Sevginin günü bir gün mü?
Sevgililer günü ticari bir güne mi?
Dönüştürülüyor.
Sevgililer gününde hangi hediye en kıymetlidir;
Sana alınan mı bana alınan mı ona alınan mı?
Eşleri tarafından dışarıya davet edilenler mi?
Daha sevgilidirler yoksa günü evde geçirenler mi?
Her yıl aynı sorular.
Aynı kalıpların içerisinde dönüp duran
Benzer konuşmalar.
Güne dair bu kadar düşünce yüklenmek
Acaba ne kadar doğru?
Günün hatırlattığını yani sevgiyi hatırlamak
Varken…
Belki de biz bulandırıyoruz onu tüm bu kurgularla,
Böylesi kıyaslarla, rekabetçi senaryolarla…
Hatta çoğu kez karşımızdakinin de bizim gibi
Düşünmesini bekleyip,
Biz yaratıyoruz belki de günün sonunda elimizde
Savrulan hayal küllerini,
Patlak balon özgürlüklerini.
Sevmek dünyanın en özel duygusu.
Belki de bizi insan olmaya yaklaştıran en
temel his…
Merhamet, vicdan, paylaşma, mutluluk,
Anlayış, zorluklarla mücadele gücü, şefkat,
İnanç, güven…
Tüm bu kelimelerin ve daha nicelerinin
Çağrışımlarını duyuyorum sevmekten
Söz edildiğinde.
Bir baba geliyor gözlerimin önüne,
Avucunun içinde oğlunun terli eli…
Kendilerine bile okumadıkları mısraları,
Gizli sevenlerin…
Gözlerinde uçuşan kelebekleri,
Katıksız heyecanlarıyla birbirine bağlı gençlerin…
Fotoğrafları, bir zamanlar yaşamış sevgilerin…
Dün oturduğumuz kafede, yanındaki adama
Uzunca bakıp, sonra eğilip öpen yetmişlerindeki
O kadının yüzü…
Mustafa Çelik geliyor aklıma şiirinde Özlem’i…
Kalbindeki sevgilisine şehri gezdirirken.
Başkalarının yalnız sandıkları,
Yalnız saydıkları geliyor…
Üzen-üzmeyen, ama sevmeyi
Öğretenler geliyor,
Sevmek deyince…
‘Her şeye rağmen’ler geliyor.
Gerçek, samimi olan her şey geliyor…
Sevginin gücü geliyor; dirilten, yaşamayı
Kendine getiren…
*
Sevmek zor desem…
Değil, diye başkaldıran başka bir ses…
Sevmek kolay.
Zor olan, onu izinsiz kılan,
Ona duvarlar ulayan, önceki yaşananları önüne
Sıralayan bizler…
Sevmek kolay… Bir izin versek… Bir sevsek…
Sevilmiş bir gözden hayat,
Seven bir gözün gördüğü dünya,
Olduğundan bin güzel oysa…
*
Sevgiyle dolu bir hafta olsun.







Yorumlar kapalı.