Hava soğuk ama güneşliydi. Deniz kenarında
bir bankta oturmuş, sohbet ediyorlardı.
– Tatil nasıl geçti?
-İyiydi, burada kalmayı tercih ettik. Havalar da
fena değildi. Biraz arabayla gezdik. Çocuklar da
pek sevdi, bu gezintileri. Koşup oynadılar,
görmedikleri yerler görüp, gitmedikleri yolları
izlediler.
Diğeri bu konuşmanın üzerine heyecanla atıldı:
-Biliyor musun ne düşünüyorum, keşke burada da
trenler, vapurlar olsa… Ne güzel olurdu bu doğayı
her gün telaşsızca izleyebilmek, bir düşünsene!
Diğeri durdu. Yüzünü hafifçe havaya döndürüp,
havadan derin bir nefes çektikten sonra:
-Haklısın, dedi hafifçe tebessüm ederek.
Örneğin bana bak. Ben her gün sadece önümü
görebiliyorum. Araba bir yerden bir yere giderken,
sadece büyük bir dikkatle
gittiğim yollara konsantre olup eve dönüyorum.
Gece eve girdiğimde güne dair tek hatıramsa şu
sırt ağrılarım. Bazen birisi bir yol tarifi sorduğunda
bile doğru dürüst tarif edemiyorum. Önünden geçtiğim
dükkanların isimlerini bile görmüyorum çoğu kez.
Diğeri nihayet onu anlayan birisiyle karşılaşmış olmanın
verdiği coşkulu sevinci nazikçe törpüleyip,
ellerini göğsünde birleştirip, devam etti konuşmasına:
-Ben, çizmek istiyorum… Tıpkı eski günlerdeki gibi,
çizmek; bir ağaç doğarken, bir çiçek kokusunu göklere
bırakırken çizmek onu… Kim bilir arabayla geçip
giderken neler neler kaçırıyorum.
Kaç tablo çağırıyor ardımdan, kaç resim
sesleniyor… Kim bilir ne çok çizilecek kalıyor geçen
manzaralardan.
Bir süre öylece oturdular. Çocuklar gelip, kayalara doğru
yürümek için izin istediler. Çocuklar gidince bu kez diğeri
aldı sözü:
-Üniversite yıllarımı özlüyorum. Yurt dışında kaldığım
zamanlarda haftada bir gün olsun, şehirlerarası
otobüslere biner, o otobüslerin geçip gittiği yolları,
yolun götürdüğü derme çatma evleri, bitimsiz manzaraları
izlerdim. Ha, bir de vapurlar var tabi…
Her gün bindiğim vapurda acaba dün gördüğüm
yüze rastlar mıyım diye bütün yüzlere sıkılmadan,
tek tek bakardım. O kadar büyük
bir şehirde miyim, diye kendime sorardım.
Ve biliyor musun, rastlamazdım.
Aynı yüzlere rastlamazdım ama farklı yüzlerde
aynı duygulara rastlardım. Aynı kaygılar,
hayat düşünceleri, umutlar, mutluluklar ve tabi kederler.
Herkes ne kadar da benim gibi derdim.
Yalnız hissetmezdim hayat içinde kendimi.
Buraya gelince hayat değişti tabi.
Belli yollarda, belli bir alanda geçmekte artık
hayatımız.
-Aynen, dedi diğeri.
-Bilmiyorum, bilmiyorum. Ama tek bildiğim daha çok insanla
bir araya gelmeli. Hayatlara şahit olmalıyız, hayatlara!
Dünyanın kendi etrafımızda dönmediğini görmek için,
insanların içindeki kaygılara, kavgalara rastlamak ve en çok da
birbirimizi hatırlamak için.
-Haklısın.
Sustular. Günü bu sohbetten kalanlarla o kıyıda uğurladılar.
*
Güzel haftalara…







Yorumlar kapalı.