Şu an bir balkon kenarındayım,
Yanımda mermere uzanmış bir gün ışığı,
Az ileride, yeni açmış bir umut var.
Ara ara serince bir acı konuyor balkonun
demirlerine, ama demirlemiyor.
Kayboluyor gölgesinde denizlerin,
kıyıdan uzaklaşan bir sandal gibi.
Yalnızlık ve maskeler,
zırhları geçip giden kalabalıkların.
Sesler, akşamdan kalma
hüzünler, öfkeler ve yetişme gayretleri.
Yüzlerde yerleşmiş kış kederleri.
Tam o anda, yanımda bir şiir.
Kendi halinde, kendine ait.
Yüzünde ılıkça bir nisan.
Yaz diyor,Yaz, bahara dair!
Altıntoplar, yeşilin arasında
Pırıldayan eşsiz deseni manzaranın…
Mis çiçekleri ve petunyalardan
işlenmiş bir halının ortası, hemen şurası.
Etrafta, unutulmuş ve geçilmiş sabahların
kımıldayan tomurcukları.
Elini açsa insan, bir kuş gibi eline konacak kadar
yakın bahar. O kadar ortası baharın.
O kadar aydınlığı, havaların.
Bir sevinci var bahçenin, bağın.
Bir sevinci var sanki yaşamın.
Koşuyor bir çocuk, aynı bir ses gibi,
heyecanlı ve gerçek. Ve doğuyor güneş
gün içinde tekrar tekrar dağdan da
buluttan da geçerek.
Aynı anda bir şiir, kendi halinde,
kendine ait, doğuran kendini,
kendinden.
Yaz, diyor, yaz, bahara dair!
İnsan,
Baş başa kaldı mı kendiyle,
biraz keşke, biraz sitem dilinde.
Önünde hesaplar, kitaplar ve
ödeme planları.
İnsan, hayatın içinde…
Geleceğin düşünceli kaygısında,
başını nerelere yaslasa susmayan
düşünceler dalgasında.
Bazı gün aşkın peşinde,
bazı gün bir maaş gailesinde.
Bazı gün yaşına ait,
bazı gün yıllarca uzakta yaşından.
Aynı anda bir şiir,
baharı hatırlatan.
Arabaların motor sesleri,
Egzoz sesleri,
Temeli dökülen bir binadan yükselen,
Makine sesleri,
telefon sesi, çatal sesi, ayakta sürünen
taş sesi, korna sesi, tuş sesi…
Aynı anda bir şiir,
Daha yüksek diğer tüm seslerden;
Yaz diyor, yaz!
Yaz bugün bahara dair!







Yorumlar kapalı.