Her temmuz geldiğinde içim buruk bir hal alır. Aklım birden Sivas’a, Pir Sultan Abdal Şenlikleri’ne gider.
Rüyalarıma girer Madımak, olanca alevleriyle.
Her 2 Temmuz’da Asım Bezirci, Metin Altıok, Behçet Aysan, Nesimi Çimen, Muhlis Akarsu, Hasret Gültekin, Asaf Koçak, Uğur Kaynar, Koray Kaya oluyorum. Yaşamlarının baharındaki Nurcan ve Özlem kardeşler, Menekşe’ler, Yeşim’ler, Asuman’lar ve Yasemin’ler oluyorum.
.jpg)
Sivas acısını hissediyorum iliklerime kadar her Temmuz’da. Aziz Nesin’in ve onlarca aydının iliklerine işleyen ateşin sıcaklığıyla.
Çığlıklar ve korku dolu gözler arasında ateşe verildi Madımak Otel’i, faşist zihniyetin saldırısıyla.
Şimdi “maviliklere ve özgürlüğe kanat çırpıyor, göklerde uçuyor” Aziz Nesin’in dizeleriyle 35 can.
**
Bir Şiir…
Yine Sana Dair – Nazım HİKMET
Sende, ben, kutba giden bir geminin sergüzeştini,
sende, ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,
sende, uzaklığı,
sende, ben, imkânsızlığı seviyorum.

Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine
ve kan ter içinde, aç ve öfkeli
ve bir avcı iştihasıyla etini dişlemek senin.
Sende, ben, imkânsızlığı seviyorum,
fakat asla umutsuzluğu değil.
(1949)
**
Bir Anı…
Sanatçı, şairaneliği yıkmak, şiire hakkı olan ama şiiri yazılmamışların şiirini yazabilmek için onların dünyasını, yaşantılarını çok iyi tanımalı, çok iyi algılamalıdır. Dıştan değil, içlerinden, aralarından bakmalıdır onlara. Böyle düşünüyordu. Bunu hem şiirsel eylemiyle, hem yaşamıyla örneklendirmiştir Orhan Veli. Bu yönüne bir yazısında değiniyor Melih Cevdet:
“Orhan Veli fakir fukara ile, boyacılarla, garsonlarla, işçilerle gerçekten dostluk ederdi. Harpten önce bir gün fakir bir işçiyle tanışmıştık: Montör Sabri. Sarhoştu, koltuğunda iki okka ekmek vardı. Boyuna evine geç kaldığından bahsediyordu, ama bir türlü evinin yolunu tutamıyordu. Ertesi gün Orhan ‘Montör Sabri’ şiirini yazdı:

Montör Sabri ile,
Daima geceleyin
Ve daima sokakta
Ve daima sarhoş konuşuruz
O her seferinde
‘Eve geç kaldım’ diyor
Ve her seferinde
Kolunda iki okka ekmek
Geçen yıl bir lokantada Orhan’ı gördüm. Yanında bir ayağı kesik bir adam vardı. Tatlı bir muhabbete dalmışlardı. Orhan, beni görünce ‘Montör Sabri’yi tanımadın mı?’ dedi.”
(SÖZCÜKLER, S.48, Mart-Nisan 2014/2, s.19-20)
**
Bir Söz…

“Hayattaki en büyük zafer hiçbir zaman düşmemekte değil, her düştüğünde ayağa kalkmakta yatar.”
(Nelson MANDELA)
**
Okunmalı…
Paulo Coelho’dan “Simyacı”
Simyacı (O Alquimista), Brezilyalı eski şarkı sözü yazarı Paulo Coelho’nun, yayınladığı 1988 yılından bu yana dünyayı birbirine katan, eleştirmenler tarafından bir fenomen olarak değerlendirilen üçüncü romanıdır.
Simyacı, altı yılda kırk iki ülkede yirmi altı dile çevrildi ve yedi milyondan fazla sattı. Bu, Gabriel Garcia Marquez’den bu yana görülmemiş bir olay. Roman, yüreğinde çocukluğunu yitirmemiş olan okurlar için bir klasik kimliği kazanmıştır.

Simyacı, İspanya’dan kalkıp Mısır Piramitleri’nin eteklerinde hazinesini aramaya giden Endülüslü çoban Santiago’nun masalsı yaşamının felsefi öyküsüdür. Simyacı’yı bulmak kendini bulmaktır. Simyacı’nın dünya çapında bu kadar satmasının sebebi belki de kılavuzculuk niteliğinin ön planda olmasıdır. Simyacı’yı okumak, herkes uykudayken şafak vakti güneşin doğuşunu beklemektir.
Kitabın Konusu: İspanya’dan kalkıp Mısır Piramitleri’nin eteklerinin hazinesini aramaya gelen Endülüslü çoban Santiago’nun masalsı yaşamının felsefi öyküsü.







Yorumlar kapalı.