyle başlar.
Bu bazen ebeveyn için incitici olabilir.
Ama çoğu zaman sorun sevginin azalması değildir.
Sevginin yön değiştirmesidir.
Çocuk artık dünyayı keşfetmeye başlamıştır.
Ve bu keşfi yapabilmesi için kapının bir gün açılması gerekir.
Belki de resimde beni en çok etkileyen ayrıntı, kapının ardındaki kuşlardı.
Çünkü çocuklar aslında bizim kafesimizde kalmak için doğmaz.
Uçmayı öğrenmek için doğarlar.
Biz ise onların uçmasını izlerken, içimizde aynı anda iki duygu taşırız.
Gurur…
Ve özlem.
Belki de iyi ebeveynlik, çocuğu hiç bırakmamak değildir.
O kapıyı açabilecek cesareti gösterebilmektir.
Çünkü bazı kapılar kapanmak için değil…
Bir çocuğun kendi gökyüzüne kavuşabilmesi için açılır.

Çocuk büyütmek, bir gün kapıyı açmayı göze alabilmektir
+ -

Yorumlar kapalı.