Çocukların vazgeçilmezleridir oyuncakları. Hepimizin belirli dönemlerde vazgeçilmezi olmuştur ya…Nerede oyuncaklarıyla oynayan bir çocuk görsem çocukluğuma gider, Arabahmet ve Küçük Kaymaklı’daki çocukluk anılarımdaki oyuncaklarım gelir aklıma. Oyuncaklarım derken, öyle şimdiki gibi çok çeşitli, modern teknolojik oyuncaklar değil, genellikle kendi yöntemlerimizle yaptığımız oyun gereçleriydi bunlar. Tahtadan arabalar (-ki genellikle tekerlekleri de konserve kutularıydı), ağaç dallarından sapanlar, bahçemizdeki zangalakları içine koyup üfleyerek hedefleri nişan aldığımız içinden elektrik kablosu geçen borular, ağaç evleri, futbolcu çıkartmaları ve daha niceleri…

İşte oyuncakları ile oynayan her çocuk ve her oyuncak dükkanı gördüğümde aklıma hep o çocukluk oyuncaklarım ve oyunlarım gelir. Yolum İstanbul’a da her düştüğünde, mutlaka uğrarım Sunay Akın’ın “Oyuncak Müzesi”ne. O müzeyi gezerken de içim geçer, geçmişe bir yolculuğa çıkarım.
Bambaşkadır çocukluk duyguları ve anıları… O tozpembe dünyalarında, dünyanın bütün kirlerinden uzakta bir yaşam sürer çocuklar. Ne dertleri var ki oyundan başka? D. Ayça Ergün, Kötü Tüccarlar isimli edebiyat dergisinin 1998’de yayınlanan 8’inci sayısında şöyle özetliyor durumu; “Bir coşkudur çocukluk, bir umuttur en tazesinden, bir sevgidir saf, dahası bir aşktır en sakınalısından. İster sokakta, ister sıcak, büyük ve güvenli bir aile ortamında geçsin, küçücük mutlulukların cennetidir çocukluk. Kiminde bir çikolataya, kiminde bir oyuncağa, kimindeyse yalnızca bir kucaklamaya bakar, yüzlerine yayılan eşsiz kocaman gülümseyiş. Bir renktir çocukluk. Her çocukluk başka bir renk dünyada… Ve bir oyundur çocukluk. Bir oyun çocukluk…”
***
Okuduklarımdan…
Masada yazı, sehpada idam olmaz
Ailemle yaşadığım dönemler haricinde yemeğimi evimde asla bir masada yemedim; çünkü yemek masası almadım hiç. Sıkıcı geldi bana bir iskemleye çöküp yemek yemek.

Benzeri şey, yazarken de yakama yapıştı; dostlarım çoğu kere bir yazı masası armağan ettilerse de nedense o, hep öksüz, itilmiş durdu evin çok ilgisiz bir köşesinde. Denemedim de değil, olmuyor. Kendimi ders çalışır gibi hissediyordum. Nedeni basitti: Konsantrasyonumu ancak ve ancak hareket halindeyken sağlayabiliyorum. Bir de o masa, başlanılan işin tamamlanması için iktidar kuruyor üzerimde adeta. Şiire başladıysan o süreçte bitecek: Ödev korkusu. Oysa benim gibi hep evinde, yalnız yazmayı tercih etmiş birileri için sessizlik içindeki dağınıklık, serbestlik farklı bir disiplin. Müzikten de uzak dururum mesela yazarken; o bile başka bir çağrıyı tetikliyor.
Salonda aynı yerde otururum, ikili bir koltuğun sağ tarafı. Önümde eski bir sehpa vardır. Orada yemek yeri, orada televizyon-film izler, orada yazar ve okurum. Asıl mesele saraysızken de kral olmaksa ben çalışma masasız da edebiyatçı olunabileceğinin kanıtları peşindeyim.
(Bir Delinin Ot Defteri / Küçük İskender, Sel Yayınları, 2012, s.61)
Bir Şiir…
Pâris’te genç iken koyu Baudelaire’perest idim.
Balkon’la, Yolculuk’la, Güzellik’le mest idim.
Sinmişti şi’ri ruhuma ulvi keder gibi;
Absent’e damla damla sızan şeker gibi.
Hulyâsının yarattığı iklim o başka yer!
Gür defnelerle çevrili, afyonlu bahçeler…
Her zevki bir haram olan efsunlu cennetin
Koynunda vardı lezzetli bin türlü nimetin.

Bir gün veda edip o diyârın hayatına,
Döndüm bütün bütün vatanın kâinatına.
Lâkin o bahçelerde geçen devreden beri
Kalbimde solmamıştır o şi’rin çiçekleri.
(Yahya Kemal Beyatlı / Büyü Şiir)
***
Bir Söz…

“Yaşam, aldığımız nefes sayısıyla değil, nefesimizi kesen anıların sayısıyla ölçülür.”
(George CARLIN)
***
Okunmalı…
Huzursuzluk / Zülfü Livaneli
Merhamet zulmün merhemi olamaz!
İstanbul’un kargaşası içinde sıradan bir yaşam süren İbrahim, çocukluk arkadaşı Hüseyin’in ölüm haberi üzerine doğduğu kadim kent Mardin’e gider. Onun, önce sevdaya sonra ölüme yazılmış, Mardin’de başlayıp Amerika’da sona ermiş hayatını araştırmaya koyulur. Böylece âdeta bir girdabın içine çekilir, tutkuyla ve hırsla gizemli bir kadının peşine düşer.

Harese nedir, bilir misin? Develerin çölde çok sevdiği bir diken var. Deve dikeni yedikçe ağzı kanar. Tuzlu kanın tadı dikeninkiyle karışınca bu, devenin daha çok hoşuna gider. Kanadıkça yer, bir türlü kendi kanına doyamaz… Ortadoğu’nun âdeti budur, tarih boyunca birbirini öldürür ama aslında kendini öldürdüğünü anlamaz. Kendi kanının tadından sarhoş olur.
Mardinli Hüseyin ile IŞİD zulmünü misliyle yaşamış Ezidi kızı Meleknaz’ın ve kelamın çocuklarının hikâyesi… Livaneli okuru, sevda ile acının iç içe geçtiği bir Ortadoğu gerçeğiyle buluşturuyor.
(Huzursuzluk / Zülfü Livaneli, Doğan Kitap, 2017, 160 sayfa)







Yorumlar kapalı.