Bu yaşanmış hikâyemizde çocukluğu süresince psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kalmış direnişçi bir erkek var. Yazımızda gerçek isimleri değil rumuz kullandığımızdan, hikayesini bizlerle paylaşan kişiden “Erdal” olarak bahsedeceğiz…
Kendisini bildi bileli diğer erkek çocuklarından farklı olduğunu hisseden Erdal, çocukluğunu bu farklılığın getirdiği sorunlarla yüzleşerek geçirdi. Neden diğerleri gibi olmadığını sorgulamaya başladığı süreçte, psikolojik sorunlar yaşamaya başlayan Erdal, “Düşünsenize, daha çocuk yaşımda kafamın içinde bir sürü insan aynı anda konuşuyordu” diyerek küçük bedeninde yaşadığı ağır travmaları bizlerle paylaşıyor.
Gelin bu yaşanmış hikâyeyi Erdal’dan dinleyelim:
“Farklı olduğumu hissediyordum”
“Astım türü alerjik hasta olduğumdan, zorlu bir bebeklik süreci geçirdim. Bu hassas durumumun etkisiyle, haliyle annemin yoğun ilgisiyle büyüdüm. Annem hep üstüme düşerken maalesef babam aynı şekilde davranmaz, bana karşı ilgisiz kalırdı. Onun beni neden sevmediğini hep merak eder ama soramazdım. Bu yüzden hiçbir zaman baba sevgisi nedir tam olarak algılayamadım.
Çocukluğumda diğer çocuklardan farklı olduğumu hisseder ama tam bir anlam veremezdim. Hep çelişki içindeydim. Kız çocuğu gibi davranırdım hatta sesim bile öyle çıkardı. Neden diğer erkek çocukları gibi olmadığımı, naif olduğumu sorgular, benim gibi başka çocuklar olup olmadığını merak ederdim.
Çocuk yaşta psikolojik sorunlar
İlkokulda çevremdeki erkek çocukların kızlara ilgisi varken, benim hiç olmazdı. Ben kendimi kız gibi görüyordum. Hatta evimizde Barış Akarsu’nun bebek benzeri vardı. Ben de kızların oynadıkları oyunlardan oynamak, onlar gibi olmak istediğimden, bu bebekle oynamayı çok sever, uzun saçlarına kremler sürerdim.
Diğer erkek çocuklarından farklı olduğumu hissetme sürecimde; acaba ben tek miyim, neden diğerleri gibi değilim diye sorgulamaktan psikolojik sorunlar yaşamaya başladım. Düşünsenize, daha çocuk yaşımda kafamın içinde bir sürü insan aynı anda konuşuyordu. Korkularım da vardı; sanki yok olacakmışım ve bir daha hiç olmayacakmışım gibi kaybolma kâbusu yaşıyordum. Sıkıntılarımdan kurtulmak için, o dönem tek çıkış yolum olan hayal dünyama sığınır, kendi kurduğum bu diyarda güvende hissederdim.
“Gizli gizli makyaj yapardım”
İlkokul dönemini bu duyguları ve içimde yaşadığım ikilemleri bastırmaya çalışarak geçirdim. Biraz daha büyüdüğümde, ortaokul döneminde kendimi kabul etmeye mesela içimden gelen renkli kıyafetler giyme arzumu bastırmamaya başladım. Ki bu benim için büyük bir adımdı. Bu dönemde; evde gizlice annemin kıyafetlerini giymeye, aksesuarlarını takıp, makyaj yapmaya başladım. Hatta makyajın benim için yaratıldığını düşünür, bir erkek çocuğu olarak sürekli gizli gizli makyaj yapardım. Hiç yakalanmadım…
Geceleri ‘Allahım, sabah kız olarak uyanayım’ diye dua eder, ağlaya ağlaya uyurdum. Sabah değişmeyen gerçekle uyandığımda üzülür, sanki gizli bir hayatım varmış gibi hissettiğimden, bu gerçeğin ağırlığıyla acı çekerdim. Sürekli olarak dışlandığımdan, kendimi yalnız hissederdim. Anlayacağınız tek başına olan, yalnız bir çocuktum.
Ben yalnızca, doğal bir şekilde, içimden geldiği gibi olmak istiyordum. Ama hayat bana adil yüzünü göstermiyor, hissettiğim gibi davrandığımda, hayatım kabûsa dönüşüyordu. Diğer çocuklar tarafından, sürekli olarak fiziksel ve psikolojik şiddete maruz kalıyor, dışlanıyordum. Nazik ve yavaş bir çocuk olduğumdan da karşılık veremiyor, kendimi koruyamıyordum. Bu nedenle uzun yıllar erkek çocuklarının aşağılayıcı sözlerine, alaycı tavırlarına ve itilip, kakılmaya maruz kaldım. Yaşadığım sorunlardan kaçış yolu olarak, ortaokul döneminde sigaraya başladım.
“Sanki içimde hapsolmuş bir kız vardı”
Hiçbir zaman yanlış bir şey yaptığımı düşünmedim çünkü kız ruhuyla, erkek bedeninde doğmayı ben istemedim. Eğer bana sorulmuş olsaydı, herkes gibi, daha doğrusu toplumda normal olarak kabul edilen biri gibi olmayı seçerdim. Ama ben farklı doğdum ve kendimi bildim bileli hep farklı hissettim. Öyle ki, içimde bir kız çocuğunun hapsolduğunu ve ben büyüdükçe, içimdeki kızın da büyüdüğünü düşünürdüm. Sesim bile çok ince ve haliyle kadınsı çıkıyordu. Kendimi kız çocuğu gibi hissettiğimden, onlara nasıl davranılıyorsa, bana da aynı şekilde davranılmasını istiyordum. Kendimi erkek gibi gördüğüm tek yer tuvalet oluyordu…
Tüylenmeye başladığımda, kendimi iğrenç hissetmeye ve kendi kendimi dışlamaya başladım. Ben, bu bedene ait değildim. Uzun saçlarım olmasını isterken, sürekli olarak traş olmam gerekiyordu. Bu dönemde yüzüme kimsenin dokunmasını ve öpmesini istemiyor, aynaya bakamıyordum.
“Psikolojik şiddet uyguluyorlardı”
Ailem ise beni anlamıyor, eşcinsel tavırlarımı görmezlikten geliyordu. Durumumu fark etmemeleri ya da görmezden gelmeleri beni daha da bunalıma sokuyordu. Kızlar gibi davranma, onlar gibi giyinme isteğimi göremiyorlar, ses tonumun inceliğini duymuyorlardı. Gerçek beni görmek istemeyerek bana psikolojik şiddet uyguluyorlardı ama farkında değillerdi. Bu durum beni derinden yaralıyor, benimle doğru şekilde iletişim kurmalarına ve gerçek beni görmelerine derinden ihtiyaç duyuyordum.
Neden beni olduğum gibi kabul edip, saygı göster miyorlardı? Çünkü gerçek beni değil, yalnızca görmeyi diledikleri erkek çocuğunu karşılarında istiyorlardı. Olduğum kişinin onlar için bir değeri yoktu ya da ben öyle hissediyordum. Eşcinselliği bir hastalık olarak gördüklerinden, kendimi onlara doğrudan ifade edemiyor, erkeklere karşı hislerim olduğunu paylaşmak istiyor ama yapamıyordum. Halbuki bu doğrudan cinsellikle ilgili değil tamamen duygusal bir durumdu, içten gelen masum duygulardı. Kendi yaşıtlarım ilk aşklarını mutlulukla yaşayıp, duygularını özgürce ifade edebilirken ben hiçbir şekilde duygularımı ifşa edemiyordum. Bu yüzden içime kapanık ve yalnızdım.
Sürekli şekilde aile içinde erkeksi baskı vardı. ‘Benim oğlum futbol oynayacak, askere gidecek, kızlarla gezecek’ gibi erkekliğime vurgu yapan cümleler kuruluyordu, özellikle de babam tarafından. Gerçek beni görmek yerine, beni kafalarında oluşturdukları erkek evladı gibi büyütmeye çalışıyorlardı. Ama ben erkek çocuğu gibi hissetmiyordum. Bu noktada şansızdım, beni algılamayan bir aileye sahiptim.
Ailelere mesaj…
Tüm aileler çocuklarını baskı altında tutmadan; onların istedikleri renkleri giymelerine, diledikleri oyuncaklarla oynamalarına ve kendilerine uygun mesleği seçmelerine izin vermeliler. Kız veya erkek olarak kalıplaşmış düşüncelerin dışında davranan çocukların, istedikleri gibi kendilerini ifade etmelerine izin verilmesi ve bunun için sağlıklı iletişim ortamının sağlaması gerekir.
Benimle aynı durumda olan çocuklara karşı doğru şekilde nasıl yaklaşılacağıyla ilgili bir uzmandan yardım almalarının çok önemli olduğunu da belirtmek isterim. Bu yaklaşımın gerekliliğini çok acı çekerek öğrendim. Bunlar içten gelen davranışlar; böyle doğuluyor, ben böyle doğdum. Çocukların gerçek cinsel kimliklerinin görülmemesi, kabul edilmek istenmemesi durumunda, ileride psikolojik olarak çok büyük sorunlar yaşayacaklarını söyleyebilirim. Ben şu anda yetişkin bir birey olarak bu süreci yaşıyorum. Eğer ailem bana farklı yaklaşıp, gerçek beni görmüş olsalardı psikolojik olarak daha sağlıklı büyüyecektim. Ama gerçek beni kabul etmek yerine, olmamı istedikleri kişi gibi davrandıklarından şimdi büyük psikolojik sorunlarla boğuşuyorum.
Keşke toplum bizi olduğumuz gibi kabul etseydi. İnsanlar kendileri gibi olabilseler, davranabilseler daha mutlu bir toplum olabilirdik ve daha sağlıklı. Sonuçda insan olarak, benim de herkes kadar normal bir hayat yaşama hakkım var…
ÖNERİ KÖŞESİ
Çocuğumuza nasıl yaklaşmalıyız?
Uzman Psikolog Gülşen Özgü Koşucu, örnek yaşanmış olayda anlatıldığı gibi bir durum yaşandığında ailelerin çocuklarıyla nasıl iletişim kurmaları ve davranmalarıyla ilgili şu bilgiyi paylaştı:
“İlk olarak şunu vurgulamak isterim ki, cinsel yönelim doğuştan belirlenmektedir. Dolayısıyla cinsel yönelimden dolayı çocuklarınızı veya kendinizi suçlamamanızı ve baskı yapmamanızı tavsiye ederim. Maalesef, terapiye başvuru yapan ailelerden en sık duyduğum; çocuklarının cinsel yönelimini değiştirme arzuları olup, bu yazıda da belirtildiği gibi çocuklarını olduğu gibi kabullenmemekte ısrarcı olmalarıdır.
Ailelerin çocuklarının benliğini değiştirme çabaları işe yaramayacaktır, bunun yerine onları anlamaya çalışmalarını ve empati kurmalarını önermekteyim. Yazıda da belirtildiği gibi hiçbir kimse ait olmadığı bir bedende doğmak istemez. Bu yüzden ailelere en önemli tavsiyem onların yanında olduğunuzu her daim hissettirmenizdir. Eğer bu durumu kabullenmeyip, çocuğunuzu değiştirmekte ısrar ederseniz; bu noktada psikolojisi olumsuz bir şekilde etkileneceğinden, gitgide sizden uzaklaşıp, yalnızlığa doğru sürüklenecektir.
Unutmayınız ki eşcinsellik bir ruhsal hastalık değildir. Bu konuda daha fazla bilgi için Cinsel Eğitim Tedavi ve Araştırma Derneği’nin (CETAD) sitesinden bilimsel bilgi ve araştırmalara ulaşabilirsiniz. Konuyu özetlediğimizde; çocuklarımızın cinsel yönelimini değiştirmeye yönelik yapılan müdahaleler, sadece çocuklarımızın ruh sağlığının olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacaktır.
Peki destek almak gerekir mi? Toplumumuzda yaklaşımlar ve tepkiler genelde olumsuz olduğundan birçok çocuk bu durumu ebeveynlerine açıklamaktan endişe duyar ve yargılanacağını düşündüğünden, konuşmaya çekinir. Zaten daha kendisi kabullenmekte güçlük yaşarken, ailesine bunu aktarmak daha da güç bir süreç olacaktır. Dolayısıyla, eğer böyle bir durumdan şüphe ediyorsanız, bu konu üzerinde çocuğunuzu konuşturmaya teşvik etmeniz doğru bir yaklaşım olur.
Bu durumdan kaçmak veya görmezden gelmek yerine, saygı gösterdiğinizi hissettirmeniz, çocuğunuzun içinde yaşadıklarını dışa vurmaya yardımcı olacaktır. Çocuğunuzla bu konuyu konuştuktan sonra, hem sizin hem de çocuğunuzun bir süre psikolojik destek almasını öneririm. Maalesef toplumumuzun bakış açısından, yargılarından ve yaklaşımından dolayı çocuğunuz dışlanmış hissedebilir. Yazıda da belirtildiği gibi çocuğunuz yaşıtları tarafından psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kalabilir. Ebeveynler içinde kolay bir durum olmamasından dolayı, sizin de uzman desteği almanız ve çocuğunuza nasıl davranacağınız konusunda bilgilenmeniz önemlidir. Bu durumda bir cinsel terapiste başvurulması ve destek alınması doğru bir yaklaşım olacaktır.







Yorumlar kapalı.