Kırgınım işte…
Kırgınım… Hem de çok…
Birilerine, kimilerine kırgınım işte…
Hayat nasıl bir çelişki yumağı böyle?
Tam da mutluluğu yakaladım derken, bir bakıyorsunuz, yüreğiniz paramparça…
Tamiri imkansız kırıklarla dopdolu, kan revan içinde…
Mevsimlerden kış, ya da yaz, bahar da olsa ne fark eder
Siz yüreğinizde kutupları yaşarken…
Aşk izne tabi değil bilirim…
Bilirim de, hiç mi uslanmaz bu deli yürek?
İlk günkü sevda için neden böylesine direnmek?
Ömrün son mevsimini yaşarken bu beden,
Neden son mevsiminde olamadı hiç bu çılgın yürek?
Belki bundandır sevdiklerime bu sonsuz özlem…
Her gün biraz daha yalnızlaşmak
Her gün biraz daha artarak üstümüze üstümüze gelen hüzünler…
Ve bir daha kavuşamayacağımızı bile bile bu delice sevmeler…
Kardeş olsun, dost olsun ya da sevgililer… Ne fark eder?
Siz sevgiyle aşkla yaklaşırken, sizi iten…
Bir başka dünya kuran kendilerine kendilerince ve o dünyada hiç yeriniz olmadığını, olamayacağını hissettiren…
Her fırsatta sizi bir kenara itiveren…
Bu mu yaşamak?
Bu mu sevginin, aşkın bedeli?
Bilemem…
Kırgınım…
Hem de çok…
Ömrümün bu son mevsiminde…
Oysa ben hep sevdim…
Çok sevdim…
Biliyor musunuz?
Bir yalnızlığım terk etmedi beni bunca yıl,
Bir de sevdalarla dopdolu bu çılgın yürek…
Bedenim bile ihanet etti bana
Daha ne desem?…
5 Nisan, 2017.







Yorumlar kapalı.