Osman LAMA’nın arkasından birkaç söz…
Ve ne mutlu bu gök kubbede hoş bir seda bırakabilene…
Kelimenin tam anlamıyla Mağusalı’ydı. Ve de Akdenizli…
Güzel yaşadı bilebildiğimce…
Vefalı bir evlat… Sadık bir eş… Fedakar bir baba ve tam anlamıyla dost gibi dosttu…
Çok mutlu bir evliliği oldu sevgili Sunakan ile, lise arkadaşıydılar…
Çok değerli evlatlar yetiştirdiler… Gözbebekleri Banu ve Deniz…
Herkes severdi Osman LAMA’yı… O da herkesi…
Kötü gün dostuydu…
Hep arar sorardı dostlarını…
Hafta sonları teknesiyle denize açıldığımız bir hafta sonu, bize kendi elleriyle teknede pişirdiği ve karpuzla yediğimiz bulgur pilavının tadı hâlâ damağımda…
Yıllarca çalıştı… Gezdi-tozdu… Dostlarıyla yedi-içti…
Varlığıyla övünmedi… Yokluğuna üzülmedi…
Ve tatmadığı zevk de dert de kalmadı bu fani dünyada…
Son tatilini Antalya’da sevgili eşi ile birlikte mutlu bir şekilde sonlandırmaya hazırlanırken, kalbi bedenine yenik düştü…
Acı ama gerçek…
Osman LAMA sevdiklerine, sevenlerine veda edip sonsuzluğa yol aldı…
O’nu hep gülümseyerek anacağız…
Sevgiyle…
Saygıyla…
Güle güle eski dost..
Güle güle güzel insan…







Yorumlar kapalı.