Bugünlerde hayat sanki daha da zor.
Karmaşaların yarattığı moral bozuklukları,
İç dünyamıza sirayet eden duygu kaosları,
Boyumuzu aşan metrelik düşünce dalgaları,
Gelecek kaygıları, ‘ne olacak halimiz’ hesapları derken
Çarpıp geçiyoruz birbirimizden;
Birbirimize dokunmadan,
Birbirimizle konuşmadan,
Birbirimizi görmeden.
Bazen bir sandalın denize açılma vakti,
Bazen öğlenin en sıcak saati,
Belki de pembe bir akşamüzeri…
Geçiyoruz işte birbirimizin
Gölgesinin üzerinden aceleci.
Başımızda uğultulu bir gün,
Düşün, düşün, düşün.
Oysa bir şiir, yalnızca bir şiir nasıl daha tırlatır insana
Dibinde gürül gürül çağıldayan yaşamı,
Kafasının koğuşlarından dışarıya fırlamayı!
Bir şiir, bir şiir nasıl da hatırlatır insana,
Düşüncelerine hayatı uzatmayı!
Bugünlerde yeniden hatırlamaya ihtiyacımız var
Sanki dünyayı ve yaşamayı.
Bu açan güne, bu esen göklere,
Bu yeşile, bu lalelere, nergislere
İlk defa bakarcasına bakmaya ihtiyacımız var.
Ve şiir, işte şiir hatırlatır bize bu ilkliği,
Bu‘ilk defa bakar gibi’liği şairin dediği gibi,
Bu mucizeyi,
Bu yaşamın toprakta atıp duran kalbini,
Tepelerde bir bulut gibi çoğalan güneşi,
Dağı, ovayı, okyanusları…
Yeniden hatırlatır bir şiir, hayatın unutulan ihtişamını.
Bugünlerde her şey ne kadar da aynı…
Yollar aynı, konular aynı,
Sohbetle aynı. Aynı yere varıyor sanki
B ütün tarifler ve aynı yere çıkıyor bütün günler.
Otobüsler, tren istasyonları, garlar ve terminaller…
Aynı mutsuzluktan kalkıyor sanki bütün düşmüş
Yüzler.
Dercesine hepsi içinden:
Başka bir yer olmalı, dünya içinde dünyadan güzel.
İşte şiir, şiir ki bir mısralar gemisidir,
Bir anılar denizi…
Kapılınca onun ılık sesine,
Nice kelimelerin ve nice susuşların o güçlü
Ahengine, sarılınca o coşkular, o çocuklar alemine;
Uzaklaşan ve varan, taşınan ve demirleyen,
Giden ve gelen.
Ve dinleten farklı hikayeler,
Farklı evler, farklı sesler…
Ve yeniden keşfettiren dünyayı ve yaşamayı.
Mutlu haftalar …







Yorumlar kapalı.